Tagarchief: emoties

Pain is temporary. Quitting lasts forever.

Ik ben weer lang afwezig, ik heb zoveel zenuwen en stress, ik combineer ook 2 jobs momenteel of doe toch een poging en probeer dan ook nog tijd door te brengen met mijn lief die zich fantastisch opstelt.

Mijn broer met hond verblijft momenteel bij me. Ideaal is het niet, verre van. Maar wat moet je of kan je doen als hij weer zo dom is geweest dat hij op straat staat. Geen inkomen, geen adres, nergens ingeschreven.
En ik haat dat ik weer eieren onder hem leg, maar ik kan het niet laten.

Anderzijds heb ik een hele ernstige vraag aan jullie. Weet iemand of je je moeder ambtelijk kan laten schrappen uit je leven?
Ik wil er geen last meer mee, nu niet en zeker niet in de toekomst als ik mijn eigen zaak heb. Ik wil dat ze me niet kan raken. Emotioneel zal heb even zwaar zijn, maar financieel daar heb ik helemaal geen zin in.
Ze is geen halve euro waard.

Ik heb wel leuk nieuws ook, een tijdelijk plekje in Antwerpen dat je zeker moet gedaan hebben, maar daarover schrijf ik hopelijk later op de dag een postje. Ik ga eerst mijn foto’s zoeken die ik er heb getrokken.

Advertenties

The expected always happens

Het was me een bewogen weekendje.

De reünie verdient op een blog op zichzelf, kort maar bondig, maar wel een ereplaats. Dat komt dus nog.

Zaterdag ben ik het MAS en het Red Star Line museum gaan bezoeken. Het MAS daar was ik al geweest, maar ik heb altijd het gevoel dat je er niet alles kan zien. Het is zoveel ineens.
Het Red Star Line, daar was ik ook danig van onder de indruk. Mijn lief en dochter vonden het ‘leuker’ in het MAS, maar voor mij was het Red Star Line museum het hoogtepunt.
Daarna zijn we gaan eten in Bistro Jacob, dat was al een hele tijd geleden. Ze liggen een beetje verborgen voor de modale toerist, maar ze hebben zeer lekker eten en dit tegen een meer dan aanvaardbare prijs.

Zondag zou het poets – en werkdag worden. Maar ik was nog niet goed begonnen aan het konijnenhok als ik telefoon van mijn broerke kreeg, of ik hem kon oppikken in Waarloos aan het tankstation. Zijn auto was getakeld. Meneer reed rond met 2 verschillende nummerplaten. Hij had de politiebus wel zien staan, maar dat ‘Ik ga er vlak voor staan, dan merken ze het niet’. Hij kwam buiten met zijn worstenbroodje in de hand en er stonden 10 agenten rond zijn auto.

Mijn broer, een échte knapperd, loopt er ook bij met een kop alsof hij de grootste deugniet is die je kan vinden. Hij is van kop tot teen gefouilleerd, ze zijn door zijn haar geweest, zijn schoenen, alles. En toch hebben ze vreemd genoeg niets gevonden. en al zeker zijn rijbewijs en identiteitskaart niet, die had hij niet bij. Ik denk dat hij nog een beetje scheve ogen had, maar ik ken hem dan natuurlijk ook al 21 jaar langer als die agenten.
Het kieken heeft dan alleen nog maar een voorlopig rijbewijs dat -volgens mij- wel eens vervallen zou kunnen zijn.
Enfin, ik moest meneer nog een beetje rondrijden en ik was dus goed 3 uur later thuis.
In die tijd had mijn lief grond gepoetst, waarop ik hem uitgebreid bedankte en complimenteerde.

Dan gingen we een paar uur naar de binnenspeeltuin voor de dochter.

