Categorie archief: dagelijkse leven

The snow doesn’t give a soft white damn whom it touches.

Die sneeuw toch.

Zondag was ik supertrots dat ik door de sneeuw reed om te gaan fitnessen.
Maandag vond ik iets minder leuk, maar het was haalbaar tot ik de afrit Antwerpen-Centrum nam. Daar waren de diensten in staking volgens mij.
Toen panikeerde ik zeer lichtjes, maar voor mijn normen nog steeds super.

Toch besloot ik om redelijk vroeg naar huis te gaan, zo rond 15.00 uur.
Antwerpen was nog steeds een ramp, de autostrade daar hupste we op één lange rij. De afrit naar mij thuis, waar ik 2 ronde punten na elkaar moet trotseren, daar begon het een beetje. Ik ben niet meer uit 2de versnelling gegaan. De sneeuw lager hoger dan de wagen, dus het was full focus.
Ik woon dan nog op een landbouwweg, dus het feest was compleet.

Thuis gekomen spring ik direct terug achter mijn laptop om verder te werken, nadat ik voor de buitenpoes wat melk heb opgewarmd en hem eten heb gegeven.
Mijn lief vraagt me om boven te kijken of het ergens binnen regent, waarop ik me omdraai om naar boven te gaan.

Wat zie ik? De vogel van mijn schoonvader is op logé, omdat hij in het ziekenhuis ligt. Zijn kotteke op de grond helemaal kapot. Ik denk al niet meer aan een eventuele lek, maar aan de horror. Ik begin op handen en voeten te kruipen en zie één van mijn katten (ik vermoed den dader) staren op haar buik naar iets. Dat ‘iets’ bevindt zich in een schacht. En ja daar zit het kanariepietje van mijn schoonvader. Ik neem hem en ga naar boven, zet hem in de badkamer, want ja, hij heeft geen kotteke meer, doe sfeerverlichting aan, geef hem eten en drinken en check naar een lek.

Terug beneden denk ik ‘Goh ik zal maar eens naar de eenden en kippen gaan’. Ik stap een kot in waar al het eten van de dieren staat, om daar met mijn voet in een muizenval te trappen die het lief daar heeft gelegd.
Ik denk bij mezelf, zotter dan dit gaat het toch niet meer worden.

Door de sneeuw(bui) heen loop ik naar de achterkant van de tuin om de eenden en kippen te voorzien van spijs en drank. Kom ik eraan, vliegt er een eend weg. Dus dat weten we dan ook weeral, ze kunnen vliegen intussen. Ze blijft wel in de tuin hangen en mijn lief heeft het nog niet gezien, maar het was zeker geen mirage.

Ik ben dan uiteindelijk maar gewoon binnen een beetje gaan verder werken tot het lief thuiskwam om een waanzinnig laat uur.

Hoe was uw sneeuwdagje?

Advertenties

The single biggest problem in communication is the illusion that it has taken place.

Weer een tijdje niet geschreven, vergeef me.

Zonder er momenteel heel diep op te willen ingaan, maar mijn baby Sam is onverwachts overleden.  Zoals de meesten wel weten was hij mijn hond, mijn steun en toeverlaat, mijn wereld.

Ik heb nochtans zoveel te vertellen dat ik niet weet waar te beginnen.

Ik ben nog steeds niet uitbetaald en met de rekeningen van de sociale zekerheid er bovenop kan ik u vertellen dat we al over enkele  1000-en euro’s spreken.
Ik ben nog steeds niet gepubliceerd, maar ik heb dus wel gemaild naar de baas van het boekhoudkantoor waar de contactpersoon van ‘hem’ het tegenhoudt. Even kijken of dat werkt.
Ik heb intussen ook al een advocaat onder de arm genomen, die er een hele sterke zaak van kan maken, maar door alles wat er intussen nog rond me aan het gebeuren is, moet ik eens goed nadenken of de sop de kool waard is. Ondanks we toch spreken over enkele duizenden euro’s.

Ik heb nog nooit iemand gehaat, maar ik ben er vrij zeker van dat de gevoelens die ik voor ‘hem’ heb, heel dicht in die buurt komen.

Intussen op het werk zijn we aan het aanwerven. Ik vind het fijn om mensen te analyseren tijdens hun gesprek. Ik denk dan terug aan opleidingen die ik heb gevolgd. Mijn buikgevoel weet meestal ook voor een gesprek of het iets gaat worden of niet en ik denk niet dat ik er al eens heb naast gezeten.
Ik heb voor mezelf het vermoeden dat dit toch echt in de lijn ligt van mijn kunnen.

