The snow doesn’t give a soft white damn whom it touches.

Die sneeuw toch.

Zondag was ik supertrots dat ik door de sneeuw reed om te gaan fitnessen.
Maandag vond ik iets minder leuk, maar het was haalbaar tot ik de afrit Antwerpen-Centrum nam. Daar waren de diensten in staking volgens mij.
Toen panikeerde ik zeer lichtjes, maar voor mijn normen nog steeds super.

Toch besloot ik om redelijk vroeg naar huis te gaan, zo rond 15.00 uur.
Antwerpen was nog steeds een ramp, de autostrade daar hupste we op één lange rij. De afrit naar mij thuis, waar ik 2 ronde punten na elkaar moet trotseren, daar begon het een beetje. Ik ben niet meer uit 2de versnelling gegaan. De sneeuw lager hoger dan de wagen, dus het was full focus.
Ik woon dan nog op een landbouwweg, dus het feest was compleet.

Thuis gekomen spring ik direct terug achter mijn laptop om verder te werken, nadat ik voor de buitenpoes wat melk heb opgewarmd en hem eten heb gegeven.
Mijn lief vraagt me om boven te kijken of het ergens binnen regent, waarop ik me omdraai om naar boven te gaan.

Wat zie ik? De vogel van mijn schoonvader is op logé, omdat hij in het ziekenhuis ligt. Zijn kotteke op de grond helemaal kapot. Ik denk al niet meer aan een eventuele lek, maar aan de horror. Ik begin op handen en voeten te kruipen en zie één van mijn katten (ik vermoed den dader) staren op haar buik naar iets. Dat ‘iets’ bevindt zich in een schacht. En ja daar zit het kanariepietje van mijn schoonvader. Ik neem hem en ga naar boven, zet hem in de badkamer, want ja, hij heeft geen kotteke meer, doe sfeerverlichting aan, geef hem eten en drinken en check naar een lek.

Terug beneden denk ik ‘Goh ik zal maar eens naar de eenden en kippen gaan’. Ik stap een kot in waar al het eten van de dieren staat, om daar met mijn voet in een muizenval te trappen die het lief daar heeft gelegd.
Ik denk bij mezelf, zotter dan dit gaat het toch niet meer worden.

Door de sneeuw(bui) heen loop ik naar de achterkant van de tuin om de eenden en kippen te voorzien van spijs en drank. Kom ik eraan, vliegt er een eend weg. Dus dat weten we dan ook weeral, ze kunnen vliegen intussen. Ze blijft wel in de tuin hangen en mijn lief heeft het nog niet gezien, maar het was zeker geen mirage.

Ik ben dan uiteindelijk maar gewoon binnen een beetje gaan verder werken tot het lief thuiskwam om een waanzinnig laat uur.

Hoe was uw sneeuwdagje?

Advertenties

The single biggest problem in communication is the illusion that it has taken place.

Weer een tijdje niet geschreven, vergeef me.

Zonder er momenteel heel diep op te willen ingaan, maar mijn baby Sam is onverwachts overleden.  Zoals de meesten wel weten was hij mijn hond, mijn steun en toeverlaat, mijn wereld.

Ik heb nochtans zoveel te vertellen dat ik niet weet waar te beginnen.

Ik ben nog steeds niet uitbetaald en met de rekeningen van de sociale zekerheid er bovenop kan ik u vertellen dat we al over enkele  1000-en euro’s spreken.
Ik ben nog steeds niet gepubliceerd, maar ik heb dus wel gemaild naar de baas van het boekhoudkantoor waar de contactpersoon van ‘hem’ het tegenhoudt. Even kijken of dat werkt.
Ik heb intussen ook al een advocaat onder de arm genomen, die er een hele sterke zaak van kan maken, maar door alles wat er intussen nog rond me aan het gebeuren is, moet ik eens goed nadenken of de sop de kool waard is. Ondanks we toch spreken over enkele duizenden euro’s.