Thuisgekomen en gegeten kwam mijn vriendin D. onverwachts langs. Ik denk dat ze de enige is van wie ik het kan verdragen. Zij is onlangs een vriendin/collega kwijtgeraakt. De dame heeft een einde gemaakt aan haar leven en laat een echtgenoot en 2 kindjes na. Ze heeft het er immens moeilijk mee, het doet pijn om haar zo verdrietig te zien. Maar ze heeft goede vooruitzichten, ze vertrekt bijna naar Thailand en Japan met een andere collega/vriendin die Thaise is.
Ze kwam dus een paar shorten oppikken waar ik mijn gat al geruime tijd niet meer in krijg en ik ga haar maar ineens een paar bikini’s mee die voor mij tepelvodjes zijn geworden.

Ik ging dan redelijk laat het bad in, maar ik trok één van mijn lades open en ik zag dat de dochter daar een hele hoop gerief van een andere lade had ingesmeten. Nu als er één ding is waar ik niet tegen kan … is dat er iemand met zijn tengels aan mijn gerief zit. Ook mijn lief weet dat heel erg goed.
Ik kan je vertellen dat ik zeer pissig was. Je doet een heel weekend fijne dingen, je bent lief, je helpt, je luistert en dan gaat ze net die stap te ver omdat ze denkt dat het kan en mag. We zijn weer eens net iets te lief en net niet streng genoeg geweest.
Ik heb haar dus deze morgen na mijn vragenronde over waarom ineens de melding gegeven dat ze de hele paasvakantie gestraft is. Dat is met een korrel zout te nemen, want ze gaat ook 2 dagen naar haar oma, die natuurlijk een oma voor iets is hé.

Life is what happens to you while you’re busy making other plans.

Ik heb de laatste weken amper iets geschreven over ‘mijn leven’, maar dat wil zeker niet zeggen dat er niets aan het gebeuren was.

Het eerste deel van de badkamer is bijna af op enkele afwerkingen na, plinten plaatsen, nog enkele stukje schilderen, de deur afwerken, …. . Ik zal eens foto’s van een voor en na verzamelen.
We gaan dus nu de huidige piepkleine badkamer onder handen nemen en dat gaat de inloopdouche en het toilet worden. Dus we hopen die weekend de muren beginnen af te kappen.

Afgelopen vrijdag ging ik met het lief op uitnodiging van mijn baas op jaarlijks diner + overnachting. Vorig jaar was het Maastricht, dit jaar was het Pure C in Cadzand met bijhorend hotel.
Het eten is bijzonder, dingen die je nooit zou combineren, echt lekkere dingen. Ik ben echter niet de schuw om te zeggend at de griet van mijn hoofdgerecht droog was aan de uiteinden en niet volledig gegaard in het hart van het stukje vis.
De setting van het restaurant is fantastisch, de tijd vliegt er voorbij. De kamers van het hotel zijn oké, maar niet bijzonder.

De week daarvoor was een hele zware week, keep in mind, de dochter van het lief was er en was alweer sterk onder invloed van zaken die haar verteld waren aan de andere kant van het gezin. Bovendien is de mama haar werk weer eens kwijt gespeeld en richt ze al haar pijlen op ons.
Heb ik trouwens ooit verteld dat ze een extra vriendje had die leuke dingen deed met haar en haar dochter, deze haar een job gaf en ze “7 op 7” moest werken (vooral op waarschijnlijk), maar dat ze dat werk nu kwijt is en blijkbaar in relatietherapie is met het originele vriendje. Niet dat zij iets verkeerd heeft gedaan, het is om zijn issues te werken. Om maar iemand horens te laten dragen, arme man. Ik zal er wel eens een paswoord protected postje over schrijven over die hele situatie en alle aanverwanten.

Verteld ik over Hugo, mijn papegaai? Ik zal het eens opzoeken, maar anders schrijf ik daar later nog over.