Voor het overlijden van Sam had ik zeer vreemde dromen, slechte vreemde dromen en zei ik tegen mijn lief dat er iets boven mijn hoofd of ons hoofd hing dat we niet leuk zouden vinden. Een week later is Sam gestorven.
Iemand sprak me eens aan en vertelde me dat hij kon voelde dat ik een gave heb, maar dat ik ze moet ontwikkelen. Ik heb er toen mee gelachen, maar op die momenten sta ik er toch even bij stil.

Ik ben die carcoal tandpasta aan het testen, daar daar krijgen jullie binnenkort een verslagje van.
En .. nog even en ik kan aan de advent kalender van Rituals beginnen. Ik heb voor mezelf besloten, nog maar 1 kalender per jaar, want ik overdrijf steeds met die dingen.

Ik heb wel voor mijn lief ook een advent kalender gekocht bij www.hopt.be. Als jullie mannen hebben die graag bier drinken, is het echt een aanrader. Laat het wel niet op je werk leveren, want het weeg 16 kilo. Het is pokkezwaar. Het was binnen de 2 dagen geleverd.

Tot snel

Winning isn’t everything, but wanting to win is.

Een deel van de vrouwelijke bevolking krijgt af en toe – of in de brievenbus – of éénmaal af te printen per mail een aantal kortingsbonnen van Zin in Meer.

Ik vind die geweldig. Ik kwam thuis van vakantie en zag de envelop liggen. Tegenwoordig kan je de bonnetjes netjes scheuren, vroeger was ik bezig met ze te knippen.

Dus ik ging iets halen om te eten en sprong ineens het Kruidvat binnen. Ik begin altijd met een onderzoek. Staat er ergens in één van de winkels een extra promo op het product waar ik een promobon van heb, dan ga ik sowieso naar die winkel. Bv 1+1 bij Delhaize en een bon erbovenop is superleuk.

Vandaag heb ik 9,18 euro uitgegeven in het Kruidvat voor volgende:

20171011_111027_resized.jpg

 

 

De Pantene dat had ik een gratis bon voor, net als voor de Always. Dat is dus 4,99 euro en 3,99 euro voor niets.
Van de Oral Repair had ik een bon voor ééntje gratis + een bon van 2,5 euro korting op een Oral B tandpasta. In het Kruidvat zelf was het 2+2 gratis.

Voor de 2+2 gratis kreeg ik een korting van 7,61 euro + 1 gratis + nog 1 gratis want de tandpasta was maar 2,29 euro en mijn bon was 2,50 euro.

Die zijn trouwens allemaal voor het lief, want ik gebruik geen Oral B en hij zweert erbij.

De kleine dingetjes heb ik gewoon betaald en kosten dus 9,18 euro.

Die maskers en de de Kneipp zijn trouwens voor mijn nichtje. Het is misschien een cadeautip voor jullie. Vorige jaar kocht ik de grote adventkalender van de Bodyshop.
Dit jaar ben ik deze aan het vullen met 24 kleine dingetjes voor mijn nicht. Ik geef haar dus een adventkalender als kerstcadeau.
14 spulletjes zijn dingetjes uit beautyboxen. Dit zijn een lipgloss, wimperkruller, verzorgingen, scrubhandschoen, schrub, … . Nu koop ik nog kleine dingetjes bij om de box vol te krijgen.

Don’t cry over someone who wouldn’t cry over you.

Ik ben een week op vakantie geweest, vandaar de stilte alweer.

Nadat ik hem verteld had dat hij me moest uitbetalen, werd de sfeer grimmiger, met momenten waar we ook normaal deden.
Ik deed altijd normaal, want ik deed gewoon mijn werk. Ik liet met enkel niet doen en stond zoals ik altijd doe op mijn strepen.

Dan heb ik afgesproken om naar een golfevent te gaan. Enkel ’s avonds want we waren onderbemand. Mijn lief zou met komen afhalen met de wagen, die (de wagen hé) laat ons eerlijk zijn, vanaf dag 1 problemen had met olie (1 liter per 5 dagen), een versleten koppeling, banden die met dagelijkse ijver moesten worden opgepompt en een schade, hoewel dat laatste geen afbreuk deed aan de manier van rijden enkel aan de esthetische kant van de wagen.

