Tagarchief: verdriet

Crying is cleansing. There’s a reason for tears, happiness or sadness.

Ik ga proberen jullie mijn verdriet te onthouden, want we moeten verdergaan.
Ik wil jullie oprecht bedanken voor jullie steun gisteren. Het doet me toch wel goed.

Gisteren was ik op een site van poesjes aan het kijken, normaal gezien, vullen ze mijn hart en wil ik ze allemaal in huis nemen, maar gisteren niet. Ik voelde me gewoon geweldig schuldig, alsof iemand ooit de plaats van mijn poes kan innemen.

Toen ik in bed kroop zag ik, ik heb daar een grote fout gemaakt, mijn poes liggen in de doos, dood, met zijn ogen open, zijn rug in een vreemde kromming. Ik had nooit mogen ‘afscheid’ nemen. Zo wil ik niet aan hem denken.

Ik vertelde aan mijn lief dat ik hem nooit meer ga zien aankomen, als ik thuiskom, een spurtje trekken naar de autodeur. Of zijn pootjes op de auto in de sneeuw, of proberen voor mij te lopen naar de voordeur als we van de kippen komen, of zich verstoppen in het gras en ineens tevoorschijn springen.
Mijn lief antwoordde dat de hond wel meewandelt, tuurlijk is dat geen troost, maar hij doet zijn best.

Ik heb slecht geslapen.

Om het af te sluiten wil ik jullie graag een paar foto’s laten zien van de poes.

DSC_0056 (Small)

DSC_0139 (Large)

DSC_0134 (Large)

DSC_0116 (Large)

592_2013070902080600_IMG_20130708_200806

369_2013041700532200_IMG_20130416_185320

417_2013051218475600_IMG_20130512_124755

DSC_0137 (Large)

IMG_20121209_111611

IMG_20130128_195140

IMG_20130211_205218

IMG_20140711_173354

Life is but a dream for the dead.

Zondagmorgen liep ik zoals naar gewoonte naar de kippen intussen luid roepend op mijn poes. Niet echt ongerust, want het is net of hij weet wanneer het weekend is en staat dan niet ’s morgens aan de deur in de living te wachten op zijn melk en snoepjes.
Als ik dan op roep op zijn naam, kom hij aangestormd alsof er achter hem brand is gesticht, we knuffelen wat en hij trekt een spurtje naar de deur.
We hebben 3 poezen, maar ik ben de beste vriend van deze poes en we hebben ook veel contact, waar de binnenpoes veel liefde nodig heeft, maar veel minder sociaal is en de jongste een brok geweld is.

Dus ik was aan het roepen op mijn poes, enkele malen, en nog enkele malen en toen kwam de buurman naar de draad en zei “Ik denk dat ik slecht nieuws heb voor jou, ik denk dat jouw poes op straat ligt voor onze deur’. Ik antwoordde zeer onbeleefd met een “Wat” en draaide me om, naar mijn lief die reeds in de deuropening stond. Onze deuropening ligt aan de zijkant van het huis.

Ik voelde mijn hele gezicht vertrekken en wezen in elkaar krimpen en begon heel luid te huilen in de armen van mijn lief die het al had zijn aankomen aan de vorm van mijn gezicht. Ik snikte dat hij moest gaan checken of het echt wel mijn poes was, en liep de keuken in waar ik me door mijn benen liet zakken en de hond met zijn snuit stond te duwen.

Mijn lief kwam terug binnen en pakte me vast, dat was bevestiging genoeg. Ik werd ziek en liep naar de badkamer, liep terug naar mijn bed, het verlies van mijn poes doet zo’n pijn.

En ik weet het ‘Het is maar een huisdier’, maar het was wel het mijne, nog maar 8 jaar. De meest voorzichtige poes van de drie, diegene die kijkt voor ze oversteekt, is aangereden, terwijl de straat een week autovrij is, hoe kan dat gebeuren.

Ik werd ook kwaad, op mijn lief, die me al eens gezegd had dat hij ‘die rotkat’ liever kwijt dan rijk was en er ook nog geen traan voor had gelaten. Ze kwamen niet zo goed overeen.

Maar die poes, daar had ik veel tijd ingestoken. Ik had hem geleerd te zitten, snoepjes enkel op de krabpaal, … .

Gisteren heb ik hem laten cremeren en nu blijkt er enkel nog wat as en vermalen botjes over in een potje. In een plastiek zakje, daar kroop hij graag in, in een urne, die veel te groot is voor wat er maar overblijft.

Het eerste waar ik al 2 dagen aan denk, de eerste die ik ’s morgens roep, maar die niet meer komt. Als ik eet, zit ze niet meer op de stoel naast me te wachten, of als ze ongeduldig is op mijn stoel zelf.

Mijn vrienden en familie die weten dat mijn dieren mijn kindjes zijn die geven me verschillende reacties in de stijl van ‘Je hebt er nog andere’ – ‘Neem een andere poes, er zijn er nog zoveel die liefde nodig hebben en jij kan het leed niet aanzien’ – ‘Neem nu niet direct een nieuwe poes’.
Ik weet je kan niet juist op een verlies reageren, ik ben er zelf slecht in, maar het doet verdorie hel veel pijn en ik mis mijn poes geweldig.