Categorie archief: werk

Never argue with an idiot. They will drag you down to their level and beat you with experience.

Ik ben redelijk boos. En toch ook weer niet. Want iets wat je niet kan controleren is zwaartekracht en kan je het best over je schouder gooien. Dit is zo een situatie.
Ik kan er absoluut niet aan veranderen, dus ik moet geen energie steken in boos zijn. Maar ik ben het nog wel, ….. een beetje.

Vorige week kwam onze externe IT, office 365 installeren. Ik ging er zijn, maar buiten mijn wil om, moest ik naar Mol om documenten te laten ondertekenen die waanzinnig belangrijk waren.

Toen ik een paar uur later terug kwam, zag ik een getypte brief op mijn bureau liggen van de IT-er (met schrijffouten) en ik kreeg al stress.
Mijn Office365 is niet geïnstalleerd, enfin jawel, maar mijn laptop is geformatteerd. Ze hebben, kun je dat geloven van een IT-er, geen deftige back-up genomen en ik ben alles kwijt.

Al mijn verzamelingen om een goed HR-beleid en een goed fleet verantwoordelijke te zijn. Maar ook … de hele voorbereiding van mijn nakend huwelijk.
De tranen stonden me in de ogen.

Ik ga een lang verhaal inkorten, maar gisteren belde ik zelf in de vroege avond, met de melding dat ik een telefoon had verwacht van hen en die nog niet had ontvangen, met ontzettend grote excuses.
Die kreeg ik dan gisteren met de melding dat het een verloren zaak is.

Dat wist ik, want mijn lief, die een super-it-er is, die heeft zijn weekend opgeofferd om proberen mijn data te restoren. Als hij het niet kan, ja dan kan een ander het waarschijnlijk ook niet.

Dus, ik ben een beetje ….. boos, wat geen zin heeft.

Advertenties

If everything seems under control, you’re not going fast enough.

Gisteren zat ik op Zolder. Het waren de eerste Belcar races. Mijn werk sponsort een team. Zo heb je ineens de verklaring waarom ik er was.
Ik rijd niet graag met de wagen. Ik rijd wel graag mee, ondanks ik meestal schrik heb als ik zelf de chauffeur niet ben. Dat is de verklaring waarom ik een beetje hesistant was om te gaan. De afstand.

Mijn lief was ook mee, als lief, vriend, chauffeur, … . Hij geniet van het geluid van de wagens. Ik kijk er van op dat hij er zoveel van kent. Het is een stukje dat ik niet ken van hem.

En uiteindelijk was het een fijne dag, we zaten in het microklimaat van de Kempen. Er was een goede sfeer, lekker eten en genoeg drank.

Onze ploeg is uitgevallen door motorpech na een klein uurtje, maar het was een fijne beleving.
Hieronder enkel nog onbewerkte foto’s die ik getrokken heb.

Betrayal is the only truth that sticks.

Het ging niet goed met onze niet langer bestaande relatie. We waren professioneel als er klanten in de buurt waren, maar hadden geregeld discussies.

Er kwam een nieuwe man mee in de winkel staan. Voor de opleiding moest ik blijkbaar zelf instaan, want hij was nog geen week bij ons, of ‘hij’ vertrok naar Frankrijk. Supergoedgezind en alles was weer ‘koek en ei’.
Ik ging de winkel wel recht houden, ik ben een goeike en zo verder.

Elke dag moest ik de kassa uitzoeken, want elke dag zaten er fouten in. Mijn nieuwe hulp had zijn technische Nikon kennis, maar was voor de rest niet heel erg snel mee. Hij was een beetje snoeverig, maar ik kan hem op prijs stellen. Tenslotte moest ik niet mer elke dat met ‘hem’ staan.

In het jaar dat ik er werkte, had ik geregeld contact met mijn vorige baas. We gingen soms lunchen. Ik kreeg ook mensen over de vloer in de winkel die ik kende via mijn vorige werk. Om eens hallo te zeggen. Ik vond dat geweldig fijn.

Er waren nog enkele akkefietjes en mijn emmer was al even aan het overlopen. Ik probeerde het niet te laten merken, maar het woog mentaal zeer zwaar door.

Tot dat verlossende telefoontje: ‘… is niet langer in dienst, wil je komen solliciteren voor je oude job’
En zo geschiedde dat ik terug bij mijn vorige werk kon begonnen.

Waar ik dus nu terug zit, ongeveer een maand.

En nu… een advocaat inschakelen, want mijn loon, expense note, maaltijdcheques en sociale zekerheid weigert hij nu te betalen hoewel het allemaal netjes op papier staat geschreven. Als dat achter de rug is, zal er al een zware last van mijn schouders vallen.

