Reunion reveals friendship potential that haven’t yet been emerged in the past.

Vrijdag was er een reünie voorzien met de mensen waar ik mijn laatste jaren van het middelbaar mee heb doorgebracht. Dat was dus 17 jaar geleden. Ik had er, eerlijk is eerlijk, geen zin in.

Deels komt dit voort uit het feit dat ik op geen gram meer lijk wie ik 17 jaar geleden was. En dan bedoel ik niet persé mijn uiterlijk, want ik zie er heden ten dage beter uit omdat ik vroeger niets had en nu wel de middelen heb. En dat gaat van kleding tot zeep tot juwelen tot make-up.
Dat heeft te maken met het feit dat ik in die richting ben geraakt omdat ik aan mijn attitude moest werken.
Welke richting dat nu net was, wel dat was Public Relations. En ik kwam van Talen-Wiskunde.
Ik geeft je even een overzicht van mijn klasgenoten en mijn persoonlijke gevoelens toen en dus ook nog steeds tot vrijdag.
Iris: Haar taille was die van een wesp en haar kont was die van een kleine olifant. Haar zelfvertrouwen rees de pan uit, maar haar IQ zat ergens ver weg verstopt.
Lene: Zou zou uit een modellenboekje gestapt zijn, was een hele lieve, maar hinkelde achter Iris aan die 2 jaar ouder was en kwam daardoor soms ook wel een beetje dom over. Ze was ook niet altijd direct mee, waardoor ik best wel veel gelachen heb met/ om haar.
Stijn: Openlijk homo, wat toen nog een beetje taboe was, nam geen blad voor de mond. Ik vond hem fantastisch.
Olivier: Meisjes vielen in zwijm voor hem en ik ook heb wel eens iets uitgestoken met hem. Hij zat standaard tussen mij en Véronique omdat wij de 2 bollebozen van de klas waren. Hij is er dan ook door geraakt dankzij ons duidelijk handschrift.
Véronique: Was een beetje zoals ik, maar dan in een lievere versie. BFF met Olivier, slim en altijd bereid om te helpen.
Ik: Ik zei wat ik dacht zonder na te denken, ik hoorde tot de Top 2 van de klas qua intelligentie. Ik was niet persé populair, maar wel gewenst doordat ik de boel op stelten kon zetten zonder dat ik me er zelfs bewust van was.

Na veel vijven en zessen is er afgesproken afgelopen vrijdag in de Kura Plaza in Boom. De wat??? Een colmar voor spleetogen. Iris haar idee. Hoewel ze er nog nooit was geweest. De jongedame in kwestie wees ons er streng op dat bordje niet leegeten, boete betalen was, per sushi …
Ik stelde me hardop de vraag waarom we niet zoals normale mensen in ’t stad (Antwerpen) konden afspreken en ne boot bestellen? Of ze hier geregeld kwam en zo zeker was van de kwaliteit dat we hier in dit godvergeten ‘marginale’ dorp moesten afspreken. Maar neen, ze was hier zelf niet geweest, het was van horen ‘zeggen’.

Maar eerst even – FFFWWWW – 17 jaar
Iris: Heeft geen taille meer, maar heeft intussen wel een band of 4 en een kont die even groot is als mijn salontafel. En die neemt wel wat plaats in. Haar zelfvertrouwen is gegroeid met haar lichaam.
Lene: Nog steeds een prachtige verschijning.
Stijn: Een sexy mooie man (niet mijn type) die intussen na veel omzwervingen een advocaat is geworden.
Olivier: Is mede eigenaar van een zeer bekend hotel, samen met zijn vrouw en schoonzus en schoonbroer.
Veronique: Heeft ook een kilo of 20 meer, maar is nog steeds even lief.

Je voelt het al aan hé.
Ikzelf moet zeggen, had niet de moeite gedaan om te koop te lopen, maar had wel een nauwe zwarte leren broek aangedaan, met hakken van 12 cm en een zwarte losse bloes erover die net een beetje welving van mijn borsten liet zien.

Op een bepaald moment hoor ik dat ons Iris weer op mijn kap zit, like the good old days, maar ik trek het me niet aan. Ik zit tussen Olivier en Veronique en Stijn heeft me al verteld, waarop bijna iedereen bevestigde dat ik er serieus beter op ben geworden door de jaren heen, terwijl de rest toch wel een beetje …. .
Op een bepaald moment vraagt Stijn aan Iris ‘zit je goed in je vel, je bent tenslotte toch wel wat bijgekomen’ waarop ze reageert met ‘Ik voel me heel goed in mijn vel, tuurlijk heb ik wel eens een slechte dag waarop ik een broek niet dicht krijg en denk – oei mijn vetrolleke…’ De rest hoor ik niet, want ik ben nogal visueel ingesteld en zie ze daar staan, maar een vetrolleke dat was wel het understatement van de avond. Ik lig te gieren van het lachen dat de tranen over mijn wangen rollen. Ik weet het, absoluut niet netjes, maar je kan niet geloven hoeveel opgekropte frustraties ik door de jaren heen heb gevoeld en als dan blijkt dat dat voor niets was en waar ik dan nu sta tegenover haar …. ik kreeg de slappe lach.

Stijn die ook mee moest lachen op de duur en toch nog eens zei dat ik er toch wel heel goed uitzag kreeg de reactie van Iris ‘Ze heeft wel een hele losse bloes aan’ waarop ik haar aankijk en zeg ‘Iris, ik heb absoluut geen buik, wil je dat ik dat even toon aan je’ Het was niet nodig. Zij moet niet weten dat mijn probleem zich op mijn rug situeert natuurlijk.

Zij zijn nog iets gaan drinken en ik ben naar huis gegaan. Ik had er geen zin in. niet dat ik niet langer had willen hangen met hen, maar dan liefst minus Iris. Je ziet het, ik ben er nog niet volledig over. Misschien volgend jaar, of over 17 jaar. 🙂

Advertenties

3 gedachten over “Reunion reveals friendship potential that haven’t yet been emerged in the past.

  1. LJ

    Haha foei zo lachen met een mens haar vetrollen 🙂 🙂
    Ik vraag me nu wel af hoe een reünie van mijn middelbaar er zou uitzien… Het is inmiddels toch ook 12-13 jaar geleden. Gelukkig houdt FB ons een beetje op de hoogte maar eerlijk met de ‘coolen’ was ik toen niet bevriend dus nu ook niet op FB :p

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s