Ik heb nog nooit iemand gehaat, maar ik ben er vrij zeker van dat de gevoelens die ik voor ‘hem’ heb, heel dicht in die buurt komen.

Intussen op het werk zijn we aan het aanwerven. Ik vind het fijn om mensen te analyseren tijdens hun gesprek. Ik denk dan terug aan opleidingen die ik heb gevolgd. Mijn buikgevoel weet meestal ook voor een gesprek of het iets gaat worden of niet en ik denk niet dat ik er al eens heb naast gezeten.
Ik heb voor mezelf het vermoeden dat dit toch echt in de lijn ligt van mijn kunnen.

Voor het overlijden van Sam had ik zeer vreemde dromen, slechte vreemde dromen en zei ik tegen mijn lief dat er iets boven mijn hoofd of ons hoofd hing dat we niet leuk zouden vinden. Een week later is Sam gestorven.
Iemand sprak me eens aan en vertelde me dat hij kon voelde dat ik een gave heb, maar dat ik ze moet ontwikkelen. Ik heb er toen mee gelachen, maar op die momenten sta ik er toch even bij stil.

Ik ben die carcoal tandpasta aan het testen, daar daar krijgen jullie binnenkort een verslagje van.
En .. nog even en ik kan aan de advent kalender van Rituals beginnen. Ik heb voor mezelf besloten, nog maar 1 kalender per jaar, want ik overdrijf steeds met die dingen.

Ik heb wel voor mijn lief ook een advent kalender gekocht bij www.hopt.be. Als jullie mannen hebben die graag bier drinken, is het echt een aanrader. Laat het wel niet op je werk leveren, want het weeg 16 kilo. Het is pokkezwaar. Het was binnen de 2 dagen geleverd.

Tot snel

Winning isn’t everything, but wanting to win is.

Een deel van de vrouwelijke bevolking krijgt af en toe – of in de brievenbus – of éénmaal af te printen per mail een aantal kortingsbonnen van Zin in Meer.

Ik vind die geweldig. Ik kwam thuis van vakantie en zag de envelop liggen. Tegenwoordig kan je de bonnetjes netjes scheuren, vroeger was ik bezig met ze te knippen.

Dus ik ging iets halen om te eten en sprong ineens het Kruidvat binnen. Ik begin altijd met een onderzoek. Staat er ergens in één van de winkels een extra promo op het product waar ik een promobon van heb, dan ga ik sowieso naar die winkel. Bv 1+1 bij Delhaize en een bon erbovenop is superleuk.

Vandaag heb ik 9,18 euro uitgegeven in het Kruidvat voor volgende:

20171011_111027_resized.jpg

 

 

De Pantene dat had ik een gratis bon voor, net als voor de Always. Dat is dus 4,99 euro en 3,99 euro voor niets.
Van de Oral Repair had ik een bon voor ééntje gratis + een bon van 2,5 euro korting op een Oral B tandpasta. In het Kruidvat zelf was het 2+2 gratis.

Voor de 2+2 gratis kreeg ik een korting van 7,61 euro + 1 gratis + nog 1 gratis want de tandpasta was maar 2,29 euro en mijn bon was 2,50 euro.

Die zijn trouwens allemaal voor het lief, want ik gebruik geen Oral B en hij zweert erbij.

De kleine dingetjes heb ik gewoon betaald en kosten dus 9,18 euro.

Die maskers en de de Kneipp zijn trouwens voor mijn nichtje. Het is misschien een cadeautip voor jullie. Vorige jaar kocht ik de grote adventkalender van de Bodyshop.
Dit jaar ben ik deze aan het vullen met 24 kleine dingetjes voor mijn nicht. Ik geef haar dus een adventkalender als kerstcadeau.
14 spulletjes zijn dingetjes uit beautyboxen. Dit zijn een lipgloss, wimperkruller, verzorgingen, scrubhandschoen, schrub, … . Nu koop ik nog kleine dingetjes bij om de box vol te krijgen.

Betrayal is the only truth that sticks.

Het ging niet goed met onze niet langer bestaande relatie. We waren professioneel als er klanten in de buurt waren, maar hadden geregeld discussies.

