Auteursarchief: lifeisagardenofquotes

All the world is made of faith, and trust, and pixie dust.

Wat is er gebeurd sinds mijn laatste blogje?

Ik ben terug van werk veranderd. Enfin, ik ben terug naar mijn oude job. Driewerf hoera!
Ik had moeten luisteren naar mijn baas toen, en dus nu, die zei “niet in zee stappen met ‘hem’.”

Wat het voordeel is, is dat ik geen spijt kan hebben van het niet te hebben geprobeerd.

Waar ik spijt van heb, is dat ik een jaar van mezelf in de vuilbak heb gesmeten.
Ik heb het gevoel dat ik heb gefaald, maar de waarheid is dat ik belogen en bedrogen ben geweest door ‘hem’. ‘Hem’ die ik al 17 dacht te kennen… dat is nog pijnlijker.

Ik ben vol enthousiasme en moed in mijn avontuur der zelfstandigen begonnen, boordevol frisse ideeën die ik allemaal mocht uitvoeren van ‘hem’. Ik ging de zaak overnemen dus het was belangrijk dat de zaak naar de richting zou gaan waar ik hem in wilde hebben en dat was net iets minder oubollig en frisser, jonger, … .
Allemaal goed, tot alles was getekend en ik in het staatsblad stond. Niets, noppes, nihil van mijn ideeën is uitgevoerd. Ik mocht amper een kader verplaatsen.

Ik was gewoon niet meer dan een werkkracht waar heel veel gebruik van werd gemaakt. Vooral van mijn onderhandelingsskills en het feit dat ik veel mensen ken en een oog heb om fouten ergens uit te kunnen filteren.

Na 3 maanden was ik al ongelukkig en probeerde dat ook te vertellen. Ik zei ‘hem’ dat ik ontgoocheld in hem was als persoon en dat van onze vriendschap geen greintje meer over was. Hij haalde zijn schouders eens op en wou niet eens in dialoog gaan.

Wel met anderen achter mijn rug, voor de overname van de zaak. Maar of ik dan wel kon vertrekken want ‘ik was te duur’ voor de potentiële overnemer.
Toen heb ik hem heel rustig verteld dat dat geen probleem was, dat hij me dan volgens mijn contract maar gewoon moest uitbetalen (6 maanden). Oei dat had hij niet gezien, dus ik moest dan maar blijven.

Ik ga hier nog niet het hele verhaal neerpennen, want daarvoor is het te lang.
Je hebt dus nog recht op een vervolg. 🙂

Advertenties

Forever will be you and me.

Diegenen die me al lang kennen, kennen mijn Lizzie.
Diegenen die me niet lang kennen, Lizzie, mijn allereerste huisdier en poes. Vrienden geloofden niet dat ik een kat in huis had omdat ze zich altijd verstopte als er iemand was, maar als we alleen waren, leefde ze op en waren we de beste vrienden.
Ze is ongeveer 12x mee verhuisd met me.

Ze werd ouder en sympathieker naar anderen toe en ze werd ziek. Ze is 2x geopereerd aan blaasgruis en ik moest haar een hoop schildklier pilletjes geven.

Afgelopen maanden was ik me aan het voorbereiden, mijn Lizzieke is 16, ze gaat mijn verjaardag niet meer halen. Haar lichaam was aan het opgeven, maar haar geest zeker niet.

20 augustus stond ik op en mijn Lizzieke kwam niet zeuren achter melk en ook niet naar een stukje vlees. Ik bekeek haar en zei tegen mijn lief “Het is de laatste dag” en begon keihard te janken. Mijn lief reageerde met “Zeg, ze is er toch nog”
In de late namiddag nam ik haar op mijn schoot, maar ze wou bij me weg en ging in een mand liggen waar ze al maanden niet meer had ingezeten. Het is een afgesloten vierkante mand. Ik liet haar doen en begon weer te janken.