Met de paaldans, ja dat is een moeilijke, ik kom supergoed overeen met 3 andere chicks, waarmee ik 2 weken geleden nog ging eten en drinken, maar ik heb nog steeds problemen met de lesgeefster. Nu één van die chica’s die heeft haar pols bezeerd, kan 3 weken niet komen. Ze heeft een all in abonnement, crazy duur, maar de lesgeefster wil dat niet verlengen, hoewel het accident zelfs tijdens de les is gebeurd.
De andere chica ging een les inhalen op een donderdag (wij doen dinsdag) en daarop zei de lesgeefster dat ze beter bij de donderdaggroep kan blijven omdat die gemakkelijker is dan de dinsdag groep. Nu ik sta ongeveer even ver als die chica, dus waarom zegt ze dat niet tegen mij?
In mei is er een paaldansvoorstelling en daarvoor is de juiste groep dus belangrijk om jezelf niet teveel belachelijk te maken, maar ik zit in een groep met meisjes die het al 4 jaar doen. Hoe denk je dat ik eruit kom? Uhuu inderdaad … belachelijk.

De papa van het lief blijkt plots heel erg ziek te zijn, maar ze blijven positief, terwijl ik dat absoluut niet ben, maar heel erg mijn best doe om mee te doen alsof alles zeer goed gaat komen. Lees uitgezaaid, zeldzaam en stage 4. Fingers crossed dat ik enkel een pessimist ben en geen realist.

Op het werk heb ik mijn jaarlijks gesprek gehad, waar ik na veel in-en uitademen en moed bijeenrapen heb gevraagd wat het gedrag was van tijdens de zomer waarom mijn baas amper een woord sprak gedurende een maand of 3. Ik heb 2x een hotelkamer zonder airco geboekt … .

Ik denk, hoewel ik waarschijnlijk nog enkele dingen vergeet, dit de highlights zijn. En hoe is het nog met jullie? Voor zover ik het niet lees. 🙂

Good friends, good books, and a sleepy conscience: this is the ideal life.

Ik heb vanavond afgesproken met vriendin P. Enfin, vanavond, eigenlijk rond 16.30 uur om iets te gaan drinken en eten.

Ik erger me alreeds waanzinnig.

Vriendin P is gescheiden. Ze was zeer rijk getrouwd en heeft nu een ander minder rijk leven. Dat begrijp ik.

Ze heeft heel veel vriendinnen, ze heeft haar eigen appartementje, dat ze met moeite kan afbetalen, heel veel dates met mannen van vreemd allooi en daarmee bedoel ik mannen die willen wippen en zij is een beetje te naïef en haar karakter.

Nu sinds ze zonder haan man is, met wie ik ook nog steeds bevriend ben, doet ze meestal beroep op me als ze iets nodig heeft. “Kun je eens komen voor een filmpke te kijken?” en als ik er dan ben, moet ik haar licht repareren (niet goed aangesloten), kijken naar haar internet en haar WC rolhouder ophangen.

Ze heeft heel veel vriendinnen, maar geen enkele wou met haar naar Ikea voor een kast, dus daar was ik alweer.
Ik ben meestal haar taxi en ze lijkt het normaal te vinden.

Nu op en dag was ik het zo beu en er is een discussie ontstaan. Eigenlijk wou ik niet naar haar verjaardagsfeestje komen, want ik word steeds last-minute uitgenodigd en haar andere ‘goede uitgaans’ vriendinnen een maand op voorhand. Dus, ik vertelde haar heel eerlijk, via Whattsapp, dat ik niet ging komen, omdat het niet dezelfde soort vriendinnen zijn. Nu ik kan wel om me alle mensen, maar het zijn allemaal Engels, ze denken en aan feestjes en kleding en make-up en jongens. Dat ik me niet goed zou voelen in die omgeving en dat we een week later wel iets anders zouden doen.

