Forever will be you and me.

Diegenen die me al lang kennen, kennen mijn Lizzie.
Diegenen die me niet lang kennen, Lizzie, mijn allereerste huisdier en poes. Vrienden geloofden niet dat ik een kat in huis had omdat ze zich altijd verstopte als er iemand was, maar als we alleen waren, leefde ze op en waren we de beste vrienden.
Ze is ongeveer 12x mee verhuisd met me.

Ze werd ouder en sympathieker naar anderen toe en ze werd ziek. Ze is 2x geopereerd aan blaasgruis en ik moest haar een hoop schildklier pilletjes geven.

Afgelopen maanden was ik me aan het voorbereiden, mijn Lizzieke is 16, ze gaat mijn verjaardag niet meer halen. Haar lichaam was aan het opgeven, maar haar geest zeker niet.

20 augustus stond ik op en mijn Lizzieke kwam niet zeuren achter melk en ook niet naar een stukje vlees. Ik bekeek haar en zei tegen mijn lief “Het is de laatste dag” en begon keihard te janken. Mijn lief reageerde met “Zeg, ze is er toch nog”
In de late namiddag nam ik haar op mijn schoot, maar ze wou bij me weg en ging in een mand liggen waar ze al maanden niet meer had ingezeten. Het is een afgesloten vierkante mand. Ik liet haar doen en begon weer te janken.

Ik pakte haar terug op mijn schoot na een tijd, goed stevig, maar niet te hard, want ze was intussen erg mager geworden. Ik wou dat ze kon voelen hoe graag ik haar zag en hoeveel ik van haar hield. Ze bleef een kwartiertje in mijn armen liggen, ik hoorde haar nog lichtjes spinnen, maar ze wou weg en sprong in een kartonnen doos die er nog stond van te gaan winkelen.
Ik legde er een deken in en liet haar doen.

Ze ging weer naar de afgesloten mand en intussen waren we iets na 22.00 uur. In die periode had ik al heel veel afgejankt. Ik besloot nog heel even iets te checken op de pc voor ik naar boven ging.
Plots hoor ik haar janken net zoals toen ze heel erg jong was en ze kruipt uit de mand. Ik hurk me neer en neem haar op, ze duwt zich weg, maar kan niet meer op haar poten staan.

Ik pak haar op en ga in de zetel zitten, waar ik haar op mijn borst leg en begin te strelen en zachtjes tegen haar begin te praten. Ik voel hoe haar laatste strijd zich heeft ingezet en haar lichaam begint af te sluiten en tenslotte zie ik het licht uitgaan in haar ogen.

Ik zeg tegen mijn lief “Ze is weg” en begin alweer hartverscheurend te janken, net zoals ik nu doe terwijl ik het neertyp voor jullie.

Ik wou enkel dat ze in mijn armen zou gaan, want wij samen tegen de wereld hebben we 16 jaar lang gedaan. Ze was mijn eerste baby. Maar het licht zien doven in haar ogen zal me heel lang bijblijven en was ontzettend pijnlijk om mee te maken.

Ik was mezelf al maanden aan het voorbereiden op haar gaan, maar niets kan je voorbereiden.
Ik kan het nu achteraf wel makkelijker plaatsen dan toen Anna overreden werd.

Ik denk enkele dag aan mijn ros dikkopke en ben blij dat ze een heel mooi leven heeft gehad.

Hieronder een typische foto van ons Lizzie onder een deken in bed
 

Lizzie

Advertenties

4 gedachten over “Forever will be you and me.

  1. knightdubois

    Man man man, terwijl ik het las stroomden de tranen over mijn gezicht want ik ben een poezenmadam en moest er ooit 2 afgeven op minder dan een jaar tijd. Vandaar dat ik er nu (nog) geen heb en heb bij konijnen en zijdehoentjes hou 😉 Dikke knuffel xxx

    Liked by 1 persoon

  2. Corvus

    Sterkte … Een huisdier af moeten geven doet altijd pijn. Het doet me veel denken aan mijn vorige kat die ik kende van toen ze als kitten in huis kwam, met mij mee verhuisde en op de respectabele leeftijd van 20+ (juiste leeftijd onbekend) stierf. Ik ben er dagen niet goed van geweest.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s