Don’t cry over someone who wouldn’t cry over you.

Ik ben een week op vakantie geweest, vandaar de stilte alweer.

Nadat ik hem verteld had dat hij me moest uitbetalen, werd de sfeer grimmiger, met momenten waar we ook normaal deden.
Ik deed altijd normaal, want ik deed gewoon mijn werk. Ik liet met enkel niet doen en stond zoals ik altijd doe op mijn strepen.

Dan heb ik afgesproken om naar een golfevent te gaan. Enkel ’s avonds want we waren onderbemand. Mijn lief zou met komen afhalen met de wagen, die (de wagen hé) laat ons eerlijk zijn, vanaf dag 1 problemen had met olie (1 liter per 5 dagen), een versleten koppeling, banden die met dagelijkse ijver moesten worden opgepompt en een schade, hoewel dat laatste geen afbreuk deed aan de manier van rijden enkel aan de esthetische kant van de wagen.

Om 17.30 uur op 30 juni krijg ik telefoon van mijn lief. ‘Vergeet de golf maar’, ik rijd net uit de konijnenpijp en de wagen is compleet stilgevallen. Dit midden in de spits op de laatste dag van de school.
Ik ben net een 10-18 lens aan het verkopen en geef even ‘hem’ door. Ik hoor ‘hem’ zeggen ‘Wat kan ik daar aan doen’ – ‘Dat zal niet gaan’.
Dus, mijn lief vraagt aan ‘hem’ wat hij eraan wil doen, daar het zijn wagen is, van zijn bedrijf. Waarop hij dus het eerste antwoord geeft. Daarop zegt mijn lief ‘Oke, maar jij zorgt dat zij (ik) naar huis geraak’, waarop hij dus het 2de antwoord heeft gegeven.
Want ‘hij’ zou ’s nachts vertrekken naar zijn huis in Frankrijk en wil dus om 18.30 uur in zijn bed liggen.

Dit wil zeggen dat ik op zaterdag, de winkel moet openen. Maar ik heb dus nu geen wagen meer. Dus ik zeg ‘Hoe verwacht je dat ik morgen de winkel open doe’

Hij: Ik weet het niet
Ik: Ik ook niet
Hij: Ik wil je de witte Peugeot geven, maar die is privé en daar moet je voorzichtig mee zijn
Ik: Ik ben altijd voorzichtig
Hij: Dat is niet waar, de wagen is altijd vuil
Ik: Kom jij eens een week wonen in mijn straat.
Hij: — wandelt weg —
Hij: — wandelt een stuk terug — ‘Ik zal dan de witte Peugeot geven’
Hij: —- wandelt weg —-
Hij: —wandelt terug — ‘Ik geef dan de wagen, je gaat er mee naar huis en morgen laat je je dan ophalen door je lief’
Ik: Hoe geraak ik dinsdag op het werk?
hij: Dat weet ik niet
Ik: Ik ook niet
Ik: Weet je wat, laat de wagen maar, ik trek mijn plan wel, je bent absoluut niet oprecht en wil de wagen niet geven. Ik zal wel zorgen dat morgen uw winkeltje ook opengaat
Hij: Klopt, ik doe het liever niet.
Ik: Duidelijk
Hij: Ik heb het wel voorgesteld hé
Ik: Zeer onoprecht en niet gemeend
Hij: Ik heb het voorgesteld
Ik: Ik ben zo gefrustreerd (tranen) in wie jij bent als persoon. Ik ben zo ontzettend ontgoocheld in jou, in wie jij bent, dat ik het niet onder woorden kan brengen.
Hij: Haalt schouders op en wandelt weg
Ik: — maak de kassa, neem mijn gerief en vertrek —

Ik ben van Merksem naar de konijnenpijp gewandeld, waar mijn lief nog stond met de wagen in panne. We hebben vervolgend tot 21.00 uur daar gezeten tot de takeldienst er was.
Daar zijn we gereden naar Brasschaat waar ik 5 dagen kon beschikken over een gratis vervangwagen.

Zoals ik al op voorhand wist, was de koppeling kapot. Wat abnormaal was voor de km die op de wagen stonden, maar heel normaal als je alle andere problemen in acht nam. Dat had ik ‘hem’ al verteld in november.

Dit is nog maar een topje van de ijsberg, maar was wel een hele grote druppel in mijn emmer.

We zijn naar het einde aan het werken … over een paar dagen Part III

All the world is made of faith, and trust, and pixie dust.

Wat is er gebeurd sinds mijn laatste blogje?

Ik ben terug van werk veranderd. Enfin, ik ben terug naar mijn oude job. Driewerf hoera!
Ik had moeten luisteren naar mijn baas toen, en dus nu, die zei “niet in zee stappen met ‘hem’.”

