Tagarchief: werk

All the world is made of faith, and trust, and pixie dust.

Wat is er gebeurd sinds mijn laatste blogje?

Ik ben terug van werk veranderd. Enfin, ik ben terug naar mijn oude job. Driewerf hoera!
Ik had moeten luisteren naar mijn baas toen, en dus nu, die zei “niet in zee stappen met ‘hem’.”

Wat het voordeel is, is dat ik geen spijt kan hebben van het niet te hebben geprobeerd.

Waar ik spijt van heb, is dat ik een jaar van mezelf in de vuilbak heb gesmeten.
Ik heb het gevoel dat ik heb gefaald, maar de waarheid is dat ik belogen en bedrogen ben geweest door ‘hem’. ‘Hem’ die ik al 17 dacht te kennen… dat is nog pijnlijker.

Ik ben vol enthousiasme en moed in mijn avontuur der zelfstandigen begonnen, boordevol frisse ideeën die ik allemaal mocht uitvoeren van ‘hem’. Ik ging de zaak overnemen dus het was belangrijk dat de zaak naar de richting zou gaan waar ik hem in wilde hebben en dat was net iets minder oubollig en frisser, jonger, … .
Allemaal goed, tot alles was getekend en ik in het staatsblad stond. Niets, noppes, nihil van mijn ideeën is uitgevoerd. Ik mocht amper een kader verplaatsen.

Ik was gewoon niet meer dan een werkkracht waar heel veel gebruik van werd gemaakt. Vooral van mijn onderhandelingsskills en het feit dat ik veel mensen ken en een oog heb om fouten ergens uit te kunnen filteren.

Na 3 maanden was ik al ongelukkig en probeerde dat ook te vertellen. Ik zei ‘hem’ dat ik ontgoocheld in hem was als persoon en dat van onze vriendschap geen greintje meer over was. Hij haalde zijn schouders eens op en wou niet eens in dialoog gaan.

Wel met anderen achter mijn rug, voor de overname van de zaak. Maar of ik dan wel kon vertrekken want ‘ik was te duur’ voor de potentiële overnemer.
Toen heb ik hem heel rustig verteld dat dat geen probleem was, dat hij me dan volgens mijn contract maar gewoon moest uitbetalen (6 maanden). Oei dat had hij niet gezien, dus ik moest dan maar blijven.

Ik ga hier nog niet het hele verhaal neerpennen, want daarvoor is het te lang.
Je hebt dus nog recht op een vervolg. 🙂

Advertenties

So little of what could happen does happen.

Ik ben niet gelukkig. Ik ben niet ongelukkig.

Op gebied van werk ben ik heel zwaar belogen en bedrogen. Ik ben dus op zoek naar een oplossing hiervoor.
Dat maakt me ongelukkig. Hoewel ongelukkig niet de juiste omschrijving is.

Ik zei tegen mijn compagnon dat ik zeer die teleurgesteld ben in wie hij is als persoon. Hij reageerde er zelfs niet op.

Thuis met mijn lief is alles koek en ei. We zien elkaar graag.
Thuis met het lief en de dochter van het lief is het een rampgebied.
We trachten om haar duidelijk te maken dat haar gedrag niet oké is. Dat ze haar excuses moet leren aanbieden. Dat ze niet mag stelen en liegen.

De justitieassistente vertelde, ja inderdaad, het is alweer zover, dat ze geen oplossing zien aan de kant van de moeder en de dochter omdat die therapeuten naar de mond zouden praten. Zo zei ze het letterlijk.
Ik heb daarop gereageerd dat wij dus alweer moeten gestraft worden voor iets waar we zelfs niets aan kunnen doen.

Je leest het, niet onmiddellijk levensvreugde en optimisme terwijl net die 2 eigenlijk met mij verbonden zijn.

Dus …. een vrolijke noot.
We gaan met ons tweetjes een stuk van de West-Portugal kust afrijden.

Geef me een beetje tijd om er terug in te geraken. Ik begin net na een lange afwezigheid. 🙂

No one is useless in this world who lightens the burdens of another.

Mijn dagen vliegen voorbij, maar of ik me elke dag even gelukkig voel is maar de vraag.
Ik ben niet ongelukkig, zeker niet, maar ik vraag me af of dit mijn eindbestemming is.
Ik geniet van de sociale interactie met klanten, hoewel er soms echt ‘aargghh’ mensen zijn en mensen die niet fris ruiken.
Soms zijn er eenzame mensen die een praatje willen maken.
Ik wil een cosy hoekje maken voor die mensen. Natuurlijk ook met een functie.

