Categorie archief: dierenboel

Dogs are not our whole life, but they make our lives whole.

Ik las over een onderzoek, waar ik me heel goed bij kon aansluiten. Misschien net omdat ik geen kinderen heb, maar misschien ook niet.

Het artikel gaat erover dat het het verlies van een hond (niet een huisdier, maar specifiek een hond) evenveel pijn doet, als het verlies van een familielid of een vriend.

Honden zijn de afgelopen 100-en jaren gedwongen om onze beste vriend te zijn en onvoorwaardelijk van ons te houden. Ze hebben nooit kritiek en zijn altijd positief.  Testen met scans duiden aan dat honden even positief op lof van hun baasje reageren als op voedsel.

Honden kunnen emoties interpreteren op basis van gelaatsuitdrukking. Daarom dat bv mijn Sam altijd kwam duwen als hij voelde dat ik verdrietig was.

Wetenschappelijk onderzoek toont ook aan dat honden menselijke intenties kunnen begrijpen, hun baasjes kunnen proberen te helpen en zelfs mensen vermijden die niet goed samenwerken met hun baasje, of hun baasje onrecht aandoen.

Daarbij kan het verlies van een hond kan de dagelijkse routine van het baasje ernstig verstoren, nog veel erger dan bij het verlies van de meeste vrienden en familieleden het geval is. Voor de hondeneigenaar kan het dagelijkse schema – en zelfs de vakantieplannen – volledig om de behoeftes van hun huisdier draaien. (cfr. tonic.vice)

Jammer genoeg is er in onze samenleving weinig te vinden over hoe afscheid te nemen van je hond, een laatste groet, een rouwproces. Er is nog een zekere schaamte betreft het verdriet bij verlies van je hond.

Ik heb die schaamte alleszins niet, ik mis mijn Sam waanzinnig, ik huil nog om hem, ik heb nood aan zijn geur. Ik denk nog als ik naar huis ga ‘ik vertrek wat vroeger met het goede weer, dan kan ik met Sam in de tuin chillen ‘ om dan tot de conclusie te komen dat hij er niet meer is.
Ik vertel dat ook aan mijn lief en nabije collega. Ik heb daar nood aan.

Advertenties

The single biggest problem in communication is the illusion that it has taken place.

Weer een tijdje niet geschreven, vergeef me.

Zonder er momenteel heel diep op te willen ingaan, maar mijn baby Sam is onverwachts overleden.  Zoals de meesten wel weten was hij mijn hond, mijn steun en toeverlaat, mijn wereld.

Ik heb nochtans zoveel te vertellen dat ik niet weet waar te beginnen.

Ik ben nog steeds niet uitbetaald en met de rekeningen van de sociale zekerheid er bovenop kan ik u vertellen dat we al over enkele  1000-en euro’s spreken.
Ik ben nog steeds niet gepubliceerd, maar ik heb dus wel gemaild naar de baas van het boekhoudkantoor waar de contactpersoon van ‘hem’ het tegenhoudt. Even kijken of dat werkt.
Ik heb intussen ook al een advocaat onder de arm genomen, die er een hele sterke zaak van kan maken, maar door alles wat er intussen nog rond me aan het gebeuren is, moet ik eens goed nadenken of de sop de kool waard is. Ondanks we toch spreken over enkele duizenden euro’s.

Ik heb nog nooit iemand gehaat, maar ik ben er vrij zeker van dat de gevoelens die ik voor ‘hem’ heb, heel dicht in die buurt komen.

Intussen op het werk zijn we aan het aanwerven. Ik vind het fijn om mensen te analyseren tijdens hun gesprek. Ik denk dan terug aan opleidingen die ik heb gevolgd. Mijn buikgevoel weet meestal ook voor een gesprek of het iets gaat worden of niet en ik denk niet dat ik er al eens heb naast gezeten.
Ik heb voor mezelf het vermoeden dat dit toch echt in de lijn ligt van mijn kunnen.

Voor het overlijden van Sam had ik zeer vreemde dromen, slechte vreemde dromen en zei ik tegen mijn lief dat er iets boven mijn hoofd of ons hoofd hing dat we niet leuk zouden vinden. Een week later is Sam gestorven.
Iemand sprak me eens aan en vertelde me dat hij kon voelde dat ik een gave heb, maar dat ik ze moet ontwikkelen. Ik heb er toen mee gelachen, maar op die momenten sta ik er toch even bij stil.

Ik ben die carcoal tandpasta aan het testen, daar daar krijgen jullie binnenkort een verslagje van.
En .. nog even en ik kan aan de advent kalender van Rituals beginnen. Ik heb voor mezelf besloten, nog maar 1 kalender per jaar, want ik overdrijf steeds met die dingen.

