Ik moet het toegeven, het is erger achtergelaten te worden dan achter te laten.

Mijn lief is voor de eerste keer naar een opleiding in het buitenland en ik dacht daar even stoer over te doen, maar gisteren toen we gezellig in bed afscheid aan het nemen waren van elkaar, begon ik in plaats van klaar te komen te wenen. Mijn lief schrok zich een hoedje, maar wist me snel te troosten.
Ik ben trouwens ook nog klaargekomen daarna.  🙂

Ik was hem gaan afzetten aan de carpool, waar zijn collega aan het wachten was en dan kom je thuis en denk je ‘Shit, ik woon in een groot huis en ik ben hier alleen’.
Waar is die mag-lite? (grote sterke pillamp).

Ik at trouwens als avondeten 2 ijsjes en een penny.

Onzen Dexter was dan voor het eerste superbraaf in bed en dacht waarschijnlijk dat ik erg vervelend was met al mijn draaien.

Ik stond deze morgen op met barstende hoofdpijn en dacht vervolgens ‘Shit, straks kippeneten gaan halen en niemand om die zware zak naar het kippenhok te dragen’.

En omdat Dexter toch samen met de blog meegroeit, hier enkele nieuwe foto’s.

20150606_191224 (Small)

Een beetje buiten in de tuin zitten

20150612_193012 (Small)

Een beetje lezen

20150612_203728 (Small)

Wat erg vermoeiend is …

20150619_161236 (Small)

Strijken? Ik help graag

20150621_195325 (Small)

Ik zal bij je blijven als de ‘papa’ weg is…

20150621_202359 (Small)

Maar dat is alweer erg vermoeiend …

20150621_203021 (Small)

En de oudste van het gezelschap begint héél langzaamaan te ontdooien.