Maar… een vraag voor jullie, eigenlijk 2 zelfs.

Waar kan ik met mijn zus 1 of 2 nachten wellnessen, ergens goed.

En in september ga ik de zuidkust van Portugal afrijden. Ik start in Tavira en eindig met een omweg naar boven in Sagres.

Ik ga overnachten hier, hier en misschien hier als ze antwoorden.
Wie is er nog geweest, kent eventueel nog leuke adresjes en to do’s?

Thank you very much 🙂

 

Life is what happens to you while you’re busy making other plans.

Ik heb de laatste weken amper iets geschreven over ‘mijn leven’, maar dat wil zeker niet zeggen dat er niets aan het gebeuren was.

Het eerste deel van de badkamer is bijna af op enkele afwerkingen na, plinten plaatsen, nog enkele stukje schilderen, de deur afwerken, …. . Ik zal eens foto’s van een voor en na verzamelen.
We gaan dus nu de huidige piepkleine badkamer onder handen nemen en dat gaat de inloopdouche en het toilet worden. Dus we hopen die weekend de muren beginnen af te kappen.

Afgelopen vrijdag ging ik met het lief op uitnodiging van mijn baas op jaarlijks diner + overnachting. Vorig jaar was het Maastricht, dit jaar was het Pure C in Cadzand met bijhorend hotel.
Het eten is bijzonder, dingen die je nooit zou combineren, echt lekkere dingen. Ik ben echter niet de schuw om te zeggend at de griet van mijn hoofdgerecht droog was aan de uiteinden en niet volledig gegaard in het hart van het stukje vis.
De setting van het restaurant is fantastisch, de tijd vliegt er voorbij. De kamers van het hotel zijn oké, maar niet bijzonder.

De week daarvoor was een hele zware week, keep in mind, de dochter van het lief was er en was alweer sterk onder invloed van zaken die haar verteld waren aan de andere kant van het gezin. Bovendien is de mama haar werk weer eens kwijt gespeeld en richt ze al haar pijlen op ons.
Heb ik trouwens ooit verteld dat ze een extra vriendje had die leuke dingen deed met haar en haar dochter, deze haar een job gaf en ze “7 op 7” moest werken (vooral op waarschijnlijk), maar dat ze dat werk nu kwijt is en blijkbaar in relatietherapie is met het originele vriendje. Niet dat zij iets verkeerd heeft gedaan, het is om zijn issues te werken. Om maar iemand horens te laten dragen, arme man. Ik zal er wel eens een paswoord protected postje over schrijven over die hele situatie en alle aanverwanten.

Verteld ik over Hugo, mijn papegaai? Ik zal het eens opzoeken, maar anders schrijf ik daar later nog over.

Met de paaldans, ja dat is een moeilijke, ik kom supergoed overeen met 3 andere chicks, waarmee ik 2 weken geleden nog ging eten en drinken, maar ik heb nog steeds problemen met de lesgeefster. Nu één van die chica’s die heeft haar pols bezeerd, kan 3 weken niet komen. Ze heeft een all in abonnement, crazy duur, maar de lesgeefster wil dat niet verlengen, hoewel het accident zelfs tijdens de les is gebeurd.
De andere chica ging een les inhalen op een donderdag (wij doen dinsdag) en daarop zei de lesgeefster dat ze beter bij de donderdaggroep kan blijven omdat die gemakkelijker is dan de dinsdag groep. Nu ik sta ongeveer even ver als die chica, dus waarom zegt ze dat niet tegen mij?
In mei is er een paaldansvoorstelling en daarvoor is de juiste groep dus belangrijk om jezelf niet teveel belachelijk te maken, maar ik zit in een groep met meisjes die het al 4 jaar doen. Hoe denk je dat ik eruit kom? Uhuu inderdaad … belachelijk.

De papa van het lief blijkt plots heel erg ziek te zijn, maar ze blijven positief, terwijl ik dat absoluut niet ben, maar heel erg mijn best doe om mee te doen alsof alles zeer goed gaat komen. Lees uitgezaaid, zeldzaam en stage 4. Fingers crossed dat ik enkel een pessimist ben en geen realist.

Op het werk heb ik mijn jaarlijks gesprek gehad, waar ik na veel in-en uitademen en moed bijeenrapen heb gevraagd wat het gedrag was van tijdens de zomer waarom mijn baas amper een woord sprak gedurende een maand of 3. Ik heb 2x een hotelkamer zonder airco geboekt … .

Ik denk, hoewel ik waarschijnlijk nog enkele dingen vergeet, dit de highlights zijn. En hoe is het nog met jullie? Voor zover ik het niet lees. 🙂

I always arrive late at the office, but I make up for it by leaving early.