Ik pakte haar terug op mijn schoot na een tijd, goed stevig, maar niet te hard, want ze was intussen erg mager geworden. Ik wou dat ze kon voelen hoe graag ik haar zag en hoeveel ik van haar hield. Ze bleef een kwartiertje in mijn armen liggen, ik hoorde haar nog lichtjes spinnen, maar ze wou weg en sprong in een kartonnen doos die er nog stond van te gaan winkelen.
Ik legde er een deken in en liet haar doen.

Ze ging weer naar de afgesloten mand en intussen waren we iets na 22.00 uur. In die periode had ik al heel veel afgejankt. Ik besloot nog heel even iets te checken op de pc voor ik naar boven ging.
Plots hoor ik haar janken net zoals toen ze heel erg jong was en ze kruipt uit de mand. Ik hurk me neer en neem haar op, ze duwt zich weg, maar kan niet meer op haar poten staan.

Ik pak haar op en ga in de zetel zitten, waar ik haar op mijn borst leg en begin te strelen en zachtjes tegen haar begin te praten. Ik voel hoe haar laatste strijd zich heeft ingezet en haar lichaam begint af te sluiten en tenslotte zie ik het licht uitgaan in haar ogen.

Ik zeg tegen mijn lief “Ze is weg” en begin alweer hartverscheurend te janken, net zoals ik nu doe terwijl ik het neertyp voor jullie.

Ik wou enkel dat ze in mijn armen zou gaan, want wij samen tegen de wereld hebben we 16 jaar lang gedaan. Ze was mijn eerste baby. Maar het licht zien doven in haar ogen zal me heel lang bijblijven en was ontzettend pijnlijk om mee te maken.

Ik was mezelf al maanden aan het voorbereiden op haar gaan, maar niets kan je voorbereiden.
Ik kan het nu achteraf wel makkelijker plaatsen dan toen Anna overreden werd.

Ik denk enkele dag aan mijn ros dikkopke en ben blij dat ze een heel mooi leven heeft gehad.

Hieronder een typische foto van ons Lizzie onder een deken in bed
 

Lizzie

Dermalogica Daily Microfoliant

In één van mijn beautyboxen stak dit. En het is niet recent, ik heb het al een tijdje.

dermalogica.jpg

De reden dat ik het nog niet gebruikt had was omdat ik dacht “Wat sturen ze nu op, een poeder?”
Maar laatst was mijn gezichtsscrub op en ik besloot eens in mijn kast te duiken om dit boven te vissen.

Officieel op de website van Dermalogica staat dit:

Deze milde exfoliant op basis van Rijstextracten wordt geactiveerd met water. Hierdoor komen Papaja, Salicylzuur en Rijstenzymen vrij, die op zachte wijze dode huidcellen verwijderen. De huid voelt onmiddellijk zachter en frisser aan. Het unieke Skin Brightening Complex zorgt voor een egalere teint en Groene thee en Haver kalmeren de huid.

Doe een volle theelepel van de Daily Microfoliant in vochtige handen en zorg ervoor dat het een romig schuim wordt. Breng met roterende bewegingen aan over het gehele gezicht en vermijd daarbij de ogen. Masseer gedurende één minuut in en verwijder daarna met water. Vervolg met een toner en een geadviseerde Dermalogica moisturizer.

Hoe ik het doe:

Onder de douche springen en mijn gezicht nat maken, dekseltje eraf een ongeveer een theelepeltje in mijn linkerhand schudden.
Met een intussen geperfectioneerde techniek het potjes in de linkerhand nemen erop lettend dat ik niet mors en het dekseltje er terug op draaien met de linkerhand.

