Ik wou eerder een blog schrijven, maar ben blij dat ik heb gewacht. Mijn emoties zaten en zitten nog steeds diep, maar ik denk dat ik het beter kan plaatsen. Misschien gaat het heel egoïstisch klinken wat ik ga vertellen, maar het is mijn gevoel.

Ik had een vriend die ik intussen minstens 15 jaar ken. We hebben eens een zomer doorgebracht. Ik leerde hem kennen op een feestje op de motorclub. Maar naargelang de zomer naar de herfst ging, was het heel duidelijk dat hij een toekomst met me zag, waar ik die toekomst niet zag. Ik was daar redelijk eerlijk in en hij werd heel erg boos op me. Maar na enkele maanden ontstond er een vriendschap. Een heel goede vriendschap. We amuseerden ons rot. Natuurlijk is er het leven en zie je elkaar minder en minder, maar we belden elkaar nog zeer geregeld.

Hij had een nieuwe vriendin, waarmee hij een kindje adopteerde, maar die relatie liep mis en zijn ex-vriendin ging naar het buitenland. Op zijn werk had hij enkele jaren later een feestje en daar wandelde iemand binnen. Vlak daarna kreeg ik telefoon en zei hij ‘er liep iemand binnen en het was net of jij stond daar, met dezelfde persoonlijkheid en manier van doen’. Dat werd zijn vrouw. Ik ging naar het bescheiden trouwfeest met mijn echtgenoot.

Hij gaf me les om te rijden met een automatische versnellingsbak, hoewel achteraf bleek dat je er geen les voor nodig hebt. Maar het was wel leuk, we gingen iets drinken en het was net alsof we elkaar dagelijks hoorden. We hoorden elkaar maandelijks. Niet veel na zijn trouw, dropte hij een bom. Hij had kanker, darmkanker. Hij had al heel lang last, maar zijn huisdokter bleef het maar minimaliseren tot hij zelf het heft in handen nam, maar dan was het eigenlijk al te laat. Hij zou zonder een constante stroom aan chemo en medicijnen niet overleven. We bleven bellen met elkaar, maar het ging vaker over in whattsapp, omdat hij veel slechte dagen had. Ik kreeg intussen meer en meer last van mijn migraine aanvallen. Hij vroeg daar achter in oktober 2020, hoe het met me ging en we praatten een beetje met elkaar.

Maar we praatten veel minder, want zijn echtgenote vond het niet fijn dat hij zijn gevoelens en gedachten deelden met me en minder met haar. Iets waar ik eerlijk een beetje onbegrip voor had, want iedereen heeft recht op de uitlaatklep naar keuze. Echter wist ik niet, en nog steeds niet, wat ze weet van ons ‘verleden’ en het zou daarmee kunnen samenhangen en daar heb ik dan wel weer begrip voor.

Dan, een paar weken geleden, op een klote kutdag, 29 januari, ik had net iemand die dag moeten ontslaan, krijg ik een bericht van hem. Een whattsapp. Alleen het is niet van hem, maar van zijn echtgenote. Hij heeft euthanasie gepleegd en is er niet meer. En ik voelde zoveel emoties, maar ik voelde bovenal boosheid. Waarom o waarom, als ik zo belangrijk was, heeft hij me niet even gebeld of een bericht gestuurd, waar is ons afscheid geweest?

In zijn doodsbrief stak een handgeschreven papiertje, maar redelijk onpersoonlijk, een kopie. Zijn uitvaart volgde ik via youtube, waar hij in zijn stijl ook zelf iets te zeggen had via een videoboodschap.

Het is goed dat hij rust heeft, ik droomde de eerste dagen ook over hem, maar het heeft toch even tijd genomen voor ik mijn boosheid kon plaatsen. En ik weet eerlijk niet, of ze volledig geplaatst is. Ik denk enkel met een glimlach terug aan hem, aan onze leuke momenten samen, aan onze gesprekken. Dat wou ik even vertellen.