Ik kreeg een hoop verwijten naar mijn hoofd waar ik versteld van stond. Het was eigenlijk de eerste keer dat ik merkte dat ik een ‘echte’ vriendin ben omdat ze oprecht gekwetst was.
Ik vertelde haar ook dat ik het gevoel heb dat ik enkel goed ben, wanneer ze iets nodig heeft.

De relatie bekoelde een beetje, er werden nog wat berichten gestuurd, maar meestal met een ondertoon.
Twee weken geleden besloot ik een gesprek aan te gaan en zodoende hebben we straks afgesproken.

Gisteren kreeg ik een whattsapp. ZE weet dat ik tot 17.00 uur werk, maar haar ex komt de hond brengen en die is altijd te laat en ze weet niet hoe we dat gaan regelen en ze is een beetje ziek, maar we spreken zeker af en blablabla.
Ik reageer niet, maar voel de bui al hangen – ‘Ik mag weer gaan heen en weer rijden en mijn vriendin thuis afzetten, wat absoluut een grote omweg is en weer een heel eind extra terug anar huis rijden.

Ik ontvang net nu ik deze blog typ alweer berichten ‘tot hoe laat ik alweer werk’ – ‘16.30’ – dan mag ik kiezen of ik eerst nog mee een boodschap ga doen met haar of lange rop haar wacht – ik reageer niet waarop zij ‘neen, ik zal mijn boodschap doen en dan kom ik naar u werk. Oke, goed? en dan gaan we …. ‘

Dat was al afgesproken, we gaan iets eten dus ik antwoord ‘dan gaan we iets eten in de buurt’

Ik ben dus al super gefrustreerd, want ik ben niet alleen de vriendin die altijd braaf ja knikt, ik ben ook de vriendin die, ook al heeft ze een slechte dag, altijd ligt te grappen en te grollen als heeft ze daar helemaal geen zin in.

When people talk, listen completely. Most people never listen

Het weekend was zo ‘vreugdevol’ dat ik reeds vergeten ben dat ik vorige week in het prachtige Ronda aan het flaneren was met mijn curvy booty.

En ik kies deze woorden weloverwogen…

Zaterdagochtend eerst in Antwerpen op bezoek naar de schoonmoeder, ik bespaar u deze details met plezier.
Dan naar mijn moeder omdat mijn cadeau daar nog stond voor mijn verjaardag. Mijn broer is daar trouwens tijdelijk (maar volgens ons moeder al veel te lang) op logé.

Het gesprek gaat als volgt:

Moeder: Hoeveel weeg jij nu?
Ik: Waarom heb je daarin interesse?
Moeder: Omdat je toch wel heel dik bent aan het worden
Ik: Als je dan mijn gewicht weet, maakt dat dan een verschil?
Moeder: Neen, dan kan ik zeggen dat je moet afvallen
Ik: Dat heb je dan bij deze gedaan, wat als ik nu eens zwanger zou zijn en het niet wil zeggen?
Moeder: Als je zwanger bent is dat niet op uw gat.

Ik heb er dus absoluut geen problemen mee om te zeggen hoeveel ik weeg. Ik zou nu niet in het openbaar op een weegschaal gaan staan, maar ik heb er geen problemen mee om er eerlijk over te zijn. Het is een nummer dat me inderdaad aantoont dat ik te zwaar ben.

Dan naar Aartselaar, om naar een aquariumwinkel te gaan en dan even langs de papa van mijn lief.
Die is sinds augustus bezig met een dieet, hij woog ver over de 100 kilo. hij is begonnen met een dieet dat zijn overbuurvrouw hem heeft aangesmeerd. Eerst een hele tijd elke morgen een lepel aloë vera en dan elke ochtend en middag ne shake als maaltijd en de avondmaaltijd Montignac stijl.
Niet meer snoepen, frituren en drinken.