Ik ben me alweer aan het ergeren en waarschijnlijk maak ik alweer van een mug een olifant, maar hier kan ik het wel kwijt.

Op kantoor moet er in principe altijd iemand zijn van 8 uur tot 17.30 uur. Nu iedereen lapt dat aan zijn laars. Ik zit er elke dag om 7.00 uur en ik ben soms weg om 14.30 en soms weg om 17.30 uur.

Uiteindelijk ben ik op mijn vingers getikt, als HR verantwoordelijke. Ik besloot dus met mijn 2 andere administratieve collega’s een plan uit te werken. We zijn met 2 vrouwen op het bedrijf, zij doet ook administratie en dan een jongeman die de boekhouding tot zich neemt.
Nu je kent het wel, deze zotte is er altijd en dus veegt iedereen zijn zak aan afspraken.
Nu zitten we elke vrijdag samen om de daaropvolgende week te bespreken.

Ik heb principieel besloten dat wanneer ik tot 17.30 uur moet blijven, ik pas arriveer op kantoor om 9 uur. Dat is voor iemand die al 15 jaar om 7 uur op kantoor zit heel moeilijk, maar ik hou het vol.

Je zal intussen weten dat ik werk in hartje Antwerpen en ik kom van een gehucht in Oost Vlaanderen, de boekhouder van Essen en mijn andere collega woont op 200 meter van kantoor.

Zij zegt ‘Als ik om 8 uur op bureau moet zijn, ontsla je me maar’. Nogal politiek en vreemd daar ze op 200 meter woont, maar ik ga haar agenda niet bepalen.
Mijn collega en ik zeggen dat we het 8 uur verhaal wel kunnen opvangen voor 99%. Ik vind dat erg collegiaal van ons. Niet?

Tijdens de middag is ze vaak weg voor nageltjes, lunchen, kiné, tandarts, …. . Maar alweer, ik zwijg erover.
Ze komt binnen om 9.45 uur tot 10.30 en is er vandoor zonder iets te zeggen om 14.30 uur. Als ze tot 17.30 uur moet blijven, sluit ze de deur om 17.01.
Maar ik zeg er niets van, zolang ik er niet mee in problemen kom.

Op dinsdag en donderdag komt de poetsdame. Zij komt aan rond 08.30 uur. Maar als ik een ‘late’ doe en mijn collega boekhouder is er niet, dan moet mijn 200 meter collega er om 8 uur zijn. Dat doet ze niet, ze stuurt een sms naar de poetsdame dat ze er is om 8.45 uur.
Kloteverkeerd, want we betalen wel vanaf 8.30 uur. Bovendien, dit is die 1% dat ze een efforke moet doen.

Blijf nog even bij me, want we komen bij de pointe …

We zitten samen om het eindejaar te bespreken. Zij wil onbetaalde vakantie en heeft dus geen voorrang op mijn collega die nog vakantie heeft staan. Ik, onnozele geit, neem geen vakantie.
Onze boekhouder neemt vakantie 23 en 24 december. Ik offer me op om op 24 december tot 17.30 uur te blijven. Ne lastige want ik ben gastvrouw op mijn kerstdiner.
Ik zie in de agenda van mijn 200 meter collega dat ze om 15.30 uur in Geel moet zijn en ik weet al hoe laat het is.
Maar de 24ste is ook een donderdag – remember- de poetsdame. Nu zie ik gisteren in de agenda van mijn collega staan ‘Home Office’ en ik denk – GIJ NIET ME MIJ HE’ en ik stuur een heel vriendelijke mail.
De boekhouder is er niet en ik ben er pas om 9 uur dus je moet er om 8 uur zijn en dus in de VM al geen home office.
Ik ben er zowat 95% zeker van dat ze geen opvang heeft voor haar kids.

Als ze nu naar mij zou zijn gekomen en zei ‘Zeg, weet je ik heb geen opvang, ik moet al vroeg in Geel zijn, zie je het zitten om per uitzondering er vroeg te zijn’. Dan zou ik antwoorden ‘Off course, geen probleem’, want tenslotte is er om 7 uur zijn geen straf voor me.

Maar nu ben ik eigenlijk pissed, want ze heeft gezegd dat ze wel zou zien hoe ze het oplost. Ze gaat dus smssen naar de poetsdame.
Ik ga hier nu toch zijn om 7 uur, maar ik ga dat dus niet vertellen.

Ik laat gewoon met mijn voeten spelen en ik bied ze dan nog aan ook.
Wat kan ik doen als collega en niet als HR Verantwoordelijk om haar hier op aan te spreken zonder een wig te drijven. Weet dat ze nogal gevoelig is voor opmerkingen.

