De dochter (12 jaar) van mijn man hebben we sinds 28 oktober niet meer gezien.

Ze wou zoals de meesten onder jullie weten al een tijd niet meer komen.
Ze vond dat ze een slaaf was omdat ze de kippen en eenden moest eten geven, omdat ze de tafel mee moest afruimen en de afwasmachine moest in – en uitladen.
Ze was gewoon ook ontzettend ongelukkig door de vaste structuur die we handhaven.

Het grote probleem was dat ze een rebel is. En dat mag, maar je mag er anderen niet mee raken.

Ik geef een concreet voorbeeld. Je vroeg aan haar ‘Heb je de kippen eten en drinken gegeven’. Dan antwoordde ze ja en dan wandelde je naar de kippen.
Die staan vanachter in de tuin, ik denk dat het een meter of 40 wandelen is en dan hadden de kippen, geen eten noch drinken.
Wel dan raak je mij, want je hebt de verantwoordelijkheid voor de zorg van een dier gekregen dat niet voor zichzelf kan zorgen.

Overigens waren er in huis maar enkele zaken die zich afspeelden. Zondag was het scoutsdag, maar voor de rest zat ze op haar kamer of op een stoel te lezen. Of huiswerk te maken, tegen haar zin.
Ze mocht van ons door de diefstallen in het verleden enkel, alleen, in de badkamer en haar slaapkamer verblijven.
En dan lukte het haar nog … enfin, ik ga er niet over uitweiden.

Ze was niet gelukkig bij ons en wij waren ook niet erg gelukkig.
We hadden in september een nieuwe start genomen waar iedereen zijn best ging doen. Ik ging dus meer door de vingers kijken en deed dat ook. Hoe moeilijk dat voor me ook is.
Maar op een dag, begin/half oktober, is er iets voorgevallen. Ze had een taak die al een tijdje moest afgewerkt worden. Ze deed dat niet en vroeg last-minute iets. Mijn man en ik hadden afgesproken dat het een ‘neen’ ging worden en ik was de boodschapper.
Ze was zo boos op me, dat ze op school naar het CLB stapte en vertelde dat ze doodsangsten had om naar huis te gaan. Dat was voor mij persoonlijk dé druppel.

Hier hangt een heel dramatisch verhaal van haar zijde aan vast en wij moesten naar het CLB. Bleek dat het verhaal dat ze ons had gedaan, niet in de verste verte leek op wat ze het CLB had verteld.
Tegen ons zei ze, dat we veel ruziemaakten omdat ze had gestolen bij ons en dat aan het CLB had verteld. Het stelen klopte inderdaad, maar ruzie maakten we daar niet meer over.
Nu bleek ze dat helemaal niet gezegd te hebben.

Dus ze was haar nog meer in nesten aan het werken, een spinnenweb waar ze zichzelf in vast heeft gezet. We vertelden haar dat ook.

Nu komt ze niet meer. We proberen al sinds november een nieuwe overeenkomst te maken met de mama, maar ze werkt ons daarin tegen.
Op een bepaald moment zeg je dan …. laissez faire.

De mama haat me nog net niet. Ik ben de boosdoener, het kreng, de manipulator, al lelijke dingen die je kan bedenken.

Ik laat het zoveel mogelijk van me afglijden. Thuis is er rust.