Tagarchief: verdriet

All the world is made of faith, and trust, and pixie dust.

Wat is er gebeurd sinds mijn laatste blogje?

Ik ben terug van werk veranderd. Enfin, ik ben terug naar mijn oude job. Driewerf hoera!
Ik had moeten luisteren naar mijn baas toen, en dus nu, die zei “niet in zee stappen met ‘hem’.”

Wat het voordeel is, is dat ik geen spijt kan hebben van het niet te hebben geprobeerd.

Waar ik spijt van heb, is dat ik een jaar van mezelf in de vuilbak heb gesmeten.
Ik heb het gevoel dat ik heb gefaald, maar de waarheid is dat ik belogen en bedrogen ben geweest door ‘hem’. ‘Hem’ die ik al 17 dacht te kennen… dat is nog pijnlijker.

Ik ben vol enthousiasme en moed in mijn avontuur der zelfstandigen begonnen, boordevol frisse ideeën die ik allemaal mocht uitvoeren van ‘hem’. Ik ging de zaak overnemen dus het was belangrijk dat de zaak naar de richting zou gaan waar ik hem in wilde hebben en dat was net iets minder oubollig en frisser, jonger, … .
Allemaal goed, tot alles was getekend en ik in het staatsblad stond. Niets, noppes, nihil van mijn ideeën is uitgevoerd. Ik mocht amper een kader verplaatsen.

Ik was gewoon niet meer dan een werkkracht waar heel veel gebruik van werd gemaakt. Vooral van mijn onderhandelingsskills en het feit dat ik veel mensen ken en een oog heb om fouten ergens uit te kunnen filteren.

Na 3 maanden was ik al ongelukkig en probeerde dat ook te vertellen. Ik zei ‘hem’ dat ik ontgoocheld in hem was als persoon en dat van onze vriendschap geen greintje meer over was. Hij haalde zijn schouders eens op en wou niet eens in dialoog gaan.

Wel met anderen achter mijn rug, voor de overname van de zaak. Maar of ik dan wel kon vertrekken want ‘ik was te duur’ voor de potentiële overnemer.
Toen heb ik hem heel rustig verteld dat dat geen probleem was, dat hij me dan volgens mijn contract maar gewoon moest uitbetalen (6 maanden). Oei dat had hij niet gezien, dus ik moest dan maar blijven.

Ik ga hier nog niet het hele verhaal neerpennen, want daarvoor is het te lang.
Je hebt dus nog recht op een vervolg. 🙂

Advertenties

Forever will be you and me.

Diegenen die me al lang kennen, kennen mijn Lizzie.
Diegenen die me niet lang kennen, Lizzie, mijn allereerste huisdier en poes. Vrienden geloofden niet dat ik een kat in huis had omdat ze zich altijd verstopte als er iemand was, maar als we alleen waren, leefde ze op en waren we de beste vrienden.
Ze is ongeveer 12x mee verhuisd met me.

Ze werd ouder en sympathieker naar anderen toe en ze werd ziek. Ze is 2x geopereerd aan blaasgruis en ik moest haar een hoop schildklier pilletjes geven.

Afgelopen maanden was ik me aan het voorbereiden, mijn Lizzieke is 16, ze gaat mijn verjaardag niet meer halen. Haar lichaam was aan het opgeven, maar haar geest zeker niet.

20 augustus stond ik op en mijn Lizzieke kwam niet zeuren achter melk en ook niet naar een stukje vlees. Ik bekeek haar en zei tegen mijn lief “Het is de laatste dag” en begon keihard te janken. Mijn lief reageerde met “Zeg, ze is er toch nog”
In de late namiddag nam ik haar op mijn schoot, maar ze wou bij me weg en ging in een mand liggen waar ze al maanden niet meer had ingezeten. Het is een afgesloten vierkante mand. Ik liet haar doen en begon weer te janken.

Ik pakte haar terug op mijn schoot na een tijd, goed stevig, maar niet te hard, want ze was intussen erg mager geworden. Ik wou dat ze kon voelen hoe graag ik haar zag en hoeveel ik van haar hield. Ze bleef een kwartiertje in mijn armen liggen, ik hoorde haar nog lichtjes spinnen, maar ze wou weg en sprong in een kartonnen doos die er nog stond van te gaan winkelen.
Ik legde er een deken in en liet haar doen.

Ze ging weer naar de afgesloten mand en intussen waren we iets na 22.00 uur. In die periode had ik al heel veel afgejankt. Ik besloot nog heel even iets te checken op de pc voor ik naar boven ging.
Plots hoor ik haar janken net zoals toen ze heel erg jong was en ze kruipt uit de mand. Ik hurk me neer en neem haar op, ze duwt zich weg, maar kan niet meer op haar poten staan.

Ik pak haar op en ga in de zetel zitten, waar ik haar op mijn borst leg en begin te strelen en zachtjes tegen haar begin te praten. Ik voel hoe haar laatste strijd zich heeft ingezet en haar lichaam begint af te sluiten en tenslotte zie ik het licht uitgaan in haar ogen.

Ik zeg tegen mijn lief “Ze is weg” en begin alweer hartverscheurend te janken, net zoals ik nu doe terwijl ik het neertyp voor jullie.

Ik wou enkel dat ze in mijn armen zou gaan, want wij samen tegen de wereld hebben we 16 jaar lang gedaan. Ze was mijn eerste baby. Maar het licht zien doven in haar ogen zal me heel lang bijblijven en was ontzettend pijnlijk om mee te maken.