Om 17.30 uur op 30 juni krijg ik telefoon van mijn lief. ‘Vergeet de golf maar’, ik rijd net uit de konijnenpijp en de wagen is compleet stilgevallen. Dit midden in de spits op de laatste dag van de school.
Ik ben net een 10-18 lens aan het verkopen en geef even ‘hem’ door. Ik hoor ‘hem’ zeggen ‘Wat kan ik daar aan doen’ – ‘Dat zal niet gaan’.
Dus, mijn lief vraagt aan ‘hem’ wat hij eraan wil doen, daar het zijn wagen is, van zijn bedrijf. Waarop hij dus het eerste antwoord geeft. Daarop zegt mijn lief ‘Oke, maar jij zorgt dat zij (ik) naar huis geraak’, waarop hij dus het 2de antwoord heeft gegeven.
Want ‘hij’ zou ’s nachts vertrekken naar zijn huis in Frankrijk en wil dus om 18.30 uur in zijn bed liggen.

Dit wil zeggen dat ik op zaterdag, de winkel moet openen. Maar ik heb dus nu geen wagen meer. Dus ik zeg ‘Hoe verwacht je dat ik morgen de winkel open doe’

Hij: Ik weet het niet
Ik: Ik ook niet
Hij: Ik wil je de witte Peugeot geven, maar die is privé en daar moet je voorzichtig mee zijn
Ik: Ik ben altijd voorzichtig
Hij: Dat is niet waar, de wagen is altijd vuil
Ik: Kom jij eens een week wonen in mijn straat.
Hij: — wandelt weg —
Hij: — wandelt een stuk terug — ‘Ik zal dan de witte Peugeot geven’
Hij: —- wandelt weg —-
Hij: —wandelt terug — ‘Ik geef dan de wagen, je gaat er mee naar huis en morgen laat je je dan ophalen door je lief’
Ik: Hoe geraak ik dinsdag op het werk?
hij: Dat weet ik niet
Ik: Ik ook niet
Ik: Weet je wat, laat de wagen maar, ik trek mijn plan wel, je bent absoluut niet oprecht en wil de wagen niet geven. Ik zal wel zorgen dat morgen uw winkeltje ook opengaat
Hij: Klopt, ik doe het liever niet.
Ik: Duidelijk
Hij: Ik heb het wel voorgesteld hé
Ik: Zeer onoprecht en niet gemeend
Hij: Ik heb het voorgesteld
Ik: Ik ben zo gefrustreerd (tranen) in wie jij bent als persoon. Ik ben zo ontzettend ontgoocheld in jou, in wie jij bent, dat ik het niet onder woorden kan brengen.
Hij: Haalt schouders op en wandelt weg
Ik: — maak de kassa, neem mijn gerief en vertrek —

Ik ben van Merksem naar de konijnenpijp gewandeld, waar mijn lief nog stond met de wagen in panne. We hebben vervolgend tot 21.00 uur daar gezeten tot de takeldienst er was.
Daar zijn we gereden naar Brasschaat waar ik 5 dagen kon beschikken over een gratis vervangwagen.

Zoals ik al op voorhand wist, was de koppeling kapot. Wat abnormaal was voor de km die op de wagen stonden, maar heel normaal als je alle andere problemen in acht nam. Dat had ik ‘hem’ al verteld in november.

Dit is nog maar een topje van de ijsberg, maar was wel een hele grote druppel in mijn emmer.

We zijn naar het einde aan het werken … over een paar dagen Part III

Murnifood – Antwerpen (vegi-vegan)

Ik zou kunnen zeggen dat ik niet objectief ben omdat ik één van de zaakvoerders een beetje ken, maar … we weten als het op eten aankomt ik altijd objectief ben.

Murnifood is een verhaal. Het ontstaan kan het het best lezen op hun site, want ze zijn daar heel open in, maar het vindt zijn oorsprong in een burn-out.

Ik wou er al een hele tijd naartoe, maar eerlijk is eerlijk, Antwerpen is niet meer bij deur en sinds de knip is Antwerpen zelfs niet meer leuk om te bereiken. Ik overdrijf natuurlijk, want ik ken mijn weg er als Antwerpse, maar het zijn de files die het de das omdraaien.