Er kwam een nieuwe man mee in de winkel staan. Voor de opleiding moest ik blijkbaar zelf instaan, want hij was nog geen week bij ons, of ‘hij’ vertrok naar Frankrijk. Supergoedgezind en alles was weer ‘koek en ei’.
Ik ging de winkel wel recht houden, ik ben een goeike en zo verder.

Elke dag moest ik de kassa uitzoeken, want elke dag zaten er fouten in. Mijn nieuwe hulp had zijn technische Nikon kennis, maar was voor de rest niet heel erg snel mee. Hij was een beetje snoeverig, maar ik kan hem op prijs stellen. Tenslotte moest ik niet mer elke dat met ‘hem’ staan.

In het jaar dat ik er werkte, had ik geregeld contact met mijn vorige baas. We gingen soms lunchen. Ik kreeg ook mensen over de vloer in de winkel die ik kende via mijn vorige werk. Om eens hallo te zeggen. Ik vond dat geweldig fijn.

Er waren nog enkele akkefietjes en mijn emmer was al even aan het overlopen. Ik probeerde het niet te laten merken, maar het woog mentaal zeer zwaar door.

Tot dat verlossende telefoontje: ‘… is niet langer in dienst, wil je komen solliciteren voor je oude job’
En zo geschiedde dat ik terug bij mijn vorige werk kon begonnen.

Waar ik dus nu terug zit, ongeveer een maand.

En nu… een advocaat inschakelen, want mijn loon, expense note, maaltijdcheques en sociale zekerheid weigert hij nu te betalen hoewel het allemaal netjes op papier staat geschreven. Als dat achter de rug is, zal er al een zware last van mijn schouders vallen.

Don’t cry over someone who wouldn’t cry over you.

Ik ben een week op vakantie geweest, vandaar de stilte alweer.

Nadat ik hem verteld had dat hij me moest uitbetalen, werd de sfeer grimmiger, met momenten waar we ook normaal deden.
Ik deed altijd normaal, want ik deed gewoon mijn werk. Ik liet met enkel niet doen en stond zoals ik altijd doe op mijn strepen.

Dan heb ik afgesproken om naar een golfevent te gaan. Enkel ’s avonds want we waren onderbemand. Mijn lief zou met komen afhalen met de wagen, die (de wagen hé) laat ons eerlijk zijn, vanaf dag 1 problemen had met olie (1 liter per 5 dagen), een versleten koppeling, banden die met dagelijkse ijver moesten worden opgepompt en een schade, hoewel dat laatste geen afbreuk deed aan de manier van rijden enkel aan de esthetische kant van de wagen.

Om 17.30 uur op 30 juni krijg ik telefoon van mijn lief. ‘Vergeet de golf maar’, ik rijd net uit de konijnenpijp en de wagen is compleet stilgevallen. Dit midden in de spits op de laatste dag van de school.
Ik ben net een 10-18 lens aan het verkopen en geef even ‘hem’ door. Ik hoor ‘hem’ zeggen ‘Wat kan ik daar aan doen’ – ‘Dat zal niet gaan’.
Dus, mijn lief vraagt aan ‘hem’ wat hij eraan wil doen, daar het zijn wagen is, van zijn bedrijf. Waarop hij dus het eerste antwoord geeft. Daarop zegt mijn lief ‘Oke, maar jij zorgt dat zij (ik) naar huis geraak’, waarop hij dus het 2de antwoord heeft gegeven.
Want ‘hij’ zou ’s nachts vertrekken naar zijn huis in Frankrijk en wil dus om 18.30 uur in zijn bed liggen.