Hij weegt intussen 99 kilo en je ziet dat hij een pak kwijt is. Maar dat was hij zonder die zever ook kwijtgeraakt als hij gewoon ne bruine boterham zou eten en al zijn extra’s zoals snoep, frituren, bier zou laten vallen en elke dag een kwartier zou wanden. Mijn inziens dan …. .
We gingen hem wel opzoeken in zijn stamkroeg waar hij een water aan het drinken was. Ik complimenteerde hem met zijn gewichtsverlies. Het was daar trouwens kaartmiddag en redelijk druk in het café.

Als we buiten wandelen gaat het als volgt (hij blijft op zijn barkruk zitten)

Schoonpa: Zeg, jij bent afgelopen jaren toch heel veel bijgekomen hé
Ik: Ja, 15 kilo om en bij (terugroepend, iedereen kan volgen)
Schoonpa: Begin ook maar met dat ding dat ik doe, ik zal de gegevens eens geven, je moet maar afvallen
Ik: wandel door ….

Waarom heeft hij nu ineens het recht om voor mij te gaan bepalen dat ik moet afvallen? Laat buiten kijf dat hij gelijk heeft, hij heeft een heel zwaar overgewicht, is nu aan het diëten en gaat nu plots prediken dat ik dan ook maar moet afvallen?

Het stemt me niet happy. Ik ben begonnen aan een Teatox van Skinnymint, daar blog ik nog wel eens over, maar alweer niet met het doel om te vermageren. Ik wil vermageren, natuurlijk, maar ik wil me niet uithongeren. Ik wil niet vermageren omdat de rest zegt dat ik te dik ben aant worden. Ik wil vermageren omdat ik me beter wil voelen, omdat ik die vetrolletjes op mijn rug beu ben.

Arggrr, de frustratie druipt er van af, I know. 🙂

Happiness is the real sense of fulfillment that comes from hard work.

Ik heb een knoop en hoewel ik hem niet exact kan verklaren, weet ik wel wat er onder meer niet 100% naar mijn zin gaat.

Mijn werk bijvoorbeeld, ik hou van mijn job. Het is de ideale job voor mij. Ik ben erg nieuwsgierig en ik vind het geweldig om mensen te helpen en gelukkig te maken en problemen op te lossen. HR van A tot Z is dus ideaal voor mij.

Het is nog niet eens op dezelfde evenaar van het werk dat ik vroeger deed.

En daar wringt het schoentje een beetje.

Ik volg veel opleidingen, omdat ik geniet van een fantastische vrijheid. Zolang het geen brei of boekhoudcursus is, je begrijpt me wel.
Zo leerde ik in een 2-delige opleidingen van en met Job Boersma hoe je leugens, misleiding, manipulatie, …. van iemand kan aflezen.
Ik kreeg daar ook een jaar gratis oefeningen bij, want het probleem is, als je ermee begint dat je of op de woorden of op het gezicht/de houding van iemand let. Beide tegelijk is een opdracht als leek.
Referentie is hier het eerste seizoen van Lie To Me.

Om maar een voorbeeld van een cursus te geven hé, ik heb er zeer uiteenlopende reeds gevolgd, zo ook alle trends op HR gebied, assertiviteit, leer jezelf kennen, …

En toch voel ik mijn hersenen afsterven, ik heb niet genoeg uitdaging in de job, ik word intellectueel niet uitgedaagd. Ik vind het verschrikkelijk.

Het is niet dat ik geen stress heb, maar dat zijn nog ergere en pietluttige dingen en dat zijn de dingen die mijn baas me aandoet en waardoor ik me laat leiden. Zoals de juiste vlucht die hij alreeds in zijn hoofd heeft, de juiste wagen die hij zelf al heeft opgezocht, weten dat hij dit of dat wil.
Ik ben een fan van mijn baas, want hij is goed. Ik kan oprecht zeggen dat ik een goede baas heb.

Ik kan even oprecht zeggen dat dit de laatste keer in mijn carrière is dat ik de assistente van een CEO zal zijn. Het is perfect combineerbaar met mijn HR omdat we met ongeveer 25 man personeel zijn, maar het is niets voor mij.

