Tagarchief: moeder

Pain is temporary. Quitting lasts forever.

Ik ben weer lang afwezig, ik heb zoveel zenuwen en stress, ik combineer ook 2 jobs momenteel of doe toch een poging en probeer dan ook nog tijd door te brengen met mijn lief die zich fantastisch opstelt.

Mijn broer met hond verblijft momenteel bij me. Ideaal is het niet, verre van. Maar wat moet je of kan je doen als hij weer zo dom is geweest dat hij op straat staat. Geen inkomen, geen adres, nergens ingeschreven.
En ik haat dat ik weer eieren onder hem leg, maar ik kan het niet laten.

Anderzijds heb ik een hele ernstige vraag aan jullie. Weet iemand of je je moeder ambtelijk kan laten schrappen uit je leven?
Ik wil er geen last meer mee, nu niet en zeker niet in de toekomst als ik mijn eigen zaak heb. Ik wil dat ze me niet kan raken. Emotioneel zal heb even zwaar zijn, maar financieel daar heb ik helemaal geen zin in.
Ze is geen halve euro waard.

Ik heb wel leuk nieuws ook, een tijdelijk plekje in Antwerpen dat je zeker moet gedaan hebben, maar daarover schrijf ik hopelijk later op de dag een postje. Ik ga eerst mijn foto’s zoeken die ik er heb getrokken.

Advertenties

To be yourself in a world that is constantly trying to make you something else is the greatest accomplishment

Ik had zo een momentje dat ik niet kon bloggen. Niet dat ik de tijd niet had, maar het kwam niet uit mijn vingers.
Het moment is nog niet echt over, maar ik wou iets delen met jullie.

We hebben een smartmat besteld voor het eerst. Maar dat wou ik dus niet vertellen. Maar dan weten jullie dat al.

Mijn moeder was jarig zaterdag. Omdat het blijkbaar heel hoog stak dat ik me niet had laten zien, noch had laten horen, had ik gevraagd of ze wou gaan ontbijten met me.
Ik vroeg ook mijn zus mee, maar die kon niet.

Mijn moeder had haar best gedaan, om zich netjes te kleden en op te maken. Ze rookte niet omdat ze weet dat ik er een hekel aan heb. Allemaal positief. Ik ging met haar ontbijten, liet haar mijn favoriete plekjes zien, kocht haar een lichtslinger bij ‘Happy Lights’ en een nieuwe handtas in de uitverkoop bij Ken.

Ze vertelde veel verhalen, waarvan ik weet dat ik ze me een korrel zout moet nemen, want bij sommige was ik aanwezig en weet ik hoe het werkelijk ineen zat.
Maar nog voor we gingen ontbijten, speelde zich het volgende af:

Ik vertelde haar dat ik een zwanger buik had gezien in een serietje en helemaal vertederd was. Ze vroeg of ik zie was en of ze een psychiater moet contacteren. Ze vindt me hoogst ongeschikt als moeder.
Ik negeerde het, maar ze vroeg of ik wist waarom mijn broer nog ter wereld was gekomen (hij is 14 jaar jonger), dus ik antwoordde ‘omdat je een jongen wou’.
Ik kon er niet verder afzitten ….

Ze vertelde dat mijn zus en ik (mijn zus is opgegroeid bij haar vader), accidentjes waren (wisten we al lang)
en dat ze geen enkel moedergevoel voor ons had/heeft. Als we bv op haar schoot wilden zitten was dat goed, maar voor niet langer dan een minuut. Ze kon het niet verdragen. Ze ziet ons wel graag, daar niet van maar … .
Die liefde wou ze eerlijk en oprecht geven aan een kind dat ze wel echt zelf wou.

Dat verklaart voor mij ook al de fysische mishandelingen buiten de psychische om.

Toen ze het vertelde, reageerde ik niet echt, want het drong niet echt door. Het was meer een bevestiging van wat ik al wist. Maar toen ik haar had afgezeten en mijn 35km naar huis aan het rijden was, begonnen die woorden een beetje in te zinken. Toch best pijnlijk.
Waarom heb ik een hele dag met haar doorgebracht? Hoe kan ze zoiets zeggen? Zit het in de genen en ga ik nooit een kind van mezelf graag zien? Hoe kan ik het nog zo aan mijn hart laten komen? Waarom zegt ze zoiets?

Het is nu niet dat ik sinds het is doorgedrongen, ik depressief ben en aan de fles wil gaan hangen. Zeker niet, maar het blijft zo een beetje in mijn achterhoofd hangen, als iets heel vervelends.