Life is but a dream for the dead.

Zondagmorgen liep ik zoals naar gewoonte naar de kippen intussen luid roepend op mijn poes. Niet echt ongerust, want het is net of hij weet wanneer het weekend is en staat dan niet ’s morgens aan de deur in de living te wachten op zijn melk en snoepjes.
Als ik dan op roep op zijn naam, kom hij aangestormd alsof er achter hem brand is gesticht, we knuffelen wat en hij trekt een spurtje naar de deur.
We hebben 3 poezen, maar ik ben de beste vriend van deze poes en we hebben ook veel contact, waar de binnenpoes veel liefde nodig heeft, maar veel minder sociaal is en de jongste een brok geweld is.

Dus ik was aan het roepen op mijn poes, enkele malen, en nog enkele malen en toen kwam de buurman naar de draad en zei “Ik denk dat ik slecht nieuws heb voor jou, ik denk dat jouw poes op straat ligt voor onze deur’. Ik antwoordde zeer onbeleefd met een “Wat” en draaide me om, naar mijn lief die reeds in de deuropening stond. Onze deuropening ligt aan de zijkant van het huis.

Ik voelde mijn hele gezicht vertrekken en wezen in elkaar krimpen en begon heel luid te huilen in de armen van mijn lief die het al had zijn aankomen aan de vorm van mijn gezicht. Ik snikte dat hij moest gaan checken of het echt wel mijn poes was, en liep de keuken in waar ik me door mijn benen liet zakken en de hond met zijn snuit stond te duwen.

Mijn lief kwam terug binnen en pakte me vast, dat was bevestiging genoeg. Ik werd ziek en liep naar de badkamer, liep terug naar mijn bed, het verlies van mijn poes doet zo’n pijn.

En ik weet het ‘Het is maar een huisdier’, maar het was wel het mijne, nog maar 8 jaar. De meest voorzichtige poes van de drie, diegene die kijkt voor ze oversteekt, is aangereden, terwijl de straat een week autovrij is, hoe kan dat gebeuren.

Ik werd ook kwaad, op mijn lief, die me al eens gezegd had dat hij ‘die rotkat’ liever kwijt dan rijk was en er ook nog geen traan voor had gelaten. Ze kwamen niet zo goed overeen.

Maar die poes, daar had ik veel tijd ingestoken. Ik had hem geleerd te zitten, snoepjes enkel op de krabpaal, … .

Gisteren heb ik hem laten cremeren en nu blijkt er enkel nog wat as en vermalen botjes over in een potje. In een plastiek zakje, daar kroop hij graag in, in een urne, die veel te groot is voor wat er maar overblijft.

Het eerste waar ik al 2 dagen aan denk, de eerste die ik ’s morgens roep, maar die niet meer komt. Als ik eet, zit ze niet meer op de stoel naast me te wachten, of als ze ongeduldig is op mijn stoel zelf.

Mijn vrienden en familie die weten dat mijn dieren mijn kindjes zijn die geven me verschillende reacties in de stijl van ‘Je hebt er nog andere’ – ‘Neem een andere poes, er zijn er nog zoveel die liefde nodig hebben en jij kan het leed niet aanzien’ – ‘Neem nu niet direct een nieuwe poes’.
Ik weet je kan niet juist op een verlies reageren, ik ben er zelf slecht in, maar het doet verdorie hel veel pijn en ik mis mijn poes geweldig.

 

Advertenties

11 gedachten over “Life is but a dream for the dead.

  1. knightdubois

    ik ken dat gevoel maar al te goed, ik had 2 zwart/witte katertjes toen ik ging alleen wonen, ’t waren broertjes met elk hun eigen karakter. Op minder dan een jaar tijd was ik ze allebei kwijt aan leukemie. Ben er een week ziek van geweest want dat waren toen mijn kindjes (samen eten, in de zetel, slapen…) Het is hard maar het slijt wel xxx

    Like

  2. Corvus

    Sterkte. Ik heb ongeveer een half jaar geleden ook mijn kat moeten afgeven, al was het in mijn geval wel te verwachten. Ze was immers stokoud (20+) en ze was helemaal op, ik heb ze moeten laten inslapen. Sinds enkele weken heb ik een nieuwe kat (ik wilde eigenlijk nog wat langer wachten, maar door omstandigheden), maar zelfs nu “zie” ik soms nog mijn oude kat …

    Like

  3. wim

    ‘k vind het zo erg voor je…..ook mee gemaakt met een poes die overreden is geweest….en 2 jaar geleden mijn labrador van 15 jaar moeten laten inslapen…..ik mis hem nog altijd….Denk aan de mooie momenten als dat een troost mag zijn en ik hoop dat je poes zo verder mag leven in je binnenste. Sterkte!

    Like

  4. misssexandthecity

    Oh dit is vreselijk, toen “coach” stierf was zowel ik als Chattheo ontroostbaar,…..en zelfs nu denk ik nog aan hem. Ik mag er niet aan denken dat er iets met Martini of Royale overkomt,…geef je verdriet maar de vrije uiting,……ook dit is een rouwproces, heel veel sterkte!!

    Like

  5. LJ

    Ik snap dat keihard, hoeveel pijn dat doet om een huisdier af te geven. Wist trouwens niet dat je ze kon laten cremeren! Wij hebben onze hond indertijd, lekker legaal ahum, in onze tuin begraven. Waar ze anders terechtkomen is gewoon te afschuwelijk om aan te denken.
    Heel veel sterkte gewenst.

    Like

    1. lifeisagardenofquotes Berichtauteur

      Ik heb het ook overwogen om haar te begraven bij de notenboom, maar ik ben nogal een nuchtere en dacht eerst ‘Ja dan gaat ze opgevreten worden door de beesten die ze zelf vangt’ en het 2de dat ik dacht ‘Ja als mijn lief en ik uit elkaar zouden gaan, moeten we het huis verkopen en dan is ze daar alleen.

      Like

  6. Christel

    Wat laat, maar niet minder, sterkte!! We hebben er hier zelf twee die dit jaar 10 worden. De vorige is er 13 geworden. Het is een deel van je gezin, je ziet dat graag, dus dat mis je ook.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s