Happiness is the real sense of fulfillment that comes from hard work.

Ik heb een knoop en hoewel ik hem niet exact kan verklaren, weet ik wel wat er onder meer niet 100% naar mijn zin gaat.

Mijn werk bijvoorbeeld, ik hou van mijn job. Het is de ideale job voor mij. Ik ben erg nieuwsgierig en ik vind het geweldig om mensen te helpen en gelukkig te maken en problemen op te lossen. HR van A tot Z is dus ideaal voor mij.

Het is nog niet eens op dezelfde evenaar van het werk dat ik vroeger deed.

En daar wringt het schoentje een beetje.

Ik volg veel opleidingen, omdat ik geniet van een fantastische vrijheid. Zolang het geen brei of boekhoudcursus is, je begrijpt me wel.
Zo leerde ik in een 2-delige opleidingen van en met Job Boersma hoe je leugens, misleiding, manipulatie, …. van iemand kan aflezen.
Ik kreeg daar ook een jaar gratis oefeningen bij, want het probleem is, als je ermee begint dat je of op de woorden of op het gezicht/de houding van iemand let. Beide tegelijk is een opdracht als leek.
Referentie is hier het eerste seizoen van Lie To Me.

Om maar een voorbeeld van een cursus te geven hé, ik heb er zeer uiteenlopende reeds gevolgd, zo ook alle trends op HR gebied, assertiviteit, leer jezelf kennen, …

En toch voel ik mijn hersenen afsterven, ik heb niet genoeg uitdaging in de job, ik word intellectueel niet uitgedaagd. Ik vind het verschrikkelijk.

Het is niet dat ik geen stress heb, maar dat zijn nog ergere en pietluttige dingen en dat zijn de dingen die mijn baas me aandoet en waardoor ik me laat leiden. Zoals de juiste vlucht die hij alreeds in zijn hoofd heeft, de juiste wagen die hij zelf al heeft opgezocht, weten dat hij dit of dat wil.
Ik ben een fan van mijn baas, want hij is goed. Ik kan oprecht zeggen dat ik een goede baas heb.

Ik kan even oprecht zeggen dat dit de laatste keer in mijn carrière is dat ik de assistente van een CEO zal zijn. Het is perfect combineerbaar met mijn HR omdat we met ongeveer 25 man personeel zijn, maar het is niets voor mij.

Zo ook, doet hij nu al 2 weken vreemd, dan ging ik op vakantie en nu is hij op vakantie. Hij vergat mijn verjaardag. Nuance, hij vergat hem niet, hij heeft niets gezegd, terwijl hij vorig jaar zei dat hij het niet zou durven vergeten.
Hij is kort(af), zegt weinig tot niets en het wringt, je voelt het aan. dus ik confronteerde hem ermee voor mijn vakantie en hij zei dat er niets was, maar vertrok wetende dat ik een week niet zou zijn en zei me niet ‘Prettige vakantie gewenst’.
Ik ben koppig en sms’te hem dat wel.

Maar dat is dus een stuk van mijn knoop. De uitdaging op het werk intellectueel en het gedrag van mijn baas.
en ik weet het, ik ben de enige die daar zelf iets aan kan doen, maar ik heb het gevoel dat ik al ALLES moet doen.

Herkenbaar?

I always arrive late at the office, but I make up for it by leaving early

Gisteren, om de grote stakingsellende niet te moeten meemaken werkte ik van thuis uit.

Nu je hebt verschillende soorten ‘van thuis uit werk’ mensen. Je hebt er die zeggen dat ze van thuis uit werken, maar niets doen. Je hebt er die van 8 uur tot 12.00 uur aan hun bureau zitten en van 12.30 tot 16.30 uur en je hebt er zoals ik.

Dat wil zeggen, in plaats van om 6 uur op te staan, sta ik om 7 uur op. Ik ga naar beneden in mijn pyama, ga naar buiten met de hond, ga naar de kippen en neem een tas koffie. Dan is de laptop opgestart. Ik ga naar mijn mails en check enkele zaken.
Tegen 10.00 uur ga ik douchen en kleed ik me aan om vervolgens weer een beetje te werken.

Om 13.00 uur ga ik naar mijn waxafspraak en naar de winkel. Ik werk weer een beetje, ik maak de vogelkooi en het konijnenhok proper en stofzuig. Ik werk weer een tijdje. Zo gaat dat dus door tot een uur om 20.00 -21.00.

Voor mij is het prettig om zo te werken.

Hoe is dat voor jou?