Met mijn nakende maar ongekende datum van ontslag heb ik besloten een paar weken geleden om mijn tenen terug in het water te steken. Mijn baas zegt nochtans dat ik moet wachten en de ontslagpremie meepakken. Dat zal niet alleen uit liefde voor mij zijn dat hij dat zegt.

Daar kun je dus wel over bloggen. Ik kreeg een mailtje van Marie via Indeed die werkt voor een rekruteringsbureau. Ze liet me een job zien als HR Officer.

Ik belde haar om haar te bedanken dat ze aan me dacht, maar dat ik het vermoeden had dat de functie geen match was met mijn loon en mijn voordelen. En dat ondanks ik wel toegevingen wil doen op mijn voordelen, er bepaalde zaken zijn die er moeten zijn of moeten gecompenseerd worden.

Ik had Marie op voorhand opgezocht, een jong vrolijk ding, maar wie is tegenwoordig niet jonger dan mezelf in rekrutering. Het voelt een beetje vreemd, een beetje alsof je écht oud bent.

Marie bedankte me om me die info te geven, maar vroeg overigens niets. Marie vroeg niet om even een kort gesprek te hebben om te zien wat de mogelijkheden zijn in de toekomst. Of we elkaar misschien van dienst kunnen zijn. Ze zei ook niet ‘Ik heb nu een meeting, maar laat ons afspreken om eens te kijken wat we voor elkaar kunnen betekenen’.

Dit kwam volgens mijn persoonlijke mening voort uit het feit dat het en vrijdag was en nog maar net 9 uur. Het was in elk geval niet mijn manier van werken.