Dit wil zeggen dat ik op zaterdag, de winkel moet openen. Maar ik heb dus nu geen wagen meer. Dus ik zeg ‘Hoe verwacht je dat ik morgen de winkel open doe’

Hij: Ik weet het niet
Ik: Ik ook niet
Hij: Ik wil je de witte Peugeot geven, maar die is privé en daar moet je voorzichtig mee zijn
Ik: Ik ben altijd voorzichtig
Hij: Dat is niet waar, de wagen is altijd vuil
Ik: Kom jij eens een week wonen in mijn straat.
Hij: — wandelt weg —
Hij: — wandelt een stuk terug — ‘Ik zal dan de witte Peugeot geven’
Hij: —- wandelt weg —-
Hij: —wandelt terug — ‘Ik geef dan de wagen, je gaat er mee naar huis en morgen laat je je dan ophalen door je lief’
Ik: Hoe geraak ik dinsdag op het werk?
hij: Dat weet ik niet
Ik: Ik ook niet
Ik: Weet je wat, laat de wagen maar, ik trek mijn plan wel, je bent absoluut niet oprecht en wil de wagen niet geven. Ik zal wel zorgen dat morgen uw winkeltje ook opengaat
Hij: Klopt, ik doe het liever niet.
Ik: Duidelijk
Hij: Ik heb het wel voorgesteld hé
Ik: Zeer onoprecht en niet gemeend
Hij: Ik heb het voorgesteld
Ik: Ik ben zo gefrustreerd (tranen) in wie jij bent als persoon. Ik ben zo ontzettend ontgoocheld in jou, in wie jij bent, dat ik het niet onder woorden kan brengen.
Hij: Haalt schouders op en wandelt weg
Ik: — maak de kassa, neem mijn gerief en vertrek —

Ik ben van Merksem naar de konijnenpijp gewandeld, waar mijn lief nog stond met de wagen in panne. We hebben vervolgend tot 21.00 uur daar gezeten tot de takeldienst er was.
Daar zijn we gereden naar Brasschaat waar ik 5 dagen kon beschikken over een gratis vervangwagen.

Zoals ik al op voorhand wist, was de koppeling kapot. Wat abnormaal was voor de km die op de wagen stonden, maar heel normaal als je alle andere problemen in acht nam. Dat had ik ‘hem’ al verteld in november.

Dit is nog maar een topje van de ijsberg, maar was wel een hele grote druppel in mijn emmer.

We zijn naar het einde aan het werken … over een paar dagen Part III

All the world is made of faith, and trust, and pixie dust.

Wat is er gebeurd sinds mijn laatste blogje?

Ik ben terug van werk veranderd. Enfin, ik ben terug naar mijn oude job. Driewerf hoera!
Ik had moeten luisteren naar mijn baas toen, en dus nu, die zei “niet in zee stappen met ‘hem’.”

Wat het voordeel is, is dat ik geen spijt kan hebben van het niet te hebben geprobeerd.

Waar ik spijt van heb, is dat ik een jaar van mezelf in de vuilbak heb gesmeten.
Ik heb het gevoel dat ik heb gefaald, maar de waarheid is dat ik belogen en bedrogen ben geweest door ‘hem’. ‘Hem’ die ik al 17 dacht te kennen… dat is nog pijnlijker.

Ik ben vol enthousiasme en moed in mijn avontuur der zelfstandigen begonnen, boordevol frisse ideeën die ik allemaal mocht uitvoeren van ‘hem’. Ik ging de zaak overnemen dus het was belangrijk dat de zaak naar de richting zou gaan waar ik hem in wilde hebben en dat was net iets minder oubollig en frisser, jonger, … .
Allemaal goed, tot alles was getekend en ik in het staatsblad stond. Niets, noppes, nihil van mijn ideeën is uitgevoerd. Ik mocht amper een kader verplaatsen.

Ik was gewoon niet meer dan een werkkracht waar heel veel gebruik van werd gemaakt. Vooral van mijn onderhandelingsskills en het feit dat ik veel mensen ken en een oog heb om fouten ergens uit te kunnen filteren.

Na 3 maanden was ik al ongelukkig en probeerde dat ook te vertellen. Ik zei ‘hem’ dat ik ontgoocheld in hem was als persoon en dat van onze vriendschap geen greintje meer over was. Hij haalde zijn schouders eens op en wou niet eens in dialoog gaan.