Ik was mezelf al maanden aan het voorbereiden op haar gaan, maar niets kan je voorbereiden.
Ik kan het nu achteraf wel makkelijker plaatsen dan toen Anna overreden werd.

Ik denk enkele dag aan mijn ros dikkopke en ben blij dat ze een heel mooi leven heeft gehad.

Hieronder een typische foto van ons Lizzie onder een deken in bed
 

Lizzie

Crying is cleansing. There’s a reason for tears, happiness or sadness.

Ik ga proberen jullie mijn verdriet te onthouden, want we moeten verdergaan.
Ik wil jullie oprecht bedanken voor jullie steun gisteren. Het doet me toch wel goed.

Gisteren was ik op een site van poesjes aan het kijken, normaal gezien, vullen ze mijn hart en wil ik ze allemaal in huis nemen, maar gisteren niet. Ik voelde me gewoon geweldig schuldig, alsof iemand ooit de plaats van mijn poes kan innemen.

Toen ik in bed kroop zag ik, ik heb daar een grote fout gemaakt, mijn poes liggen in de doos, dood, met zijn ogen open, zijn rug in een vreemde kromming. Ik had nooit mogen ‘afscheid’ nemen. Zo wil ik niet aan hem denken.

Ik vertelde aan mijn lief dat ik hem nooit meer ga zien aankomen, als ik thuiskom, een spurtje trekken naar de autodeur. Of zijn pootjes op de auto in de sneeuw, of proberen voor mij te lopen naar de voordeur als we van de kippen komen, of zich verstoppen in het gras en ineens tevoorschijn springen.
Mijn lief antwoordde dat de hond wel meewandelt, tuurlijk is dat geen troost, maar hij doet zijn best.

Ik heb slecht geslapen.

Om het af te sluiten wil ik jullie graag een paar foto’s laten zien van de poes.

DSC_0056 (Small)

DSC_0139 (Large)

DSC_0134 (Large)

DSC_0116 (Large)

592_2013070902080600_IMG_20130708_200806

369_2013041700532200_IMG_20130416_185320

417_2013051218475600_IMG_20130512_124755

DSC_0137 (Large)

IMG_20121209_111611

IMG_20130128_195140

IMG_20130211_205218

IMG_20140711_173354

Life is but a dream for the dead.

Zondagmorgen liep ik zoals naar gewoonte naar de kippen intussen luid roepend op mijn poes. Niet echt ongerust, want het is net of hij weet wanneer het weekend is en staat dan niet ’s morgens aan de deur in de living te wachten op zijn melk en snoepjes.
Als ik dan op roep op zijn naam, kom hij aangestormd alsof er achter hem brand is gesticht, we knuffelen wat en hij trekt een spurtje naar de deur.
We hebben 3 poezen, maar ik ben de beste vriend van deze poes en we hebben ook veel contact, waar de binnenpoes veel liefde nodig heeft, maar veel minder sociaal is en de jongste een brok geweld is.

Dus ik was aan het roepen op mijn poes, enkele malen, en nog enkele malen en toen kwam de buurman naar de draad en zei “Ik denk dat ik slecht nieuws heb voor jou, ik denk dat jouw poes op straat ligt voor onze deur’. Ik antwoordde zeer onbeleefd met een “Wat” en draaide me om, naar mijn lief die reeds in de deuropening stond. Onze deuropening ligt aan de zijkant van het huis.

Ik voelde mijn hele gezicht vertrekken en wezen in elkaar krimpen en begon heel luid te huilen in de armen van mijn lief die het al had zijn aankomen aan de vorm van mijn gezicht. Ik snikte dat hij moest gaan checken of het echt wel mijn poes was, en liep de keuken in waar ik me door mijn benen liet zakken en de hond met zijn snuit stond te duwen.

Mijn lief kwam terug binnen en pakte me vast, dat was bevestiging genoeg. Ik werd ziek en liep naar de badkamer, liep terug naar mijn bed, het verlies van mijn poes doet zo’n pijn.

En ik weet het ‘Het is maar een huisdier’, maar het was wel het mijne, nog maar 8 jaar. De meest voorzichtige poes van de drie, diegene die kijkt voor ze oversteekt, is aangereden, terwijl de straat een week autovrij is, hoe kan dat gebeuren.

Ik werd ook kwaad, op mijn lief, die me al eens gezegd had dat hij ‘die rotkat’ liever kwijt dan rijk was en er ook nog geen traan voor had gelaten. Ze kwamen niet zo goed overeen.

Maar die poes, daar had ik veel tijd ingestoken. Ik had hem geleerd te zitten, snoepjes enkel op de krabpaal, … .

Gisteren heb ik hem laten cremeren en nu blijkt er enkel nog wat as en vermalen botjes over in een potje. In een plastiek zakje, daar kroop hij graag in, in een urne, die veel te groot is voor wat er maar overblijft.

Het eerste waar ik al 2 dagen aan denk, de eerste die ik ’s morgens roep, maar die niet meer komt. Als ik eet, zit ze niet meer op de stoel naast me te wachten, of als ze ongeduldig is op mijn stoel zelf.

Mijn vrienden en familie die weten dat mijn dieren mijn kindjes zijn die geven me verschillende reacties in de stijl van ‘Je hebt er nog andere’ – ‘Neem een andere poes, er zijn er nog zoveel die liefde nodig hebben en jij kan het leed niet aanzien’ – ‘Neem nu niet direct een nieuwe poes’.
Ik weet je kan niet juist op een verlies reageren, ik ben er zelf slecht in, maar het doet verdorie hel veel pijn en ik mis mijn poes geweldig.