Ik zou nu de eerste 4 dagen op mijn nieuw werk hebben gepresteerd.

Ik ben er in totaal 3x geweest. Ik zag dat er heel veel werk aan de winkel was en dat het vooral payroll en shit opkuisen zou zijn. Maar een ontzettend leerschool betreft PC200 en PC121. Het bleef voor me ontzettend confronterend dat het gebouw en de werkwijze erg outdated waren, maar tant pis, wat is dat is.

Dus 3 weken geleden zit ik op de golf met mijn baas, en zet ik me schrap om mijn laatste week die daarop volgt even te bespreken. Hij stelt me enkele vragen en vraagt om op maandag terug nar de golf te komen met allerlei documenten. Ik vraag hem om zich nadat ik er niet meer ben, toch wel wat kritischer op te stellen naar een collega. Daar komt uit een discussie uit voort en om een lang verhaal kort te maken komt het er voor mijn baas op neer, dat het voor zowel hem als het bedrijf het beste is dat ik blijf en hij me enkele 100-en euro wil geven om te blijven.

Ik was helemaal overdonderd op dat ogenblik en heb daar ondanks zijn aandringen geen antwoord op gegeven.

Ik heb hem die avond gebeld om te vragen hoe impulsief hij was en hij begon te lachen.

Ik zit dus nog steeds bij mijn huidige werkgever waar ik effectief heb gekozen voor her geld en de vrijheden die ik heb.

Ik heb daar de eerste nacht na die beslissing niet van geslapen, echt niet. En de daarop volgende dagen sliep ik ook bijzonder slecht.

Ik merk sinds ik heb gezegd dat ik ga blijven, meer … respect is niet het juiste woord, maar meer betrokkenheid. Tot hiertoe stropen ze ook zelf meer de mouwen op dan door het door te geven aan me. Dat gaat waarschijnlijk wel terug slijten, maar ik ben blij dat we van beide kanten hebben kunnen uitspreken wat er gaande was.