Afgelopen woensdag ging ik voor de allereerste keer op Halloweentocht. Een tocht was het, want ze besloeg 8,5km.
Ik ging met het lief en loopclubvrienden + partners + kids.

We hadden elke een fles jenever, boswandeling, baileys bij.

Nu ik schrik snel, ik schrik zo snel dat ik zelf iets kan ophangen en er passeren en van schrikken.
Ik heb heel veel dorst gehad van het roepen en schrik hebben.

Wat is me dat zeg! Ik ben niet gemaakt voor Halloweentochten.
Na de tocht zijn we nog bij een koppel thuis gestrand waar het drinkfestijn, nu in de vorm van bier verder ging.

We zijn met de fiets naar huis gereden en ik die normaal schrik heb op de fiets, ging heel vlotjes naar huis.

Donderdag echter was wat minder optimistisch. We moesten om 12.00 uur in Vilvoorde zijn voor een lunch. Het was een hele zware dag. Héél zwaar

Die mensen van de loopclub, dat zijn koppels die lopen en bootcampen, dat zijn verse vrienden. Het klinkt goed en het is fijn. Je weet nooit wat het op lange termijn brengt, maar het voelt wel gezellig aan.
En zo evalueert ons leven toch steeds. Voor mij is dit weer een nieuwe ervaring.