Ik ga proberen jullie mijn verdriet te onthouden, want we moeten verdergaan.
Ik wil jullie oprecht bedanken voor jullie steun gisteren. Het doet me toch wel goed.

Gisteren was ik op een site van poesjes aan het kijken, normaal gezien, vullen ze mijn hart en wil ik ze allemaal in huis nemen, maar gisteren niet. Ik voelde me gewoon geweldig schuldig, alsof iemand ooit de plaats van mijn poes kan innemen.

Toen ik in bed kroop zag ik, ik heb daar een grote fout gemaakt, mijn poes liggen in de doos, dood, met zijn ogen open, zijn rug in een vreemde kromming. Ik had nooit mogen ‘afscheid’ nemen. Zo wil ik niet aan hem denken.

Ik vertelde aan mijn lief dat ik hem nooit meer ga zien aankomen, als ik thuiskom, een spurtje trekken naar de autodeur. Of zijn pootjes op de auto in de sneeuw, of proberen voor mij te lopen naar de voordeur als we van de kippen komen, of zich verstoppen in het gras en ineens tevoorschijn springen.
Mijn lief antwoordde dat de hond wel meewandelt, tuurlijk is dat geen troost, maar hij doet zijn best.

Ik heb slecht geslapen.

Om het af te sluiten wil ik jullie graag een paar foto’s laten zien van de poes.

DSC_0056 (Small)

DSC_0139 (Large)

DSC_0134 (Large)

DSC_0116 (Large)

592_2013070902080600_IMG_20130708_200806

369_2013041700532200_IMG_20130416_185320

417_2013051218475600_IMG_20130512_124755

DSC_0137 (Large)

IMG_20121209_111611

IMG_20130128_195140

IMG_20130211_205218

IMG_20140711_173354