Categorie archief: werk

Everything comes to him who hustles while he waits.

Klant: Ik kom mijn online bestelling ophalen.

Ik: Ik zal het toestel even voor u nemen.

Klant: Ik ken u gezicht van ergens.

Ik: Dat zou misschien wel kunnen. U weet dat het toestel 50 euro duurder is dan de online prijs omdat er nu een wifi-adapter bij zit?

Klant: pom pom tuurruut pom pom, ja dat weet ik.

Ik: Speelt u contrabas of basgitaar?

Klant: Neen, saxofoon

Ik: Ik ook.

Klant: Waar heb je les gevolgd?

Ik: In Hoboken.

Klant: Ik geef daar al 30 jaar les, ik was je leraar.

Ik: Ha, ik heb al uw boeken nog.

Klant: Jij hebt een gezicht dat je niet kan vergeten.

Ik: “blik omhoog, wenkbrauw opgetrokken”

Klant: Ik bedoel dat in de positieve zin

Ik: Uhu, dat hoor ik wel meer.

Nothing is really work unless you would rather be doing something else.

Klant komt binnen.

Ik: Kan ik u helpen

Klant: Ja, dat kan u.

Ik: Vertel eens hoe ik je kan helpen.

Klant: Ik stond hier donderdag met uw collega over een kapotte lens te praten en ik hoorde u bezig over een toestel tegen iemand. die mevrouw ging op safari vertrekken en u adviseerde haar iets.

Ik: Ja, dat klopt, een P900 van Nikon

Klant: Oké, dat toestel wil ik hebben.

Ik: Geen probleem, heb je nog vragen over het toestel die ik kan beantwoorden?

Klant: Neen, ik heb alles gehoord.

No one is useless in this world who lightens the burdens of another.

Mijn dagen vliegen voorbij, maar of ik me elke dag even gelukkig voel is maar de vraag.
Ik ben niet ongelukkig, zeker niet, maar ik vraag me af of dit mijn eindbestemming is.
Ik geniet van de sociale interactie met klanten, hoewel er soms echt ‘aargghh’ mensen zijn en mensen die niet fris ruiken.
Soms zijn er eenzame mensen die een praatje willen maken.
Ik wil een cosy hoekje maken voor die mensen. Natuurlijk ook met een functie.

Maar… een vraag voor jullie, eigenlijk 2 zelfs.

Waar kan ik met mijn zus 1 of 2 nachten wellnessen, ergens goed.

En in september ga ik de zuidkust van Portugal afrijden. Ik start in Tavira en eindig met een omweg naar boven in Sagres.

Ik ga overnachten hier, hier en misschien hier als ze antwoorden.
Wie is er nog geweest, kent eventueel nog leuke adresjes en to do’s?

Thank you very much 🙂

 

I wonder if fears ever really go away, or if they just lose their power over us

Ik had een oudere dame die kwam voor een pasfoto. Ja, inderdaad, wij hebben dagelijks nog veel mensen voor een pasfoto, sjans.

Ik leg haar uit dat haar blik neutraal moet zijn en dat er geen tanden zichtbaar mogen zijn, zegt ze tegen me ‘Zal ik ze anders uitdoen’.

Allrighty…

Dan, heetste nieuws van de dag: Trump.

Ik denk dat het kiezen was uit 2 kwaden. Net zoals bij de Brexit wil iedereen verandering en schrikken ze dan dat het eindelijk zover is. Niemand denkt dat Trump het gaat halen en hij haalt het. Onmiddellijk paniek.

Ik ben contra beide kandidaten geweest, hoewel ik de laatste ben die iets in de pap te brokken heeft. Wel respect voor Trump dat hij zijn hele campagne met zijn eigen centen heeft gevoerd. Het toont ook aan hoeveel hij er wel heeft.

Ook een zweem van een glimlach als hij bij zijn speech ‘You cant always get what you want’ laat horen van de Rolling Stones.

De algemene paniekreactie lijkt me overdreven, we zullen wel zien. Ik dacht ook eerst aan KKK taferelen die terugkeren, maar weet je, ik denk dat het allemaal wel wat zal loslopen.

 

Yea, I shall return with the tide.

Ik heb een hele hoop inleeswerk en het zal een hele tijd duren voor ik terug mee ben.

Zoals sommigen intussen weten, ik zit nu in de wereld der zelfstandigen. Dit gaat gepaard met nachtmerries en veel rekeningen.

Maar dit gaat ook gepaard met momenten.

Mijn allereerste dag in de winkel komt er een dame in een rolstoel binnen voor pasfoto’s.

Ik: Is het voor je rijbewijs

Zij: Kijkt me verbouwereerd aan, kijkt dan naar haar rolstoel en vraagt “Hoe kan dat nu”

Ik: Doodgegeneerd “Speciale auto?’

Ik heb het dus nooit meer gevraagd, ik vraag nu ‘is het voor je identiteitskaart’.

 

 

No one ever drowned in sweat.

Ik weet dat het tegenstrijdig is met mijn vorig bericht maar sta me toe te vertellen dat ik verzot ben op mijn bedrijf. Het bedrijf zelf is zo innovatief en staat nog maar aan de rand van een hele grote toekomst. Ik weet zeker dat ze ondanks dat absoluut niet nodig is en dus een beetje tegen wil en dank, ze gekend zullen worden in de markt, maar …

zonder mij.

Ik heb mijn ontslag aangeboden op maandag en dinsdag is het getekend.

Waarom? Ik verdien een goede boterham, heb veel vrijheid, een relatief goede baas, fantastische voordelen en zeer leuke extra extra’s.
Maar ook te weinig uren waarin ik stress heb, te weinig verantwoordelijkheden (ik weet het wel lonen en aanwervingen zijn verantwoordelijkheden, maar het is te makkelijk) en te veel tijd om online te shoppen. (zoals mijn collega’s hier op de vestiging).

Wat ga ik doen?

Heel veel stress hebben en maagontstekingen, faalangst en hopen dat ik genoeg verdien om de lening af te betalen samen met de rest van de rekeningen, maar ook écht werken.
Ik word zelfstandig. Ik ga in eerste instantie in een zaak stappen met het oog om die zaak over te nemen. De eigenaar woont momenteel reeds in het buitenland.
Wat voor winkel? Een fotowinkel.
Inderdaad een uitstervend ras.

Dus ..

Vanaf augustus – september, als je op zoek ben naar een fototoestel of aanverwanten, fotograaf, een studio met of zonder fotograaf, albums, afdrukken of iets anders zot, maar wat wel affiniteit heeft met foto (alle mediamarktproducten bv), dan zal ik jullie proberen te helpen!
Dan stuur je mij gewoon een bericht.

Nu ga ik gewoon verder maagpijn hebben ….