Tagarchief: familie

Pain is temporary. Quitting lasts forever.

Ik ben weer lang afwezig, ik heb zoveel zenuwen en stress, ik combineer ook 2 jobs momenteel of doe toch een poging en probeer dan ook nog tijd door te brengen met mijn lief die zich fantastisch opstelt.

Mijn broer met hond verblijft momenteel bij me. Ideaal is het niet, verre van. Maar wat moet je of kan je doen als hij weer zo dom is geweest dat hij op straat staat. Geen inkomen, geen adres, nergens ingeschreven.
En ik haat dat ik weer eieren onder hem leg, maar ik kan het niet laten.

Anderzijds heb ik een hele ernstige vraag aan jullie. Weet iemand of je je moeder ambtelijk kan laten schrappen uit je leven?
Ik wil er geen last meer mee, nu niet en zeker niet in de toekomst als ik mijn eigen zaak heb. Ik wil dat ze me niet kan raken. Emotioneel zal heb even zwaar zijn, maar financieel daar heb ik helemaal geen zin in.
Ze is geen halve euro waard.

Ik heb wel leuk nieuws ook, een tijdelijk plekje in Antwerpen dat je zeker moet gedaan hebben, maar daarover schrijf ik hopelijk later op de dag een postje. Ik ga eerst mijn foto’s zoeken die ik er heb getrokken.

It makes a big difference in your life when you stay positive

Ik wil even verder doorborduren op mijn zuster.
Want het zit toch in mijn systeem.

Mijn zus en ik hebben verschillende vaders, maar voor mij is ze 100% mijn zus. We bellen minstens 2x per dag met elkaar, uitgezonderd met de weekends, want die zijn voor mijn gezin.
Mijn zus en ik zijn niet alleen uiterlijk 2 totaal verschillen personen, maar ook qua karakter.
Ik lach er wel eens mee en zeg dat mijn zus de looks heeft gekregen en ik het verstand.
Maar het klikt tussen ons.

De laatste maanden heeft mijn zus het moeilijk. Vooral thuis, problemen met een pre-puberende dochter die niet omkwam met veranderingen en zelfs niet met veranderingen die eventueel zouden ooit kunnen komen.
Het is geen makkelijke situatie, dat begrijp ik. Ik probeer ook altijd de luisteren, ik geef mijn mening, ik geef raad.
Mijn zuster luistert niet naar me. Ze praat en praat en praat, maar ze hoort niet wat ik zeg.

Tuurlijk moet ze niet doen wat ik zeg, maar het zou tof zijn moest ze horen wat ik zeg.

Ik kan me niet herinneren wanneer mijn zuster nog eens aan mij heeft gevraagd hoe het met MIJ is? Hoe het gaat met de installatie van de pelletketel bijvoorbeeld, hoe het is met de hond zijn oorontsteking, hoe het met mij is nadat ik geraakt was op de autostrade door iets dat van een wagen is gevallen, hoe… … ….
Ze kan het niet vragen, want ze weet het niet, ze vraagt namelijk nooit meer hoe het met mij is.
Ik probeer haar het wel te vertellen tussen haar verhalen en ‘drama’ door, maar het komt niet echt aan. Ze hoort het wanneer ik het zo vertel dat ze er mee kan lachen. Want dat doet ze anders niet meer lachen.
Dus ze vraagt me achter de haan en achter Thea, maar niets anders.

Het feit dat onze moeder ook maar per 1 kind iemand aandacht kan geven en ik momenteel in de hoogste schuif lig, doet er geen goed aan. Mijn moeder interesseert me bitter weinig. Ik heb daar ook weinig emoties omtrent, ze is mijn moeder, meer niet. Ze heeft me niet opgevoed, ze heeft me psychisch en fysisch mishandelt, altijd aan zichzelf gedacht en me complexen aangesmeerd. Maar ze blijft natuurlijk wel onze moeder.
Maar IK kan er niet aan doen, dat ik nu haar nummer 1 ben. Je kan mij dat niet verwijten, ik doe daar geen moeite voor.

Ik ben en blijf positief, maar soms kan ik toch ook een beetje triest worden.

Van je familie moet je het namelijk hebben …

When you do what you fear most, then you can do anything.