Wat het voordeel is, is dat ik geen spijt kan hebben van het niet te hebben geprobeerd.

Waar ik spijt van heb, is dat ik een jaar van mezelf in de vuilbak heb gesmeten.
Ik heb het gevoel dat ik heb gefaald, maar de waarheid is dat ik belogen en bedrogen ben geweest door ‘hem’. ‘Hem’ die ik al 17 dacht te kennen… dat is nog pijnlijker.

Ik ben vol enthousiasme en moed in mijn avontuur der zelfstandigen begonnen, boordevol frisse ideeën die ik allemaal mocht uitvoeren van ‘hem’. Ik ging de zaak overnemen dus het was belangrijk dat de zaak naar de richting zou gaan waar ik hem in wilde hebben en dat was net iets minder oubollig en frisser, jonger, … .
Allemaal goed, tot alles was getekend en ik in het staatsblad stond. Niets, noppes, nihil van mijn ideeën is uitgevoerd. Ik mocht amper een kader verplaatsen.

Ik was gewoon niet meer dan een werkkracht waar heel veel gebruik van werd gemaakt. Vooral van mijn onderhandelingsskills en het feit dat ik veel mensen ken en een oog heb om fouten ergens uit te kunnen filteren.

Na 3 maanden was ik al ongelukkig en probeerde dat ook te vertellen. Ik zei ‘hem’ dat ik ontgoocheld in hem was als persoon en dat van onze vriendschap geen greintje meer over was. Hij haalde zijn schouders eens op en wou niet eens in dialoog gaan.

Wel met anderen achter mijn rug, voor de overname van de zaak. Maar of ik dan wel kon vertrekken want ‘ik was te duur’ voor de potentiële overnemer.
Toen heb ik hem heel rustig verteld dat dat geen probleem was, dat hij me dan volgens mijn contract maar gewoon moest uitbetalen (6 maanden). Oei dat had hij niet gezien, dus ik moest dan maar blijven.

Ik ga hier nog niet het hele verhaal neerpennen, want daarvoor is het te lang.
Je hebt dus nog recht op een vervolg. 🙂

So little of what could happen does happen.

Ik ben niet gelukkig. Ik ben niet ongelukkig.

Op gebied van werk ben ik heel zwaar belogen en bedrogen. Ik ben dus op zoek naar een oplossing hiervoor.
Dat maakt me ongelukkig. Hoewel ongelukkig niet de juiste omschrijving is.

Ik zei tegen mijn compagnon dat ik zeer die teleurgesteld ben in wie hij is als persoon. Hij reageerde er zelfs niet op.

Thuis met mijn lief is alles koek en ei. We zien elkaar graag.
Thuis met het lief en de dochter van het lief is het een rampgebied.
We trachten om haar duidelijk te maken dat haar gedrag niet oké is. Dat ze haar excuses moet leren aanbieden. Dat ze niet mag stelen en liegen.

De justitieassistente vertelde, ja inderdaad, het is alweer zover, dat ze geen oplossing zien aan de kant van de moeder en de dochter omdat die therapeuten naar de mond zouden praten. Zo zei ze het letterlijk.
Ik heb daarop gereageerd dat wij dus alweer moeten gestraft worden voor iets waar we zelfs niets aan kunnen doen.

Je leest het, niet onmiddellijk levensvreugde en optimisme terwijl net die 2 eigenlijk met mij verbonden zijn.

Dus …. een vrolijke noot.
We gaan met ons tweetjes een stuk van de West-Portugal kust afrijden.

Geef me een beetje tijd om er terug in te geraken. Ik begin net na een lange afwezigheid. 🙂

Everything comes to him who hustles while he waits.

Klant: Ik kom mijn online bestelling ophalen.

Ik: Ik zal het toestel even voor u nemen.

Klant: Ik ken u gezicht van ergens.

Ik: Dat zou misschien wel kunnen. U weet dat het toestel 50 euro duurder is dan de online prijs omdat er nu een wifi-adapter bij zit?

Klant: pom pom tuurruut pom pom, ja dat weet ik.

Ik: Speelt u contrabas of basgitaar?

Klant: Neen, saxofoon

Ik: Ik ook.

Klant: Waar heb je les gevolgd?

Ik: In Hoboken.

Klant: Ik geef daar al 30 jaar les, ik was je leraar.

Ik: Ha, ik heb al uw boeken nog.

Klant: Jij hebt een gezicht dat je niet kan vergeten.

Ik: “blik omhoog, wenkbrauw opgetrokken”

Klant: Ik bedoel dat in de positieve zin

Ik: Uhu, dat hoor ik wel meer.