Ik wil even verder doorborduren op mijn zuster.
Want het zit toch in mijn systeem.

Mijn zus en ik hebben verschillende vaders, maar voor mij is ze 100% mijn zus. We bellen minstens 2x per dag met elkaar, uitgezonderd met de weekends, want die zijn voor mijn gezin.
Mijn zus en ik zijn niet alleen uiterlijk 2 totaal verschillen personen, maar ook qua karakter.
Ik lach er wel eens mee en zeg dat mijn zus de looks heeft gekregen en ik het verstand.
Maar het klikt tussen ons.

De laatste maanden heeft mijn zus het moeilijk. Vooral thuis, problemen met een pre-puberende dochter die niet omkwam met veranderingen en zelfs niet met veranderingen die eventueel zouden ooit kunnen komen.
Het is geen makkelijke situatie, dat begrijp ik. Ik probeer ook altijd de luisteren, ik geef mijn mening, ik geef raad.
Mijn zuster luistert niet naar me. Ze praat en praat en praat, maar ze hoort niet wat ik zeg.

Tuurlijk moet ze niet doen wat ik zeg, maar het zou tof zijn moest ze horen wat ik zeg.

Ik kan me niet herinneren wanneer mijn zuster nog eens aan mij heeft gevraagd hoe het met MIJ is? Hoe het gaat met de installatie van de pelletketel bijvoorbeeld, hoe het is met de hond zijn oorontsteking, hoe het met mij is nadat ik geraakt was op de autostrade door iets dat van een wagen is gevallen, hoe… … ….
Ze kan het niet vragen, want ze weet het niet, ze vraagt namelijk nooit meer hoe het met mij is.
Ik probeer haar het wel te vertellen tussen haar verhalen en ‘drama’ door, maar het komt niet echt aan. Ze hoort het wanneer ik het zo vertel dat ze er mee kan lachen. Want dat doet ze anders niet meer lachen.
Dus ze vraagt me achter de haan en achter Thea, maar niets anders.

Het feit dat onze moeder ook maar per 1 kind iemand aandacht kan geven en ik momenteel in de hoogste schuif lig, doet er geen goed aan. Mijn moeder interesseert me bitter weinig. Ik heb daar ook weinig emoties omtrent, ze is mijn moeder, meer niet. Ze heeft me niet opgevoed, ze heeft me psychisch en fysisch mishandelt, altijd aan zichzelf gedacht en me complexen aangesmeerd. Maar ze blijft natuurlijk wel onze moeder.
Maar IK kan er niet aan doen, dat ik nu haar nummer 1 ben. Je kan mij dat niet verwijten, ik doe daar geen moeite voor.

Ik ben en blijf positief, maar soms kan ik toch ook een beetje triest worden.

Van je familie moet je het namelijk hebben …