Ik heb wel voor mijn lief ook een advent kalender gekocht bij www.hopt.be. Als jullie mannen hebben die graag bier drinken, is het echt een aanrader. Laat het wel niet op je werk leveren, want het weeg 16 kilo. Het is pokkezwaar. Het was binnen de 2 dagen geleverd.

Tot snel

Forever will be you and me.

Diegenen die me al lang kennen, kennen mijn Lizzie.
Diegenen die me niet lang kennen, Lizzie, mijn allereerste huisdier en poes. Vrienden geloofden niet dat ik een kat in huis had omdat ze zich altijd verstopte als er iemand was, maar als we alleen waren, leefde ze op en waren we de beste vrienden.
Ze is ongeveer 12x mee verhuisd met me.

Ze werd ouder en sympathieker naar anderen toe en ze werd ziek. Ze is 2x geopereerd aan blaasgruis en ik moest haar een hoop schildklier pilletjes geven.

Afgelopen maanden was ik me aan het voorbereiden, mijn Lizzieke is 16, ze gaat mijn verjaardag niet meer halen. Haar lichaam was aan het opgeven, maar haar geest zeker niet.

20 augustus stond ik op en mijn Lizzieke kwam niet zeuren achter melk en ook niet naar een stukje vlees. Ik bekeek haar en zei tegen mijn lief “Het is de laatste dag” en begon keihard te janken. Mijn lief reageerde met “Zeg, ze is er toch nog”
In de late namiddag nam ik haar op mijn schoot, maar ze wou bij me weg en ging in een mand liggen waar ze al maanden niet meer had ingezeten. Het is een afgesloten vierkante mand. Ik liet haar doen en begon weer te janken.

Ik pakte haar terug op mijn schoot na een tijd, goed stevig, maar niet te hard, want ze was intussen erg mager geworden. Ik wou dat ze kon voelen hoe graag ik haar zag en hoeveel ik van haar hield. Ze bleef een kwartiertje in mijn armen liggen, ik hoorde haar nog lichtjes spinnen, maar ze wou weg en sprong in een kartonnen doos die er nog stond van te gaan winkelen.
Ik legde er een deken in en liet haar doen.

Ze ging weer naar de afgesloten mand en intussen waren we iets na 22.00 uur. In die periode had ik al heel veel afgejankt. Ik besloot nog heel even iets te checken op de pc voor ik naar boven ging.
Plots hoor ik haar janken net zoals toen ze heel erg jong was en ze kruipt uit de mand. Ik hurk me neer en neem haar op, ze duwt zich weg, maar kan niet meer op haar poten staan.

Ik pak haar op en ga in de zetel zitten, waar ik haar op mijn borst leg en begin te strelen en zachtjes tegen haar begin te praten. Ik voel hoe haar laatste strijd zich heeft ingezet en haar lichaam begint af te sluiten en tenslotte zie ik het licht uitgaan in haar ogen.

Ik zeg tegen mijn lief “Ze is weg” en begin alweer hartverscheurend te janken, net zoals ik nu doe terwijl ik het neertyp voor jullie.

Ik wou enkel dat ze in mijn armen zou gaan, want wij samen tegen de wereld hebben we 16 jaar lang gedaan. Ze was mijn eerste baby. Maar het licht zien doven in haar ogen zal me heel lang bijblijven en was ontzettend pijnlijk om mee te maken.

Ik was mezelf al maanden aan het voorbereiden op haar gaan, maar niets kan je voorbereiden.
Ik kan het nu achteraf wel makkelijker plaatsen dan toen Anna overreden werd.

Ik denk enkele dag aan mijn ros dikkopke en ben blij dat ze een heel mooi leven heeft gehad.

Hieronder een typische foto van ons Lizzie onder een deken in bed
 

Lizzie

Genius is one percent inspiration, ninety-nine percent perspiration.

Ik vertrek nu sinds 3 maanden om 07.15 uur naar mijn werk.
De winkel is open van 09.00 tot 18.00. Als er geen klanten meer staan en de kas is correct ben ik buiten tegen 18.20 uur. Dat gebeurt zelden.
Als alles perfect verloopt ben ik thuis rond 19.25 uur. Meestal is dit niet het geval.
Tegen dat we hebben gegeten is het 20.15 uur.

Dit alles om te zeggen dat ik mijn luilekker leven achter me heb gelaten.

Nu de eerste 2 weken was mijn lief enthousiast en deed in het huishouden min of meer (meer min) wat ik deed. Na 2 weken was zijn vat af.

Dan begon zijn humeur te zakken, want hij kwam thuis en de kat had gekotst. En de dag erna nog eens. En hij moest elke dag stofzuigen. En … .
Ik antwoordde maar 1 ding ‘Welcome to my world’.

Mijn lief was er echt van overtuigd dat de kabouters tijdens de dag alles deden.

