Categorie archief: werk

All the world is made of faith, and trust, and pixie dust.

Wat is er gebeurd sinds mijn laatste blogje?

Ik ben terug van werk veranderd. Enfin, ik ben terug naar mijn oude job. Driewerf hoera!
Ik had moeten luisteren naar mijn baas toen, en dus nu, die zei “niet in zee stappen met ‘hem’.”

Wat het voordeel is, is dat ik geen spijt kan hebben van het niet te hebben geprobeerd.

Waar ik spijt van heb, is dat ik een jaar van mezelf in de vuilbak heb gesmeten.
Ik heb het gevoel dat ik heb gefaald, maar de waarheid is dat ik belogen en bedrogen ben geweest door ‘hem’. ‘Hem’ die ik al 17 dacht te kennen… dat is nog pijnlijker.

Ik ben vol enthousiasme en moed in mijn avontuur der zelfstandigen begonnen, boordevol frisse ideeën die ik allemaal mocht uitvoeren van ‘hem’. Ik ging de zaak overnemen dus het was belangrijk dat de zaak naar de richting zou gaan waar ik hem in wilde hebben en dat was net iets minder oubollig en frisser, jonger, … .
Allemaal goed, tot alles was getekend en ik in het staatsblad stond. Niets, noppes, nihil van mijn ideeën is uitgevoerd. Ik mocht amper een kader verplaatsen.

Ik was gewoon niet meer dan een werkkracht waar heel veel gebruik van werd gemaakt. Vooral van mijn onderhandelingsskills en het feit dat ik veel mensen ken en een oog heb om fouten ergens uit te kunnen filteren.

Na 3 maanden was ik al ongelukkig en probeerde dat ook te vertellen. Ik zei ‘hem’ dat ik ontgoocheld in hem was als persoon en dat van onze vriendschap geen greintje meer over was. Hij haalde zijn schouders eens op en wou niet eens in dialoog gaan.

Wel met anderen achter mijn rug, voor de overname van de zaak. Maar of ik dan wel kon vertrekken want ‘ik was te duur’ voor de potentiële overnemer.
Toen heb ik hem heel rustig verteld dat dat geen probleem was, dat hij me dan volgens mijn contract maar gewoon moest uitbetalen (6 maanden). Oei dat had hij niet gezien, dus ik moest dan maar blijven.

Ik ga hier nog niet het hele verhaal neerpennen, want daarvoor is het te lang.
Je hebt dus nog recht op een vervolg. 🙂

Advertenties

So little of what could happen does happen.

Ik ben niet gelukkig. Ik ben niet ongelukkig.

Op gebied van werk ben ik heel zwaar belogen en bedrogen. Ik ben dus op zoek naar een oplossing hiervoor.
Dat maakt me ongelukkig. Hoewel ongelukkig niet de juiste omschrijving is.

Ik zei tegen mijn compagnon dat ik zeer die teleurgesteld ben in wie hij is als persoon. Hij reageerde er zelfs niet op.

Thuis met mijn lief is alles koek en ei. We zien elkaar graag.
Thuis met het lief en de dochter van het lief is het een rampgebied.
We trachten om haar duidelijk te maken dat haar gedrag niet oké is. Dat ze haar excuses moet leren aanbieden. Dat ze niet mag stelen en liegen.

De justitieassistente vertelde, ja inderdaad, het is alweer zover, dat ze geen oplossing zien aan de kant van de moeder en de dochter omdat die therapeuten naar de mond zouden praten. Zo zei ze het letterlijk.
Ik heb daarop gereageerd dat wij dus alweer moeten gestraft worden voor iets waar we zelfs niets aan kunnen doen.

Je leest het, niet onmiddellijk levensvreugde en optimisme terwijl net die 2 eigenlijk met mij verbonden zijn.

Dus …. een vrolijke noot.
We gaan met ons tweetjes een stuk van de West-Portugal kust afrijden.

Geef me een beetje tijd om er terug in te geraken. Ik begin net na een lange afwezigheid. 🙂

Everything comes to him who hustles while he waits.

Klant: Ik kom mijn online bestelling ophalen.

Ik: Ik zal het toestel even voor u nemen.

Klant: Ik ken u gezicht van ergens.

Ik: Dat zou misschien wel kunnen. U weet dat het toestel 50 euro duurder is dan de online prijs omdat er nu een wifi-adapter bij zit?

Klant: pom pom tuurruut pom pom, ja dat weet ik.