Zo ook, doet hij nu al 2 weken vreemd, dan ging ik op vakantie en nu is hij op vakantie. Hij vergat mijn verjaardag. Nuance, hij vergat hem niet, hij heeft niets gezegd, terwijl hij vorig jaar zei dat hij het niet zou durven vergeten.
Hij is kort(af), zegt weinig tot niets en het wringt, je voelt het aan. dus ik confronteerde hem ermee voor mijn vakantie en hij zei dat er niets was, maar vertrok wetende dat ik een week niet zou zijn en zei me niet ‘Prettige vakantie gewenst’.
Ik ben koppig en sms’te hem dat wel.

Maar dat is dus een stuk van mijn knoop. De uitdaging op het werk intellectueel en het gedrag van mijn baas.
en ik weet het, ik ben de enige die daar zelf iets aan kan doen, maar ik heb het gevoel dat ik al ALLES moet doen.

Herkenbaar?

To lose confidence in one’s body is to lose confidence in oneself.

Ik heb de laatste tijd niet erg veel geschreven, een dipje.

Toen ik mijn lief leerde kennen, had ik een wasbordje, je zag mijn buikspieren. Ik droeg een maat 36/38. Ik keek vaak in de spiegel.

Ik heb brede schouders, menig zwemmer zou jaloers zijn. Ik ben daar nu niet direct zo erg trots op, maar ik denk bij mezelf ‘het is beter dan afhangende schouders’.

We zijn 4 jaar nadat ik mijn lief heb leren kennen en ik ben gestaag toegenomen in gewicht. Een fantastische 17 kilo. Dat is niet weinig.
Geregeld word ik geconfronteerd met mezelf, ik zie mezelf op foto’s die ik niet zelf heb getrokken en zie hoe breed ik ben, hoe rond mijn gezicht is en hoe breed dik mijn armen zijn.
Ik krijg te horen ‘Voor zo gezet te zijn, hebde gij niet veel buik’.

Ik bestel vaak online, en ik zag mezelf van een M naar een L gaan. Ik ben op het punt dat een L krap begint te worden. En dat doet pijn. Ik ging naar de Hünkermoller en liet mijn maat nemen. Ik kocht afgelopen maanden alreeds een C in plaats van een B. Neen neen, ik heb een D. Dat zijn dikke borsten!

Mijn probleem situeert zich vooral aan mijn rug. Alles is dikker, maar ik blijf behoorlijk in proportie, hoewel dat begint te vervagen. Mijn rug is het grootste probleem. Ken je dat als je achter iemand wandelt en je ziet die rugbandjes? Die heb ik…. waanzinnig.

Als ik de Flair lees en ik zie die meisjes in ondergoed of bikini, moet ik altijd lachen. (bittersweet) Als dat mieke van 1.58 meter maar 61 kilo weegt, moet ik in verhouding met haar 95kg wegen. Er zitten veel leugentjes bij. Waarom dan deelnemen. Ik weet dat het mag en kan, want mijn ex heeft in zijn blootje in de Flair gestaan en ze vertelden dat hij zelfs zijn naam mocht verzinnen.

Mijn lief zegt tegen anderen dat ik een blok graniet ben. En het is effectief zo dat ik heel erg gespierd ben. Ik heb een geblokt lichaam, dat maakt het er niet beter op.

Als ik vertel dat ik paaldans dan zie ik dé blik. Die gaat licht fronsend van boven naar beneden. Zij? Paaldansen?

Diegenen die me kennen in real life of facebook gewijs, weten dat er minstens 2x per week staat, dat ik aan het ‘boeffen’ ben op resto. Want ik eet heel erg graag. Ik ben dus zeker niet onschuldig.

Maar ik heb dus even een dipje. Het lost zich wel op, hopelijk samen met enkele kilo’s 🙂