Ik las over een onderzoek, waar ik me heel goed bij kon aansluiten. Misschien net omdat ik geen kinderen heb, maar misschien ook niet.

Het artikel gaat erover dat het het verlies van een hond (niet een huisdier, maar specifiek een hond) evenveel pijn doet, als het verlies van een familielid of een vriend.

Honden zijn de afgelopen 100-en jaren gedwongen om onze beste vriend te zijn en onvoorwaardelijk van ons te houden. Ze hebben nooit kritiek en zijn altijd positief.  Testen met scans duiden aan dat honden even positief op lof van hun baasje reageren als op voedsel.

Honden kunnen emoties interpreteren op basis van gelaatsuitdrukking. Daarom dat bv mijn Sam altijd kwam duwen als hij voelde dat ik verdrietig was.

Wetenschappelijk onderzoek toont ook aan dat honden menselijke intenties kunnen begrijpen, hun baasjes kunnen proberen te helpen en zelfs mensen vermijden die niet goed samenwerken met hun baasje, of hun baasje onrecht aandoen.

Daarbij kan het verlies van een hond kan de dagelijkse routine van het baasje ernstig verstoren, nog veel erger dan bij het verlies van de meeste vrienden en familieleden het geval is. Voor de hondeneigenaar kan het dagelijkse schema – en zelfs de vakantieplannen – volledig om de behoeftes van hun huisdier draaien. (cfr. tonic.vice)

Jammer genoeg is er in onze samenleving weinig te vinden over hoe afscheid te nemen van je hond, een laatste groet, een rouwproces. Er is nog een zekere schaamte betreft het verdriet bij verlies van je hond.

Ik heb die schaamte alleszins niet, ik mis mijn Sam waanzinnig, ik huil nog om hem, ik heb nood aan zijn geur. Ik denk nog als ik naar huis ga ‘ik vertrek wat vroeger met het goede weer, dan kan ik met Sam in de tuin chillen ‘ om dan tot de conclusie te komen dat hij er niet meer is.
Ik vertel dat ook aan mijn lief en nabije collega. Ik heb daar nood aan.