Tagarchief: Erlendur

Arnaldur Indridason – Grafteken

Het moet gezegd worden, als ik een reeks start, dan zal ik ze meestal volledig lezen.
Zo heb ik dus Grafteken gelezen, die het 2de deel is van de Erlendur thrillers reeks.

Waarover gaat Grafteken:

Op het met bloemen opgemaakte graf van de IJslandse vrijheidsstrijder Jón Sigurðsson wordt het naakte lichaam van een meisje gevonden. Waarom juist hier? Erlendur en zijn collega’s staan voor een raadsel. Het slachtoffer was verslaafd aan heroïne. Dus beginnen Sigurður Óli en Elínborg hun onderzoek in het drugsmilieu. Een spoor leidt naar de Westfjorden van IJsland, waar Jón Sigurðsson vandaan kwam. Bestaat er een verband? Het oplossen van deze zaak wordt pas echt delicaat als blijkt dat ook kopstukken uit de economische wereld tot de verdachten behoren. (Bol.com)

Wat ik er van vond:

Alweer een boek dat ik verslonden heb, maar evengoed momenten heb gehad dat ik dacht ‘Oké, ik weet het, dat vertel je in elk boek’, of waar soms de gedachtegangen van Erlendur iets te uitgebreid zijn.

Alweer komt er een actueel maatschappelijk thema naar boven, namelijk drugs en al hetgeen daar rond draait.
Wat ik zo leuk vind aan zijn boeken is dat hij je de ene richting aan het insturen is, maar het de andere richting is die je moet volgen. Met andere woorden, dubbele bodems. Ze zijn ook duidelijk, je moet gewoon kiezen welke richting je volgt en zien of je de juiste hebt gekozen. Begrijp je?

Het boek handelt ook zeer sterk over de visquota, die bij hen erg brandend actueel zijn, maar bij ons minder belangrijk, waardoor ik me daar niet kan inleven in het boek, maar het wel begrijp, de problematiek.

Er komen zeer mooi en duidelijk geschreven stukken in het boek, zonder dat ik kan vertellen dewelke, omdat ik anders misschien iets verpest als je het wil lezen.

Advertenties

Arnaldur Indridason – Engelenstem

Ik heb jullie verteld dat ik Maandagskinderen had gelezen en niet volledig overtuigd was, maar het nog een kans wou geven.

Ik besloot het 2de deel te lezen, maar ging de mist in, want las per ongeluk het 5de deel. Dit ligt aan het feit dat ze in een mengeling van jaren vertaald zijn en niet in de volgorde van de boeken zelf.

Engelstem gaat over volgende:

In de week voor Kerstmis wordt in een groot hotel in het centrum van Reykjavík een personeelslid dood aangetroffen, verkleed als kerstman en met zijn broek op zijn enkels. Het is aan inspecteur Erlendur en zijn collega’s om deze delicate en complexe zaak te ontrafelen. Daarbij moeten ze diep graven in het trieste leven van het slachtoffer.

Wat ik er van vond:

De meeste romans van Arnaldur draaien om Erlendur Sveinsson, een moeilijke en moeilijk te benaderen man, die als rechercheur echter over een groot invoelingsvermogen beschikt. Arnaldur verweeft graag maatschappelijke problemen in zijn Erlendur thrillers. (Wikipedia)

Bovenstaande klopt volledig. Dat maakt ze soms moeilijker te lezen en op sommige momenten langdradig. Ik begrijp het wel, maar het mag soms net iets beknopter van me.

Het boek zelf was een pageturner voor me, niet zoals sommige andere boeken, maar uit een nieuwsgierigheid die ik niet kan vergelijken met sommige andere boeken. Niet omdat ik hem uitmuntend goed vind, maar omdat ik gewoon wil weten of mijn gedachtegang klopt. Omdat ik wil weten, hoe het gesprek gaat verlopen en welk verhaal er gaat komen van ‘die ene getuige’.

Het personeelslid dat gevonden is met de broek op de knieën blijkt een man te zijn die toen hij jong was, de stem van een nachtegaal had, maar die stem op een zeer cruciaal moment kwijt raakte, waardoor er een rad van gebeurtenissen is beginnen afspelen die tot uiteindelijk zijn dood resulteren.

Wat er net iets moeilijker was voor mij aan dit boek is dat het grotendeels gaat over een obsessie. Een obsessie daar voel ik me niet heel erg verwant mee.