Intussen heb ik getekend bij een nieuwe werkgever waar ik begin juni zal starten.

Ik verlies hierbij mijn huidige luxeleven waar ik doe wat ik wil tijdens de werkuren, omdat mijn baas me vertrouwt en hij er niet mee inzit dat ik wil gaan wandelen tijdens de dag, naar de tandarts ga of naar de kinesiste voor mijn migraine. Hij weet dat ik mijn werk doe en ik klaarsta. Ik ga ook mijn mooie wagen missen.

Maar in de plaats krijg ik wel, ongeveer hetzelfde loon, het is iets beter en een rit van 10 minuten naar mijn werkgever.

Gisteren had ik een dag verlof en had ik afgesproken om eens te zien hoe de HR daar net werkt. Ik ben er vandaag nog niet goed van. Ze werken met een archaïsch systeem waarbij je nog een AS400 versie hebt, maar ook een nieuwere versie, maar je moet beiden gebruiken en heel veel manuele controles, dus heel veel printen, en dan nog eens een controle op controle op controle. Ik zag door het bos de bomen niet meer en vroeg mezelf af waar ik aan begonnen ben. Er is zoveel ruimte om extra fouten te maken dat het bijna grappig gaat worden. Maar dat is het niet. En de zin om er te starten kreeg een serieuze stoemp.

Dat is natuurlijk omdat ik weet dat mijn baas niet wil dat ik vertrek, en ik met nog een beetje veilig voel, maar ik heb intussen mijn contract getekend en wil die uitdaging wel aangaan.

Het gebouw is redelijk oud, wat ook niet erg aantrekkelijk is, maar dat wist ik wel, dat had ik gezien tijdens de sollicitatie. De koffie is van de hoogste kwaliteit, wat super is.

Ik kwam er dus gisteren aan en kreeg na 10 minuten de vraag van een toekomstige collega of ik met ‘die BMW’ reed. Ik kon daar enkel op bevestigen. Ik stond op haar plaats. Ik zei haar vriendelijk maar licht geërgerd dat ik geen naambordjes noch nummerplaatbordjes zag staan. Ze vertelde dat het zo historisch is gegroeid dat ze op de 2de plaats staat en ik op de 4de mag staan. Ik heb dus een vermoeden dat dit vooral om ego ging.

Ik ben dus gisteren wel wat geschrokken en het was nog eens een bevestiging wat een geweldige job die ik momenteel heb, met zeggenschap en vrijheid, maar die eindig is in tijd en waar me geen open kaart speelt. Ik denk dat ik eindelijk een job heb gevonden, waar ik de deur kan sluiten, de knop kan omdraaien en naar huis kan gaan zonder een slapeloze nacht die het werk betreft.