Ik: Speelt u contrabas of basgitaar?

Klant: Neen, saxofoon

Ik: Ik ook.

Klant: Waar heb je les gevolgd?

Ik: In Hoboken.

Klant: Ik geef daar al 30 jaar les, ik was je leraar.

Ik: Ha, ik heb al uw boeken nog.

Klant: Jij hebt een gezicht dat je niet kan vergeten.

Ik: “blik omhoog, wenkbrauw opgetrokken”

Klant: Ik bedoel dat in de positieve zin

Ik: Uhu, dat hoor ik wel meer.

Nothing is really work unless you would rather be doing something else.

Klant komt binnen.

Ik: Kan ik u helpen

Klant: Ja, dat kan u.

Ik: Vertel eens hoe ik je kan helpen.

Klant: Ik stond hier donderdag met uw collega over een kapotte lens te praten en ik hoorde u bezig over een toestel tegen iemand. die mevrouw ging op safari vertrekken en u adviseerde haar iets.

Ik: Ja, dat klopt, een P900 van Nikon

Klant: Oké, dat toestel wil ik hebben.

Ik: Geen probleem, heb je nog vragen over het toestel die ik kan beantwoorden?

Klant: Neen, ik heb alles gehoord.

No one is useless in this world who lightens the burdens of another.

Mijn dagen vliegen voorbij, maar of ik me elke dag even gelukkig voel is maar de vraag.
Ik ben niet ongelukkig, zeker niet, maar ik vraag me af of dit mijn eindbestemming is.
Ik geniet van de sociale interactie met klanten, hoewel er soms echt ‘aargghh’ mensen zijn en mensen die niet fris ruiken.
Soms zijn er eenzame mensen die een praatje willen maken.
Ik wil een cosy hoekje maken voor die mensen. Natuurlijk ook met een functie.

Maar… een vraag voor jullie, eigenlijk 2 zelfs.

Waar kan ik met mijn zus 1 of 2 nachten wellnessen, ergens goed.

En in september ga ik de zuidkust van Portugal afrijden. Ik start in Tavira en eindig met een omweg naar boven in Sagres.

Ik ga overnachten hier, hier en misschien hier als ze antwoorden.
Wie is er nog geweest, kent eventueel nog leuke adresjes en to do’s?

Thank you very much 🙂

 

I wonder if fears ever really go away, or if they just lose their power over us

Ik had een oudere dame die kwam voor een pasfoto. Ja, inderdaad, wij hebben dagelijks nog veel mensen voor een pasfoto, sjans.

Ik leg haar uit dat haar blik neutraal moet zijn en dat er geen tanden zichtbaar mogen zijn, zegt ze tegen me ‘Zal ik ze anders uitdoen’.

Allrighty…

Dan, heetste nieuws van de dag: Trump.

Ik denk dat het kiezen was uit 2 kwaden. Net zoals bij de Brexit wil iedereen verandering en schrikken ze dan dat het eindelijk zover is. Niemand denkt dat Trump het gaat halen en hij haalt het. Onmiddellijk paniek.

Ik ben contra beide kandidaten geweest, hoewel ik de laatste ben die iets in de pap te brokken heeft. Wel respect voor Trump dat hij zijn hele campagne met zijn eigen centen heeft gevoerd. Het toont ook aan hoeveel hij er wel heeft.

Ook een zweem van een glimlach als hij bij zijn speech ‘You cant always get what you want’ laat horen van de Rolling Stones.

De algemene paniekreactie lijkt me overdreven, we zullen wel zien. Ik dacht ook eerst aan KKK taferelen die terugkeren, maar weet je, ik denk dat het allemaal wel wat zal loslopen.

 

Yea, I shall return with the tide.

Ik heb een hele hoop inleeswerk en het zal een hele tijd duren voor ik terug mee ben.

Zoals sommigen intussen weten, ik zit nu in de wereld der zelfstandigen. Dit gaat gepaard met nachtmerries en veel rekeningen.

Maar dit gaat ook gepaard met momenten.

Mijn allereerste dag in de winkel komt er een dame in een rolstoel binnen voor pasfoto’s.

Ik: Is het voor je rijbewijs

Zij: Kijkt me verbouwereerd aan, kijkt dan naar haar rolstoel en vraagt “Hoe kan dat nu”

Ik: Doodgegeneerd “Speciale auto?’

Ik heb het dus nooit meer gevraagd, ik vraag nu ‘is het voor je identiteitskaart’.