Maar niet gevreesd, lieve lezers, hij had een oplossing voor zijn dagelijkse kommer en kwel onder de vorm van het stofzuigen, namelijk een Roomba, een robot die voor jou stofzuigt. Wat een heerlijkheid, je komt thuis en alle stof en haar is min of meer weg op de vloer.

Nu, mijne hond Sam, die ik soms wel meeneem naar de winkel, heeft het een beetje lastig met mijn lange afwezigheden. En rebelleert een klein beetje.
Wat had hij gedaan …

Juist ja, in de living gescheten. Maar daar trekt de Roomba zich niets van aan en ging gezwind aan het werk.
Het resultaat …. Heel de living, eetkamer en keuken, samen met de Roomba onder de stront.

Ik was niet als eerste thuis …..

If you can’t change your fate, change your attitude.

De dagen gaan over in elkaar aan een tempo dat je niet kan bijhouden.

Deze ochtend stond ik een hele tijd stil op de autostrade. Omdat ik nu eenmaal niets anders te doen had keek in naar de man achter me in de wagen. We hebben de hele tijd samen aangeschoven in de file. Ik zag hem zijn ontbijt nuttigen, met opgetrokken wenkbrauwen een flyer lezen en vervolgens zijn restjes ontbijt uit zijn tanden pulken.
Zo sluip je toch even binnen in een ander zijn leven.

Mijn broer is 22 jaar geworden en heeft daar een deftig feestje voor gegeven. Ik had hem geld gegeven, hij bedankte me daarvoor en zei dat 50 euro genoeg was geweest, waarop ik opmerkte dat hij dan zeker geld zou overhebben vandaag. Ja, dat was dan ook weer niet het geval.

Ik ga nu 2x per week paaldansen. Tot ik mij eigen paal thuis heb staan. Normaal zou ik meedoen aan een paaldansvoorstelling. 2 dagen, maar één dag kan ik niet omdat mijn relatie voorrang heeft op mijn hobby en mijn lief mij één dag nodig heeft. Nu mag ik niet meer meedoen. Jammer voor haar.

Ik nam mijn moeder en haar man mee uit eten voor hun verjaardag. Dat was de eerste en tevens de laatste keer. Mijn moeder ‘Je bent wel héél zwaar, het is ongezond. Je kan je toch niet goed voelen in je vel. Je bent echt te dik.”
Zo ging het nog wel even door. En het enige dat ik intussen deed was me volproppen, ook om een statement te maken.

In de badkamer, het 2de deel weliswaar, is er een raam weg en is dat stuk dichtgemetseld. Daar komt de douche. Ook de plaats voor het toilet is bijna klaar.

In de tuin ze we ook bezig, zeker nu we 2 eenden hebben die naar buiten moeten. Al weigeren ze nog steeds te zwemmen. Ze zijn al flink gegroeid.

Om maar even te stellen dat het leven gewoon verder draait. 🙂

 

Be brave, little rabbit. Take a chance

Ik ging zondag naar de Life&Garden in Hulst. Daar viel mijn oog op een konijntje. OOO NEEENNNN!!!

Inderdaad, toch wel.

Ik wil jullie vertellen welke tip ik kreeg en die fantastisch blijkt te zijn.

Je maakt het hok van je konijn (of eender welk dier) volledig proper, alles, alles, alles, drinkenbakje, eetbakje, speelgoed, tralies.
Zorg dat alle geur weg is.

Je konijntjes hebben elkaar nog niet gezien.

Maak het hok in orde voor je konijntjes, maar zorg dat je vaste bewoner er niet ingaat. Mijn Elmo doet niet liever als op de zetel chillen, dus dat was zeker geen probleem.

Ik ging naar boven en nam een bodycrème. Om in detail te gaan, Mangobutter van de Body Shop. Ik maak mijn handen goed vettig en smeer ons nieuwe konijntje in.
Ik steek haar terug in haar doosje en wandel met haar naar beneden.

Ik maak mijn  handen terug vettig en smeer Elmo goed in met de bodybutter.

Ik roep mijn lief, we dragen ons oud bad naar beneden, hoe toevallig dat dat net weg moet, maar je kan gewoon je bad nemen. In elke geval een plaats waar geen dierengeurtjes hangen.

We zetten ze tesamen op 3 in het bad. Als ze elkaar dan niet aanvallen ben je safe. Ze ruiken op dit ogenblik hetzelfde en dat is zeer belangrijk in heel deze situatie.
Ik heb ze dan na enkele minuten in hun proper neutraal geurende hok gezet.

Zie hier: Elmo en Lisa

Wou ik nog een konijntje? Neen, want ik heb gezegd, geen dieren meer. Maar een konijntje is wel een groepsdier en ik merkte dat Elmo me als zijn partner begon te zien, wat niet gezond is.