Mijn linkerhand in mijn rechterhand uitschudden. Nu hanger er in beide handpalmen ongeveer evenveel en dan mijn gezicht met draaiende bewegingen insmeren. Doordat mijn gezicht nat is, wordt het romig op mijn gezicht. Schuim heb ik nog niet ontdekt. Heel mijn gezicht is wit dan (volgens mijn lief, want mijn ogen zijn gesloten. Het voelt heel zachtjes korrelig aan, maar je hebt niet het schurende gevoel.
Gezicht afspoelen, mijn ding verder doen, uit de douche en mezelf gezellig installeren.
Als ik vergeet om mijn nachtcrème op te smeren nadat ik mijn gezicht heb gedaan met de microfoliant voelt het zeer trekkerig, maar zacht aan.

Ik heb niet het gevoel dat mijn gezicht egaler is geworden sinds ik het gebruik, maar ik gebruik het wel erg graag.
Ik gebruik het ook nog maar een week, dus als ik een verandering merk, laat ik het zeker nog weten.

Dat is natuurlijk wel wat telt. Of niet?

Murnifood – Antwerpen (vegi-vegan)

Ik zou kunnen zeggen dat ik niet objectief ben omdat ik één van de zaakvoerders een beetje ken, maar … we weten als het op eten aankomt ik altijd objectief ben.

Murnifood is een verhaal. Het ontstaan kan het het best lezen op hun site, want ze zijn daar heel open in, maar het vindt zijn oorsprong in een burn-out.

Ik wou er al een hele tijd naartoe, maar eerlijk is eerlijk, Antwerpen is niet meer bij deur en sinds de knip is Antwerpen zelfs niet meer leuk om te bereiken. Ik overdrijf natuurlijk, want ik ken mijn weg er als Antwerpse, maar het zijn de files die het de das omdraaien.

Mijn lieve vriendin die vegetarisch is was jarig geweest en we gaan geregeld eens een hapje eten. Meestal een ontbijtje, maar ik spreek zondags af met een andere vriendin om te gaan fitnessen (ze had me laten plakken btw, afgelopen zondag), waardoor een ontbijtje een brunchke werd.

Je kan er de hele dag door ontbijten, wat fantastisch is, want ik wel er de pancakes met lemonricotta wel eens proberen.

Ik had nu de mango chicken geprobeerd, ja ja ze denken ook aan de niet vegetariërs en niet veganisten. En ja ik had kunnen vegetarisch eten, maar ik doe het al minimum 3x per week en ik had zin in mango.

Het was heerlijk. De hummus die erbij zat moest niet van mij, maar het deed zeker geen afbreuk. Het was echt heerlijk.

Ik ben begonnen met een Love juice, die ook heel erg lekker was. Als je van gember houdt.
Mijn vriendin nam de murni eggs Benedict en ze zagen er heerlijk uit. Ze bevestigde ook dat het heerlijk was.
Het classic breakfast is veel te veel en het nordic breakfast zag er ook heerlijk uit.

Al hetgeen ik zag passeren zag er waanzinnig uit.

Je kan pas reserveren vanaf 4… of 6, want dat is niet duidelijk.
Als je niet buiten kan zitten, dan is er niet heel veel plek binnen, dus je moet geluk hebben.

Je kan er niet parkeren, maar er is veel parkeer gelegenheid op wandelafstand en je ziet ineens nog een stukje van het heerlijke Antwerpen.

De website is hier. Dit is niet helemaal in orde. Toch niet via chrome. Ik krijg een error, hoewel hij wel werkt. Ik heb me ingeschreven op de nieuwsbrief om elke maandag een mailtje te ontvangen, maar dat heb ik nog niet gekregen en ik ben nu 2 maandagen ingeschreven.

Details, want, écht waar, een veganist-vegetariër komt aan zijn trekken. Mijn vriendin had een overaanbod aan keuze.

So little of what could happen does happen.

Ik ben niet gelukkig. Ik ben niet ongelukkig.

Op gebied van werk ben ik heel zwaar belogen en bedrogen. Ik ben dus op zoek naar een oplossing hiervoor.
Dat maakt me ongelukkig. Hoewel ongelukkig niet de juiste omschrijving is.

Ik zei tegen mijn compagnon dat ik zeer die teleurgesteld ben in wie hij is als persoon. Hij reageerde er zelfs niet op.