Wel met anderen achter mijn rug, voor de overname van de zaak. Maar of ik dan wel kon vertrekken want ‘ik was te duur’ voor de potentiële overnemer.
Toen heb ik hem heel rustig verteld dat dat geen probleem was, dat hij me dan volgens mijn contract maar gewoon moest uitbetalen (6 maanden). Oei dat had hij niet gezien, dus ik moest dan maar blijven.

Ik ga hier nog niet het hele verhaal neerpennen, want daarvoor is het te lang.
Je hebt dus nog recht op een vervolg. 🙂

Forever will be you and me.

Diegenen die me al lang kennen, kennen mijn Lizzie.
Diegenen die me niet lang kennen, Lizzie, mijn allereerste huisdier en poes. Vrienden geloofden niet dat ik een kat in huis had omdat ze zich altijd verstopte als er iemand was, maar als we alleen waren, leefde ze op en waren we de beste vrienden.
Ze is ongeveer 12x mee verhuisd met me.

Ze werd ouder en sympathieker naar anderen toe en ze werd ziek. Ze is 2x geopereerd aan blaasgruis en ik moest haar een hoop schildklier pilletjes geven.

Afgelopen maanden was ik me aan het voorbereiden, mijn Lizzieke is 16, ze gaat mijn verjaardag niet meer halen. Haar lichaam was aan het opgeven, maar haar geest zeker niet.

20 augustus stond ik op en mijn Lizzieke kwam niet zeuren achter melk en ook niet naar een stukje vlees. Ik bekeek haar en zei tegen mijn lief “Het is de laatste dag” en begon keihard te janken. Mijn lief reageerde met “Zeg, ze is er toch nog”
In de late namiddag nam ik haar op mijn schoot, maar ze wou bij me weg en ging in een mand liggen waar ze al maanden niet meer had ingezeten. Het is een afgesloten vierkante mand. Ik liet haar doen en begon weer te janken.

Ik pakte haar terug op mijn schoot na een tijd, goed stevig, maar niet te hard, want ze was intussen erg mager geworden. Ik wou dat ze kon voelen hoe graag ik haar zag en hoeveel ik van haar hield. Ze bleef een kwartiertje in mijn armen liggen, ik hoorde haar nog lichtjes spinnen, maar ze wou weg en sprong in een kartonnen doos die er nog stond van te gaan winkelen.
Ik legde er een deken in en liet haar doen.

Ze ging weer naar de afgesloten mand en intussen waren we iets na 22.00 uur. In die periode had ik al heel veel afgejankt. Ik besloot nog heel even iets te checken op de pc voor ik naar boven ging.
Plots hoor ik haar janken net zoals toen ze heel erg jong was en ze kruipt uit de mand. Ik hurk me neer en neem haar op, ze duwt zich weg, maar kan niet meer op haar poten staan.

Ik pak haar op en ga in de zetel zitten, waar ik haar op mijn borst leg en begin te strelen en zachtjes tegen haar begin te praten. Ik voel hoe haar laatste strijd zich heeft ingezet en haar lichaam begint af te sluiten en tenslotte zie ik het licht uitgaan in haar ogen.

Ik zeg tegen mijn lief “Ze is weg” en begin alweer hartverscheurend te janken, net zoals ik nu doe terwijl ik het neertyp voor jullie.

Ik wou enkel dat ze in mijn armen zou gaan, want wij samen tegen de wereld hebben we 16 jaar lang gedaan. Ze was mijn eerste baby. Maar het licht zien doven in haar ogen zal me heel lang bijblijven en was ontzettend pijnlijk om mee te maken.

Ik was mezelf al maanden aan het voorbereiden op haar gaan, maar niets kan je voorbereiden.
Ik kan het nu achteraf wel makkelijker plaatsen dan toen Anna overreden werd.

Ik denk enkele dag aan mijn ros dikkopke en ben blij dat ze een heel mooi leven heeft gehad.

Hieronder een typische foto van ons Lizzie onder een deken in bed
 

Lizzie