Mijn lieve vriendin die vegetarisch is was jarig geweest en we gaan geregeld eens een hapje eten. Meestal een ontbijtje, maar ik spreek zondags af met een andere vriendin om te gaan fitnessen (ze had me laten plakken btw, afgelopen zondag), waardoor een ontbijtje een brunchke werd.

Je kan er de hele dag door ontbijten, wat fantastisch is, want ik wel er de pancakes met lemonricotta wel eens proberen.

Ik had nu de mango chicken geprobeerd, ja ja ze denken ook aan de niet vegetariërs en niet veganisten. En ja ik had kunnen vegetarisch eten, maar ik doe het al minimum 3x per week en ik had zin in mango.

Het was heerlijk. De hummus die erbij zat moest niet van mij, maar het deed zeker geen afbreuk. Het was echt heerlijk.

Ik ben begonnen met een Love juice, die ook heel erg lekker was. Als je van gember houdt.
Mijn vriendin nam de murni eggs Benedict en ze zagen er heerlijk uit. Ze bevestigde ook dat het heerlijk was.
Het classic breakfast is veel te veel en het nordic breakfast zag er ook heerlijk uit.

Al hetgeen ik zag passeren zag er waanzinnig uit.

Je kan pas reserveren vanaf 4… of 6, want dat is niet duidelijk.
Als je niet buiten kan zitten, dan is er niet heel veel plek binnen, dus je moet geluk hebben.

Je kan er niet parkeren, maar er is veel parkeer gelegenheid op wandelafstand en je ziet ineens nog een stukje van het heerlijke Antwerpen.

De website is hier. Dit is niet helemaal in orde. Toch niet via chrome. Ik krijg een error, hoewel hij wel werkt. Ik heb me ingeschreven op de nieuwsbrief om elke maandag een mailtje te ontvangen, maar dat heb ik nog niet gekregen en ik ben nu 2 maandagen ingeschreven.

Details, want, écht waar, een veganist-vegetariër komt aan zijn trekken. Mijn vriendin had een overaanbod aan keuze.

So little of what could happen does happen.

Ik ben niet gelukkig. Ik ben niet ongelukkig.

Op gebied van werk ben ik heel zwaar belogen en bedrogen. Ik ben dus op zoek naar een oplossing hiervoor.
Dat maakt me ongelukkig. Hoewel ongelukkig niet de juiste omschrijving is.

Ik zei tegen mijn compagnon dat ik zeer die teleurgesteld ben in wie hij is als persoon. Hij reageerde er zelfs niet op.

Thuis met mijn lief is alles koek en ei. We zien elkaar graag.
Thuis met het lief en de dochter van het lief is het een rampgebied.
We trachten om haar duidelijk te maken dat haar gedrag niet oké is. Dat ze haar excuses moet leren aanbieden. Dat ze niet mag stelen en liegen.

De justitieassistente vertelde, ja inderdaad, het is alweer zover, dat ze geen oplossing zien aan de kant van de moeder en de dochter omdat die therapeuten naar de mond zouden praten. Zo zei ze het letterlijk.
Ik heb daarop gereageerd dat wij dus alweer moeten gestraft worden voor iets waar we zelfs niets aan kunnen doen.

Je leest het, niet onmiddellijk levensvreugde en optimisme terwijl net die 2 eigenlijk met mij verbonden zijn.

Dus …. een vrolijke noot.
We gaan met ons tweetjes een stuk van de West-Portugal kust afrijden.

Geef me een beetje tijd om er terug in te geraken. Ik begin net na een lange afwezigheid. 🙂

Everything comes to him who hustles while he waits.

Klant: Ik kom mijn online bestelling ophalen.

Ik: Ik zal het toestel even voor u nemen.

Klant: Ik ken u gezicht van ergens.

Ik: Dat zou misschien wel kunnen. U weet dat het toestel 50 euro duurder is dan de online prijs omdat er nu een wifi-adapter bij zit?

Klant: pom pom tuurruut pom pom, ja dat weet ik.

Ik: Speelt u contrabas of basgitaar?

Klant: Neen, saxofoon

Ik: Ik ook.

Klant: Waar heb je les gevolgd?

Ik: In Hoboken.

Klant: Ik geef daar al 30 jaar les, ik was je leraar.

Ik: Ha, ik heb al uw boeken nog.

Klant: Jij hebt een gezicht dat je niet kan vergeten.

Ik: “blik omhoog, wenkbrauw opgetrokken”

Klant: Ik bedoel dat in de positieve zin

Ik: Uhu, dat hoor ik wel meer.