Het weekendje met mijn zuster begon op donderdag.
Ze kwam slapen. Ze kwam er door tegen dat ik in bed ging kruipen. ’s Morgens kroop ze nog even bij mij toon het lief weg was.
We reden eerst naar de Markthal van Rotterdam, ik keek daar echt naar uit.
En inderdaad het is indrukwekkend, het is netjes, het is mooi. We aten tapas en pinxtos, maar deze vond ik allesbehalve lekker. Jammer, want ik verheugde me er wel op.
Dan reden we door naar de Primark.

We gingen kijken en kopen zonder passen, een grab & go. Ik ben er goed in. Ik kocht sjaaltjes, pyjama’s, vaatdoeken met uiltjes, armbandjes, make-up, …. De kassa tikte af op 120 euro. Bij mijn zus, die minder impulsief is, tikte de kassa af op 45 euro ongeveer.

Dan gingen we naar NHOW Rotterdam, waar ik een suite gereserveerd had voor ons. Het was op de 21ste verdieping en het zicht was adembenemend mooi. De ontvangst hartelijk. Maar .. als je 200 euro uitgeeft aan een kamer wil je geen plastieken zak aan het plafond zien hangen en glas zien liggen in een kast dat gebroken is.

We gingen naar de koopavond, waar ik prulletjes kocht. Houten lepels, magneetjes, nagelknipper, een beertje voor de hond, … . Intussen lagen mijn voeten er zowat af en zei de stappenteller dat we bijna op 19.000 stappen zaten.

Terug naar het hotel gaan eten, 4 gangen voor 35 euro en we begonnen met een glaasje cava. Het eten was dus niet duur, maar ik vond het ook niet verfijnd. Het hoofdgerecht vond ik zelfs niet lekker. Ze proberen wel er bovenuit te steken, maar hebben nog heel veel werk.

Het ontbijt op zaterdag daarentegen was meer dan dik in orde, het was grandioos. Daar scoren ze mee.

Uitgecheckt, wat niet simpel was en een discussie teweegbracht, wat ik ook weer erg jammer vond en dan richting Primark Zoetermeer gereden. Daar kwamen we aan net voor de middag. Nu was het passen geblazen, maar ik wist al wat ik wou. Ik kocht bloesjes, 4 paar schoenen (kwaliteit is niet echt de moeite, maar wat wil je voor 9!! euro), een trui, … . Ik vond jammer genoeg geen broek die me mooi ging. Ik denk dat de kassa aftikte op 165 euro, met mijn zus was het ongeveer 55 euro als ik het me kan herinneren.
Nu blijkt Zoetermeer toch groter te zijn dan verwacht, dus ook daar nog rondgewandeld. Ik kocht nog een jas met 70% korting, het kostte me nog 18 euro.

Rond 16.00 uur reden we terug naar mij thuis.

Als ik dan thuiskom, dan zet ik mijn reiszak of koffer neer, doe hem open en vraag aan de hond of ik iets heb meegebracht voor hem. Hij steekt zijn snuit dan in mijn koffer begint een beetje te graaien en komt ALTIJD met het beestje boven dat er ergens insteekt voor hem. Ik heb toch een superhond hé. Zo lief

De vriend van mijn zus ging eerst eten voor hij haar kwam halen. Dat irriteert me al mateloos. Niet dat ik eten moet maken voor mijn zus, dat interesseert met geen kut, maar dat meneer eerst zal zorgen dat HIJ heeft gegeten, maar geen rekening zal houden met mijn zuster.

Het weekend had een wrange nasmaak, want ik kreeg een berichtje van mijn zus, waarop ik haar heb gebeld om erover te praten. Ze begon te wenen en zei dat ik haar een trien vind. Ik ben daar immens door geraakt. Het is mijn zuster! Hoe kan ze zowat zeggen? Ja ze geeft minder uit dan ik, ze denkt er meer over na, maar ik heb daar geen enkele opmerking over gemaakt.
Toen ze tijdens het weekend zei dat ze nu niet bij het Taikwando examen kon zijn van haar dochter omdat alles al gereserveerd was, kreeg ik ook de indruk dat ze liever daar wou zijn dan bij mij. Ik liet het ook maar passeren. Ik heb ook maar 1x per jaar een reünie met mijn oude schoolmaten en ik heb die ook gemist!

Dat pikte dus effectief wel.