Ik heb vanavond afgesproken met vriendin P. Enfin, vanavond, eigenlijk rond 16.30 uur om iets te gaan drinken en eten.

Ik erger me alreeds waanzinnig.

Vriendin P is gescheiden. Ze was zeer rijk getrouwd en heeft nu een ander minder rijk leven. Dat begrijp ik.

Ze heeft heel veel vriendinnen, ze heeft haar eigen appartementje, dat ze met moeite kan afbetalen, heel veel dates met mannen van vreemd allooi en daarmee bedoel ik mannen die willen wippen en zij is een beetje te naïef en haar karakter.

Nu sinds ze zonder haan man is, met wie ik ook nog steeds bevriend ben, doet ze meestal beroep op me als ze iets nodig heeft. “Kun je eens komen voor een filmpke te kijken?” en als ik er dan ben, moet ik haar licht repareren (niet goed aangesloten), kijken naar haar internet en haar WC rolhouder ophangen.

Ze heeft heel veel vriendinnen, maar geen enkele wou met haar naar Ikea voor een kast, dus daar was ik alweer.
Ik ben meestal haar taxi en ze lijkt het normaal te vinden.

Nu op en dag was ik het zo beu en er is een discussie ontstaan. Eigenlijk wou ik niet naar haar verjaardagsfeestje komen, want ik word steeds last-minute uitgenodigd en haar andere ‘goede uitgaans’ vriendinnen een maand op voorhand. Dus, ik vertelde haar heel eerlijk, via Whattsapp, dat ik niet ging komen, omdat het niet dezelfde soort vriendinnen zijn. Nu ik kan wel om me alle mensen, maar het zijn allemaal Engels, ze denken en aan feestjes en kleding en make-up en jongens. Dat ik me niet goed zou voelen in die omgeving en dat we een week later wel iets anders zouden doen.

Ik kreeg een hoop verwijten naar mijn hoofd waar ik versteld van stond. Het was eigenlijk de eerste keer dat ik merkte dat ik een ‘echte’ vriendin ben omdat ze oprecht gekwetst was.
Ik vertelde haar ook dat ik het gevoel heb dat ik enkel goed ben, wanneer ze iets nodig heeft.

De relatie bekoelde een beetje, er werden nog wat berichten gestuurd, maar meestal met een ondertoon.
Twee weken geleden besloot ik een gesprek aan te gaan en zodoende hebben we straks afgesproken.

Gisteren kreeg ik een whattsapp. ZE weet dat ik tot 17.00 uur werk, maar haar ex komt de hond brengen en die is altijd te laat en ze weet niet hoe we dat gaan regelen en ze is een beetje ziek, maar we spreken zeker af en blablabla.
Ik reageer niet, maar voel de bui al hangen – ‘Ik mag weer gaan heen en weer rijden en mijn vriendin thuis afzetten, wat absoluut een grote omweg is en weer een heel eind extra terug anar huis rijden.

Ik ontvang net nu ik deze blog typ alweer berichten ‘tot hoe laat ik alweer werk’ – ‘16.30’ – dan mag ik kiezen of ik eerst nog mee een boodschap ga doen met haar of lange rop haar wacht – ik reageer niet waarop zij ‘neen, ik zal mijn boodschap doen en dan kom ik naar u werk. Oke, goed? en dan gaan we …. ‘

Dat was al afgesproken, we gaan iets eten dus ik antwoord ‘dan gaan we iets eten in de buurt’

Ik ben dus al super gefrustreerd, want ik ben niet alleen de vriendin die altijd braaf ja knikt, ik ben ook de vriendin die, ook al heeft ze een slechte dag, altijd ligt te grappen en te grollen als heeft ze daar helemaal geen zin in.