Thuis met mijn lief is alles koek en ei. We zien elkaar graag.
Thuis met het lief en de dochter van het lief is het een rampgebied.
We trachten om haar duidelijk te maken dat haar gedrag niet oké is. Dat ze haar excuses moet leren aanbieden. Dat ze niet mag stelen en liegen.

De justitieassistente vertelde, ja inderdaad, het is alweer zover, dat ze geen oplossing zien aan de kant van de moeder en de dochter omdat die therapeuten naar de mond zouden praten. Zo zei ze het letterlijk.
Ik heb daarop gereageerd dat wij dus alweer moeten gestraft worden voor iets waar we zelfs niets aan kunnen doen.

Je leest het, niet onmiddellijk levensvreugde en optimisme terwijl net die 2 eigenlijk met mij verbonden zijn.

Dus …. een vrolijke noot.
We gaan met ons tweetjes een stuk van de West-Portugal kust afrijden.

Geef me een beetje tijd om er terug in te geraken. Ik begin net na een lange afwezigheid. 🙂

Everything comes to him who hustles while he waits.

Klant: Ik kom mijn online bestelling ophalen.

Ik: Ik zal het toestel even voor u nemen.

Klant: Ik ken u gezicht van ergens.

Ik: Dat zou misschien wel kunnen. U weet dat het toestel 50 euro duurder is dan de online prijs omdat er nu een wifi-adapter bij zit?

Klant: pom pom tuurruut pom pom, ja dat weet ik.

Ik: Speelt u contrabas of basgitaar?

Klant: Neen, saxofoon

Ik: Ik ook.

Klant: Waar heb je les gevolgd?

Ik: In Hoboken.

Klant: Ik geef daar al 30 jaar les, ik was je leraar.

Ik: Ha, ik heb al uw boeken nog.

Klant: Jij hebt een gezicht dat je niet kan vergeten.

Ik: “blik omhoog, wenkbrauw opgetrokken”

Klant: Ik bedoel dat in de positieve zin

Ik: Uhu, dat hoor ik wel meer.

Genius is one percent inspiration, ninety-nine percent perspiration.

Ik vertrek nu sinds 3 maanden om 07.15 uur naar mijn werk.
De winkel is open van 09.00 tot 18.00. Als er geen klanten meer staan en de kas is correct ben ik buiten tegen 18.20 uur. Dat gebeurt zelden.
Als alles perfect verloopt ben ik thuis rond 19.25 uur. Meestal is dit niet het geval.
Tegen dat we hebben gegeten is het 20.15 uur.

Dit alles om te zeggen dat ik mijn luilekker leven achter me heb gelaten.

Nu de eerste 2 weken was mijn lief enthousiast en deed in het huishouden min of meer (meer min) wat ik deed. Na 2 weken was zijn vat af.

Dan begon zijn humeur te zakken, want hij kwam thuis en de kat had gekotst. En de dag erna nog eens. En hij moest elke dag stofzuigen. En … .
Ik antwoordde maar 1 ding ‘Welcome to my world’.

Mijn lief was er echt van overtuigd dat de kabouters tijdens de dag alles deden.

Maar niet gevreesd, lieve lezers, hij had een oplossing voor zijn dagelijkse kommer en kwel onder de vorm van het stofzuigen, namelijk een Roomba, een robot die voor jou stofzuigt. Wat een heerlijkheid, je komt thuis en alle stof en haar is min of meer weg op de vloer.

Nu, mijne hond Sam, die ik soms wel meeneem naar de winkel, heeft het een beetje lastig met mijn lange afwezigheden. En rebelleert een klein beetje.
Wat had hij gedaan …

Juist ja, in de living gescheten. Maar daar trekt de Roomba zich niets van aan en ging gezwind aan het werk.
Het resultaat …. Heel de living, eetkamer en keuken, samen met de Roomba onder de stront.

Ik was niet als eerste thuis …..